Diferencies ente revisiones de «Engraulidae»

Ensin cambiu de tamañu ,  hai 2 años
m
Preferencies llingüístiques: técnica => téunica
m (nome oficial según l'INE)
m (Preferencies llingüístiques: técnica => téunica)
[[Ficheru:Anchoas_en_aceite-2009.jpg|miniaturadeimagen|Presentación típica d'anchoes en salazón.]]
A pesar de ser la flota vasca (puertos de Bermeo y Ondárroa) la que más anchoa recueye, n'España la rexón conservera de l'anchoa por excelencia ye [[Cantabria]], más concretamente no que nun torgar que tantu [[Principáu d'Asturies|Asturies]] y [[Galicia]] como'l [[País Vascu]] tamién ellaboren esta semiconserva.<ref>{{Cita web|url=http://www.gruposodercan.es/archivos/documentos_contenidos/5055_1.agro.pdf|título=Sectores Industriales en Cantabria|fechaacceso=29 de xunu de 2015}}</ref> El so entamu surde a finales del [[sieglu XIX]] de la mano d'artesanos veníos d'Italia a la busca d'esti pexe qu'arralecía nes sos agües. Darréu esti procesu intensificose cola llegada de más italianos tres la [[Segunda Guerra Mundial|II Guerra Mundial.]]
Fueron ellos los qu'enseñaron a los paisanos les técniquestéuniques de salazón y conserva de l'anchoa, lo que fixo qu'anguaño poblaciones como [[Santoña]] tengan la mayor concentración d'industries de semiconserva del país, tamién se tien constancia d'emigración italiana en Santoña,Castro-Urdiales, [[Laredo]], Ondarroa, [[Getaria|Guetaria]] y [[Zarautz|Zarauz]].<ref>{{Cita web|url=http://www.cofradiadelaanchoa.org|autor=|enlaceautor=|título=Cofradía de la Anchoa de Cantabria|idioma=|añoacceso=2009}}</ref><ref>[http://archive.is/20121130030301/www.teknoimages.com/cice/descargas/eldiariomontanes_05_03_07.doc La memoria italiana de la anchoa, en conserva;] por El Diario Montañés; 5 de marzo de 2007.</ref>
 
La ellaboración de los filetes d'anchoa pal so posterior caltenimientu en llata ye una delicada y esmerada llabor artesanal. Una vegada recibíu'l boquerón na conservera, empieza'l llargu procesu d'ellaboración que s'empecipia col saláu y posterior prensado d'esti taragañu. Una vegada efectuáu'l prensado ye precisu dexar reposar les anchoes cuatro o cinco meses a una temperatura que bazcuya ente los 18 y 25 graos, hasta que tomen el color acoloratáu y l'arume apropiáu.