Diferencies ente revisiones de «Raymond Aron»

Ensin cambiu de tamañu ,  hai 10 meses
m
Bot: Troquéu automáticu de testu (-Esquierda +Izquierda)
m (Iguo testu: -"treinta" -"trenta")
m (Bot: Troquéu automáticu de testu (-Esquierda +Izquierda))
'''Raymond Aron''' ([[14 de marzu]] [[1905]], [[París]] - [[17 d'ochobre]] [[1983]]) foi un [[Filosofía|filósofu]], [[sociólogu]] y comentarista políticu [[Francia|francés]].
 
La filosofía de la historia y de la socioloxía alemana fueron les temes que más-y interesaron desque yera nueva. Analizando estes temes foi consciente de l'arbitrariedá de la historia polo que llega a la conclusión de la dificultá pa falar de "oxetividá histórica". Dientro d'esta mesma llinia de pensamientu establez que lo que más se podría averar a la oxetividá ye la metodoloxía pal estudiu d'esta disciplina. Foi unu de los grandes analistes de la sociedá actual y de l'actuación de los intelectuales d'[[EsquierdaIzquierda política|esquierda]]. Trabayó estrechamente con [[Charles de Gaulle]].
 
Fíu d'un abogáu xudíu, en [[1930]] Aron recibe'l doctoráu en Filosofía de la Historia na ''École Normale Supérieure''. En [[1939]], cuando empezó la [[Segunda Guerra Mundial]], daba clase de Filosofía social na Universidá de [[Toulouse]], pero dexó la Universidá y apuntóse na fuercia aéreo. Cuando Francia foi ganada, se exilió en [[Londres]] y apuntóse nes Fuercies de lliberación franceses y, ente [[1940]] y [[1944]] foi redactor xefe del periódicu ''La France Llibre'' (Francia llibre) publicáu en Londres. Col fin de la guerra, tornó a París pa enseñar Socioloxía na ''École Nationale d'Administration'' ([[1945]]-[[1947]]) y nel ''Institut d'études politiques'' de Paris ([[1948]]-[[1954]]).
Envaloraba Aron que la sabiduría política taba en tener la capacidá d'escoyer la meyor forma d'actuar inda cuando la óptima nun tuviera disponible, como asocede siempres. ''“Naide diz nunca la última pallabra”'', aportunaba, ''“y nun podemos xulgar a los nuesos adversarios como si nuesa mesma causa tuviera identificada cola verdá absoluta.”''
 
Aron referir al Mitu de la Revolución” (como'l Mitu de la Esquierda”Izquierda” y el Mitu del Proletariáu”) y sostenía que resultaba tan engañador precisamente pol so curiosu poéticu: inducía la ilusión de que "tou ye posible", de que tou pue ser dafechu tresformáu nel fieru crisol de l'actividá revolucionaria. Combinar la doctrina de la inevitabilidad histórica col Mitu de la Revolución yera una receta pa la tiranía totalitaria.
 
Definíase como [[reformista]] en contraposición al [[revolucionariu]], una y bones el reformista reconoz que'l verdaderu progresu ye contingente, parcial ya imperfectu. Ye contingente porque depende de la iniciativa individual y puede echase a perder; ye parcial porque los ideales nunca pueden consiguise toos coles mesmes sinón namái un duldosu pasu tres otru; ya imperfectu porque'l recalcitrante calter de la realidá – incluyendo l'aturbolinada realidá de la naturaleza humana – garantiza los errores, les frustraciones, les imperfecciones y la simple perversidad.
126 195

ediciones