Diferencies ente revisiones de «Guerres púniques»

Contenido eliminado Contenido añadido
m Iguo plurales: ordes => órdenes
m apostrofación
Llinia 29:
Al so entamu nel añu [[264 e.C.|264 e.C. ]], [[Cartago]] taba allugada na mariña de la moderna [[Tunicia]], nel norte d'[[África]], fundada polos [[Fenicia|fenicios]] nel [[sieglu IX e.C.|sieglu IX e.C. ]] Yera una poderosa [[ciudá-tao]] con un gran imperiu comercial basáu nes sos colonies esteriores, y quitando a [[Roma (antigua)|Roma]], el más poderosu estáu del [[Mar Mediterraneu|Mediterraneu]] occidental. La [[armada de Cartago]] nun tenía rival na dómina, pero'l so [[Exércitu de Cartago|exércitu permanente]] en tierra nun yera demasiáu potente; Cartago nun yera un estáu conquistador, sinón comercial, polo que nun precisaba grandes contingentes de [[soldáu|soldaos]] más que nos momentos puntuales en que s'atopara en guerra. Amás, solía confiar nel usu lliberal de [[mercenariu|mercenarios]] pa complementar (o inclusive formar casi por completu) diches fuercies, contrataos gracies a les considerables riqueces procedentes del [[comerciu]], la base de la so [[economía]].
 
Los intereses d'esti imperiu comercial atopar n'oposición colos de la floreciente [[Roma (antigua)|República de Roma]], que s'atopaba en plena espansión. Fundada nel [[sieglu VIII e.C.|sieglu VIII e.C. ]], la primitiva [[ciudá-tao]], convertida nuna [[república]] l'añu [[509 e.C.|509 e.C. ]], yá controlaba la totalidá de la [[península itálica]], y dirixía agora los sos güeyos escontra lo que yeren les llinies naturales d'espansión per tierra, [[Sicilia]], nel sur, y la [[Galia Tresalpina]], nel norte. Les causes del expansionismo romanu deben de buscase na asunción d'una política imperialista per parte del patriciáu romanu, col enfotu de apangar les tensiones sociales presentes dende los mesmos entamos de la República y que qu'en pallabres de Diego Peña y Javier Martínez-Pinna ''llevó a l'aristocracia romana a poner les sos ambiciones nel esterior y a convertir la ciudá tao nun imperiu feroz y desatamañao que duró mientres había tierres fértiles que conquistar, pero que colapsó nes sos propies contradicciones una vegada que llegó a la llende xeográfica de les mesmes... les guerres púniques enmarcar nesti ralu de tiempu nel que Roma ye un imperiu incipiente, onde empieza a conquistar y a partir el botín ente la so ciudadanía''.<ref>{{Cita publicación|url=|títulu=L'orixe d'un imperiu. Guerres Púniques.|apellido=Peña|nome=Diego|apellíos2=Martínez-Pinna|nome2=Javier|fecha=2016|publicación=Revista Clío Historia|númberu=181|páxines=64-76|fechaacceso=|issn=1579-3532|doi=|pmid=}}</ref>
 
Anque con una [[Armada romana|armada]] menos numberosa y con menos esperiencia, la so [[Exércitu romanu|exércitu permanente]] yera yá la fuercia de combate terrestre más potente de la so dómina, bien entrenáu, forníu y con vasta esperiencia militar tres los dos sieglos de lluches intermitentes que precedieron la conquista de los sos territorios italianos.Asina Roma remató la so conquista empecipió la espansión escontra'l norte y el sur, lo que traxo inevitablemente'l conflictu con Cartago, que de secute vio amenazada la so influencia nel Mediterraneu, vital pa caltener el so imperiu comercial. Roma y Cartago enfrentar por tres veces, nos conflictos darréu conocíos como les guerres púniques, ente'l [[264 e.C.|264 e.C. ]] y el [[146 e.C.|146 e.C. ]] La victoria final de la República de Roma supunxo la desapaición de Cartago y l'anexón de les sos colonies y ciudaes, lo que convirtió al vencedor na nación más poderosa d'Europa y el Mediterraneu, empecipiando una hexemonía que caltendría hasta la división del [[Imperiu romanu|Imperiu]] por [[Diocleciano]] el [[286]].