Diferencies ente revisiones de «Partíu Comunista d'Alemaña»

m
Preferencies llingüístiques: -"sublevar" +"sulevar"
m (Bot: Troquéu automáticu de testu (-Esquierda +Izquierda))
m (Preferencies llingüístiques: -"sublevar" +"sulevar")
En 1920 el KPD asistió y encabezó la delegación alemana qu'asistió al 2º Congresu Mundial de la [[Internacional Comunista]] en Moscú.{{sfn|Fernbach|2011|p=13}}
 
A empiezos de 1921 Levi dimitió de la direición del Partíu, siguíu tamién de d'[[Ernst Däumig]], [[Clara Zetkin]], Otto Brass y Adolf Hoffman, que tamién dimitieron del Comité Central.{{sfn|Fernbach|2011|p=17}}{{sfn|Broué|2006|p=487}} Tou esto tuvo precedíu pola condena que realizara la Internacional Comunista a la postura de Levi en relación a una disputa interna del [[Partíu Socialista Italianu|PSI]],{{sfn|Fernbach|2011|p=15}} y la posterior concesión que la Komintern fixo al KAPD, que llogró'l estatus de "seición simpatizante" de la Internacional Comunista.{{sfn|Fernbach|2011|p=14}} Consecuencia de la salida de Levi, amontar de forma considerable la influencia de [[Béla Kun]] nel KPD, y el partíu llanzó la llamada [[Aición de Marzu]] de 1921,{{sfn|Fernbach|2011|p=18}} una serie de revueltes entamaes por grupos comunistes, socialistes ya izquierdistes que fracasaron ante la respuesta gubernamental. La consiguiente represión policial afectó seriamente al partíu.
 
[[Archivu:Bundesarchiv Bild 183-Z0127-305, Berlin 1927, Reichstreffen RFB, Thälmann, Leow.jpg|thumb|Thälmann y [[Willy Leow|Leow]], líderes del RFB, en Berlín (xunu de 1927).]]
 
Dempués del fracasu de les sublevacionessulevaciones, Levi foi espulsáu del Partíu Comunista por criticar públicamente la llinia política del partíu.{{sfn|Fernbach|2011|p=20}}{{sfn|Broué|2006|p=516}} A la salida de Levi asocedió-y un periodu de cierta inestabilidá nel lideralgu hasta la llegada de d'[[Ernst Thälmann]], que n'ochobre de 1925 convertir en líder del partíu. Dende 1924 el KPD entamara la so propia milicia paramilitar de autodefensa, el ''[[Roter Frontkämpferbund]]'' (RFB), y en 1925 tamién consolidó una seición xuvenil: la [[Lliga de los Mozos Comunistes d'Alemaña]] (KJVD).<ref>Erich Honecker (1981). [books From my Life], Pergamon, ISBN 978-0-08-024532-4, páx. 16</ref> En 1928 el lideralgu de Thälmann viose bien cuestionáu pol ''[[Wittorf affair]]'', un escándalu de malversación de fondos qu'afectaba a un protexíu so, John Wittorf. Sicasí, la intervención del líder soviéticu [[Josef Stalin]] reforzó'l so lideralgu y supunxo una reestructuración interna del KPD, que tendió escontra una mayor [[Estalinismu|estalinización]]. Esi añu la direición espulsó a la llamada "[[Partíu Comunista d'Alemaña (Oposición)|Oposición del Partíu Comunista]]" (KPO),<ref>Branko Lazitch, M.M. Drachkovitch (1986), pp. 42-43</ref> crítica cola direición exercida por Thälmann y partidaria de les idees de [[Bujarin]]. Col lideralgu internu consolidáu, mientres el 12º Congresu del KPD en 1929, [[Ernst Thälmann]] adoptó les tesis de la Internacional Comunista sobre'l ''[[Socialfascismo]]'' y pasó a l'aición con una política de confrontación col SPD.
 
Thälmann, al igual que la ''Komintern'', sostenía que'l capitalismu taba entrando nuna [[Crac de 1929|fonda crisis]], y que los sindicatos izquierdistes y el SPD yeren organizaciones ''socialfascistas'', considerándoles el principal enemigu políticu del KPD.<ref>Heinrich August Winkler (1985), páx. 682</ref> La considerancia de que los socialdemócrates yeren en realidá "socialfascistas" caltener mientres dellos años, siquier hasta mediaos de la década de 1930.<ref>Klaus Schönhoven (1989), páx. 134</ref> Amás, el KPD tuvo que faer frente a otra amenaza: por esa dómina'l [[Partíu Nacionalsocialista Obreru Alemán]] d'Adolf Hitler, radicalmente [[anticomunista]], empezó a ganar un importante sofitu popular y los sos [[Sturmabteilung|milicies paramilitares]] empezaron a atacar a los comunistes.