Diferencies ente revisiones de «Arma de fueu»

Ensin cambiu de tamañu ,  hai 1 añu
m
Preferencies llingüístiques: técnica => téunica
m (Iguo testu: "manos" => "manes")
m (Preferencies llingüístiques: técnica => téunica)
 
== Oríxenes de les armes de fueu ==
Dende'l [[sieglu XI|sieglu XI d. C.]] conocer en [[China]] amiestos pirotécnicospirotéunicos de [[salitre]], [[carbón]] y [[azufre]] que fueron emplegaes como esplosivos d'escasa potencia, y esisten tamién testimonios del [[sieglu XIII|sieglu XIII d. C.]] que revelen cómo dalgunes de los mentaos amiestos fueron utilizaes como propelentes n'armes rudimentaries de [[bambú]] que llanzaben diversos proyeutiles.
 
Les armes de fueu son ferramientes que fueron creaes pa la defensa humana. La [[pólvora]] y la conocencia del so emplegu esplosivu o propulsivo llegó a [[Europa]] de la mano de los '''científicos [[Pueblu árabe|árabes]]''' ente finales del sieglu XIII a principios del [[sieglu XIV|sieglu XIV d. C.]], onde la referencia más antigua atopar nel tratáu de [[Marcu Greco]], que describe la composición de la pólvora negra, anque esisten referencies más fidedignes en dos [[manuscritu|manuscritos]] de [[Walter de Milimete]], capellán d'[[Eduardu III d'Inglaterra]] que se remonten a [[1326]] y que describen lo qu'anguaño se consideren los modelos más antiguos d'armes de fueu.
El primer sistema d'ignición que s'usó foi la "llave de mecha", que yera un sistema nel que'l tirador tenía de sostener l'arma con una mano y usar la otra p'averar una mecha al fogón nel momentu del disparu, lo que faía que l'arma tuviera escasa eficacia.
 
Nel [[sieglu XV]], fíxose un cambéu d'esti sistema que foi decisiva p'aumentar la eficacia de l'arma: la incorporación del ''serpentín'', que consistía nun brazu de [[fierro]] en forma de "S" empernado pel so centru al llau derechu de la caxa y al que s'afitaba na so estremidá cimera un cachu de mecha papada nuna solución de [[nitratu potásicu]]. Dichu mecanismu activábase provocando la rotación de la pieza hasta que la mecha poner en contautu cola pólvora del fogón, que de primeres taba allugáu nel centru de l'arma y pa finales del sieglu XV asitiar por razones técniquestéuniques nuna posición llateral, naciendo asina ''la cazoleta'', un receptáculu en forma de cuyar soldáu al cañón y provistu de tapa.
[[Archivu:Shooting a Pattern 1853 Enfield musket reenactment.jpg|thumb|right|250px|[[Mosquete]]]]
 
 
== Sistemes de fabricación ==
De primeres, les armes de fueu fabricábense usando dos técniquestéuniques distintes:
 
1. Por [[fundición]] de fierro y [[latón]] que daba al cañón de l'arma una carauterística forma de [[vasu]], y l'oyíu (furu que comunica l'esterior cola recámara pa dexar l'encendíu de la carga d'impulsión) yera taladráu y abocinado cola cuenta de contener el cebu (fogón).
 
2. Pola forxa de fierro cola mesma técnicatéunica usada pa fabricar toneles, utilizando ciertu númberu de duelas soldaes y esmartellaes en caliente que yeren reforzaes por robustos cinchos pa formar un toscu tubu ferrial. Una vegada que s'apexaba una estremidá con una fuerte tapa provista d'un fogón, el cañón taba llistu pa montase nun afuste o cureña, según el so tamañu.
 
== Clasificación ==
1. Como una rudimentaria [[bazuca]] cola cureña sofitada sobre'l costazu y una mano sosteniendo l'arma mientres la otra mano sostenía un caricote pa encender el fogón de l'arma nel momentu indicáu.
 
2. Con una técnicatéunica de tiru na qu'una mano apuntaba l'arma ente que'l pesu de la mesma aguantábase apertando la cureña so les axilas.
 
== Armes modernes ==