Diferencies ente revisiones de «Zona intertropical»

m
iguo testu: dáu => dau
m (preferencies llingüístiques: adaptación => adautación)
m (iguo testu: dáu => dau)
Esta llucha pola lluz solar ta ejemplificada pola presencia de [[matapalos]], árboles que tienen orixinalmente un tarmu rastreru qu'usen pa sofitase en redol a un árbol de gran tamañu col fin d'algamar la lluz solar. Cuando lleguen a superar el techu vexetal y amóntase la función de la fotosíntesis empiecen a crecer esgañando al árbol sobre'l que se sofitaren (amás de que-y tapen la lluz solar). Los matapalos más frecuentes pertenecen al xéneru ficus, como ye'l casu del Ficus elástica, higuerote o, a cencielles, matu de cauchu (distinta del cauchu [[Hevea brasiliensis|hevea]], d'onde se llogra'l cauchu natural). La nota peculiar d'estes selves ye la estraordinaria variedá de la vexetación: bien de especies vexetales por hectárea, pero pocos exemplares de caúna nesa superficie. Y ye esa estraordinaria diversidá lo que la fai'l tipu de vexetación más útil qu'esiste, especialmente poles sos posibilidaes y pola producción d'osíxenu, anque resulta una llimitación no que se refier a la so esplotación comercial, podríamos dicir qu'afortunadamente, yá que si la esplotación de la selva tal como ta fuera rentable (por casu, pal llogru de madera), va tiempu que sumiera, siquier en grandes árees.
 
Les selves de la zona intertropical constitúin el mayor pulmón vexetal del planeta yá que tolos vexetales precisen absorber una enorme cantidá d'agua y CO<sub>2</sub> pa producir, al traviés de la fotosíntesis, los hidratos de carbonu (o carbohidratos) que precisen pa la so crecedera, pero dexen tamién una enorme cantidá d'osíxenu llibre qu'usen los animales de too el mundu pa la so respiración. A bien llargu plazu, el balance ente producción y consumu tantu d'osíxenu como de CO<sub>2</sub> tiende a caltenese equilibráu. Pero mientres millones d'años (dende la [[Yera Primaria]], cuando apaecieron les primeres especies vexetales nel nuesu planeta) foise atropando una enorme cantidá de biomasa sobre la superficie terrestre (y tamién nel sosuelu en forma d'hidrocarburos), na que suel esistir una estrecha correspondencia ente producción y consumu que fluctúa al traviés del tiempu nuna busca eterna del equilibriu. Ello significa que, nel so conxuntu, el balance ente producción y consumu, tantu d'osíxenu como d'anhídridu carbónico, sigue un eternu procesu de retroacción o feedback que ye'l responsable d'algamar nun momentu dáudau, una situación de [[clímax (ecoloxía)|clímax]], conceutu que va precisar, col tiempu, ser revisáu. Nun tenemos d'escaecer que, na naturaleza, el númberu de productores (vexetales) ye enforma mayor qu'el de consumidores (animales).
 
En concencia, ello nun significa que pueda siguise expoliando el mediu xeográficu (suelos, vexetación, fauna, producción de contaminantes) ensin restricciones hasta llegar a situaciones irreversibles. Per otra parte, hai que tener en cuenta que los problemes ecolóxicos varien enforma a escala local o rexonal: lo que puede ser una situación d'equilibriu a escala global nun significa que nun esistan problemes nes otres escales. Lo qu'hai que tener en cuenta ye que la capacidá de rexeneración y de restauración del equilibriu perdíu na vexetación de la zona intertropical, per una parte, ye enforma mayor de lo que la xente (incluyendo los científicos) supón y, per otra parte que, en forma paralela a los procesos de desertificación pol mal manexu del mediu ambiente y pol escosamientu de munchos recursos naturales, esiste una meyora siguida nel aprovechamientu y rescate pa la reforestación y pal cultivu de zones antes incultes ya improductives que dio orixe a una superproducción en munchos órdenes no que se refier a los alimentos, cuantimás, na zona intertropical (azucre, café, frutes, etc.).