Diferencies ente revisiones de «Realismu lliterariu»

Ensin cambiu de tamañu ,  hai 7 meses
m
Preferencies llingüístiques: "caracterizar" => "carauterizar"
m (Bot: Ortografía habitual na wiki)
m (Preferencies llingüístiques: "caracterizar" => "carauterizar")
Atópase inscritu nun movimientu más ampliu qu'afecta tamién a les artes plástiques, a la [[fotografía]] (que surde col sieglu XIX), y a la [[filosofía]] ([[positivismu]], [[darwinismu]], [[marxismu]], [[métodu esperimental]]). La estética realista, estelada poles meyores de la [[ciencia]], trata de faer de la lliteratura un documentu que pueda sirvir de testimoniu de la sociedá del so momentu. Por ello describe tou lo cotidiano y prefier los personaxes común y corriente, basaos n'individuos reales de los que toma nota al traviés de cuadiernos d'observación, a los personaxes estravagantes o insólitos típicos del Romanticismu. Esta estética defende de la mesma una [[ética]], una moral encontada na oxetividá y el [[materialismu]].
 
Al respective de los procedimientos lliterarios del realismu, son carauterísticos l'usu de la descripción detallao y minucioso, con enumeraciones y sustantivos concretos; el del párrafu llargu y complexu provistu d'abondosa subordinación, la reproducción casi magnetofónica de la fala popular, ensin idealizala, y un estilu pocu caracterizáucarauterizáu, un llinguaxe invisible» que caracterice personaxes, fechos y situaciones oxetivamente ensin llamar l'atención sobre l'escritor.
 
== Carauterístiques ==
La novela realista europea vien ser la [[épica]] de la [[clase media]] o burguesa que consiguió —a lo llargo de socesives revoluciones que-y fueron confiriendo cada vez mayor poder ([[1789]], [[1820]], [[1830]] y [[1848]])—, instalase como clase dominante en tolos aspeutos de la vida, incluyíu'l cultural y l'estéticu. Los ideales burgueses (materialismu, utilitarismu, busca del ésitu económico y social) van dir apaeciendo na novela adulces, y na so fase final tamién van dir apaeciendo dalgunos de los sos problemes internos (el papel de la muyer instruyida y sicasí sacupada; l'éxodu del campu a la ciudá y la mutación de valores subsecuente, por casu). Per otra parte, cuando se vaigan repitiendo y escosando les temes relatives a la burguesía, la descripción realista va dir enfusando n'otros ámbitos y va dexar la mera descripción esterna de les conductes pa pasar a la descripción interna de les mesmes, tresformándose en [[novela psicolóxica]] y xenerando procedimientos narrativos introspectivos como'l [[monólogu#El monólogu interior|monólogu interior]] y el [[estilu indirectu llibre]]. Tou ello fixo posible l'apaición de movimientos en cierta manera opuestos, como'l [[Espiritualismu lliterariu|espiritualismu]], per un sitiu, visible na última etapa de narradores realistes como [[Benito Pérez Galdós]], [[Fiódor Dostoievski]] y [[Llión Tolstói]], y el [[naturalismu]], por otru, qu'esaxeraba los conteníos sociales, documentales y científicos del realismu, averándose a la descripción de les clases humildes, marxinaes y desfavorecidas. El autores van tratar d'ufiertar personaxes y situaciones comunes, lo que convierte a la obra lliteraria nuna fonte de primer orde pa la conocencia del pasáu históricu, entá teniendo en cuenta los precuros que tienen de tomase pa un usu documental de les fontes lliteraries.
 
En [[Francia]] fueron escritores realistes Henri Beyle ''[[Stendhal]]'', [[Honoré de Balzac]] y [[Gustave Flaubert]]. Nel [[Reinu Xuníu]] destaquen [[George Eliot]] (1819–1880) con obres como ''[[Middlemarch|Middlemarch: A Study of Provincial Life]]'' (1871–72), [[William M. Thackeray]] (''[[La feria de les vanidaes]]'', 1847) y [[Charles Dickens]] (''David Copperfield'', 1849), ente otros; en [[Rusia]] [[Llión Tolstói]] y [[Fiódor Dostoyevski]]. N'España [[Benito Pérez Galdós]], [[Leopoldo Alas Clarín]], [[José María de Pereda]] y [[Emilia Pardo Bazán]] (vease [[novela realista]]). Portugal cunta con [[Eça de Queiroz]]. N'[[Italia]], el movimientu denominóse [[verismu]] y tien al so más caracterizáucarauterizáu representante en [[Giovanni Verga]]. Tocantes a la lliteratura escrita n'alemán, ye un movimientu d'esti sesgu'l llamáu [[Biedermeier]] y pueden considerase realistes los novelistes suizos [[Albert Bitzius]] (qu'utilizaba'l seudónimu Jeremías Gotthelf), [[Gottfried Keller]], [[Conrad Ferdinand Meyer]], el austriacu [[Adalbert Stifter]] y los alemanes [[Friedrich Hebbel]], [[Theodor Storm]], [[Theodor Fontane]], [[Gustav Freytag]] y [[Wilhelm Raabe]], anque esta estética inda siguió anovándose mientres el sieglu XX al traviés de la obra lliteraria de [[Thomas Mann]].
 
== Realismu lliterariu n'América ==
 
==Descomposición del realismu lliterariu==
A la fin de la so evolución, escosaos los sos presupuestos iniciales y ensin variedá dalguna yá les sos obres artístiques, el realismu lliterariu descomponer en diverses corrientes qu'anueven o modifiquen los sos principios, bien escoyendo y desenvolviendo una de les sos cañes, bien esaxerando los sos principios estéticos, bien rehuyéndolos y adoptando los principios opuestos, o bien entemeciéndolos nuna axuntadura que constitúi'l llamáu [[Postromanticismo]], caracterizáucarauterizáu pol irracionalismu, la enganía de fuximientu y un fondu sentimientu antiburgués. Les diverses y más caracterizaes corrientes del mesmu son:
 
*El [[naturalismu]], qu'esaxera y sistematiza al máximu los principios del realismu según espón l'escritor francés [[Émile Zola]]; la novela amenórgase práuticamente a un documentu social, a una instantánea de la so dómina, y pasa a investigar non solo los ambientes burgueses sinón los proletarios y marxinales. D'él arrinca coles mesmes un tipu de teatru fuertemente social ([[Gerhart Hauptmann]], [[Henrik Ibsen]], [[George Bernard Shaw]])