Diferencies ente revisiones de «Espectroscopia»

m
iguo testu: " el colores" => " los colores"
m (Preferencies llingüístiques: técnica => téunica)
m (iguo testu: " el colores" => " los colores")
Nos [[sieglu XVIII|sieglos XVIII]] y [[sieglu XIX|XIX]], el prisma usáu pa descomponer la lluz foi reforzáu con rendijas y lentes telescópiques colo que se consiguió asina una ferramienta más potente y precisa pa esaminar la lluz procedente de distintes fontes. [[Joseph von Fraunhofer]], astrónomu y físicu, utilizó esti espectroscopiu inicial p'afayar que l'espectru de la lluz solar taba estremáu por una serie de llinies escures, que les sos llargores d'onda calcular con estremu cuidu. Otra manera, la lluz xenerada en llaboratoriu por aciu el calentamientu de gases, metales y sales amosaba una serie de llinies estreches, coloriaes y brillosos sobre un fondu escuru. El llargor d'onda de caúna d'estes bandes yera carauterística del elementu que fuera calecíu. Daquella, surdió la idea d'utilizar estos espectros como ''buelga dixital'' de los elementos reparaos. A partir d'esi momentu, desenvolvióse una verdadera industria dedicada puramente a la realización d'espectros de tolos elementos y compuestos conocíos.
 
Tamién s'afayó que, si calecía un elementu lo suficientemente ([[incandescencia|incandescente]]), producía lluz blanca continua, un espectru completu de toos ellos colores, ensin nengún tipu de llinia o banda escura nel so espectru. En poco tiempu llegó'l progresu: pasóse la lluz incandescente d'espectru continuu por una fina película d'un elementu escoyíu que taba a temperatura menor. L'espectru resultante tenía llinies escures, idéntiques a les qu'apaecíen nel espectru solar, precisamente nes frecuencies onde l'elementu particular producía les sos llinies brilloses cuando se calecer. Esto ye, cada elementu emite y absuerbe lluz a ciertes frecuencies fixes carauterístiques del mesmu.
 
Les llinies escures de Fraunhofer, qu'apaecíen nel espectru solar, son la resultancia de l'absorción de ciertes frecuencies carauterístiques polos elementos presentes nes capes más esteriores de la nuesa estrella (espectru d'absorción). Entá había duldes: en 1878, nel espectru solar detectáronse llinies que nun casaben coles de nengún elementu conocíu. D'ello, los astrónomos predixeron la esistencia d'un elementu nuevu, llamáu [[heliu]]. En 1895 afayóse l'heliu terrestre.