Diferencies ente revisiones de «Reinos xermánicos»

Ensin cambiu de tamañu ,  hai 7 meses
m
Bot: Troquéu automáticu de testu (-o]]s +os]])
m (iguo testu: "hl=ye" => "hl-es")
m (Bot: Troquéu automáticu de testu (-o]]s +os]]))
La monarquía xermánica yera n'orixe una institución puramente temporal, venceyada estrechamente al prestíu personal del rei, que nun pasaba de ser un ''[[primus inter pares]]'' (primero ente iguales), que l'asamblea de guerreros llibres elexía ([[monarquía electiva]]), de normal pa una [[espedición militar]] concreta o pa una misión específica. Les migraciones a que se vieron sometíos los pueblos xermánicos dende'l [[sieglu III]] hasta'l [[sieglu V]] (encajonados ente la presión de los [[hunos]] al este y la resistencia del ''llimes'' romanu al sur y oeste) foi fortaleciendo la figura del rei, de la que s'entraba en contautu cada vez mayor coles instituciones polítiques romanes, qu'acostumaben a la idea d'un poder político muncho más centralizáu y concentráu na persona del [[Emperador romanu]]. La monarquía venceyar a les persones de los reis de forma vitalicia, y l'enclín yera a faese [[monarquía hereditaria]], cuidao que los reis (al igual que fixeren los emperadores romanos) procuraben asegurase la eleición del so socesor, la mayor parte de les vegaes entá en vida y acomuñar al tronu. El que'l candidatu fuera'l primoxénitu varón nun yera una necesidá, pero terminó imponiéndose como una consecuencia obvia, lo que tamién yera asonsañáu poles demás families de guerreros, arriquecíos pola posesión de tierres y convertíos en llinaxes nobiliarios que se emparentaban cola antigua nobleza romana, nun procesu que puede denominase [[feudalización]]. Col tiempu, la monarquía patrimonializóse, dexando inclusive la división del reinu ente los fíos del rei.
 
El respetu a la figura del rei reforzar por aciu la [[sacralización]] de la so toma de posesión ([[unción]] colos [[sagraos olios]] per parte de les autoridaes relixoses y usu d'elementos distintivos como [[orbe (xoya)|orbe]], [[cetru]] y [[corona (tocáu)|corona]], nel intre d'una ellaborada ceremonia: la [[coronación]]) y la adición de funciones relixoses (presidencia de [[concilioconcilios]]s nacionales, como los [[Concilios de Toledo]]) y [[taumatúrxica|taumatúrxiques]] ([[toque real]] de los reis de Francia pa la cura de la [[escrófula]]). El problema amenábase cuando llegaba'l momentu de xustificar la deposición d'un rei y la so sustitución por otru que nun fuera'l so socesor natural. Los postreros [[merovinxos]] nun gobernaben por sigo mesmos, sinón por aciu los cargos de la so corte, ente los que destacaba'l [[mayordomu de palaciu]]. Namái tres la victoria contra'l invasores musulmanes na [[batalla de Poitiers (732)|batalla de Poitiers]] el mayordomu [[Carlos Martel]] viose xustificáu p'argumentar que la [[llexitimidá d'exerciciu]] dába-y méritos abondos pa fundar él mesmu la so propia dinastía: la [[carolinxa]]. N'otres ocasiones recurrir a soluciones más imaxinatives (como forzar la [[tonsura]] -corte eclesiásticu del pelo- del rei visigodu [[Wamba (rei)|Wamba]] para incapacitarle).
 
Los problemes de convivencia ente les minoríes xermanes y les mayoríes locales (hispanu-romanes, galu-romanes, etc.) fueron solucionaos con más eficacia polos reinos con más proyeición nel tiempu (visigodos y francos) al traviés de la fusión, dexando los matrimonios mistos, unificando la llexislación y realizando la conversión al [[catolicismu]] frente a la relixón orixinaria, qu'en munchos casos yá nun yera'l [[paganismu]] tradicional xermánicu, sinón el cristianismu [[arrianismu|arriano]] adquiríu nel so pasu pol Imperiu Oriental.
306 348

ediciones