Diferencies ente revisiones de «Partíu Comunista d'Alemaña»

m
Estilu habitual na nuesa wiki
m (Estilu habitual na nuesa wiki)
Cola esperiencia anterior col SPD y el USPD, y tamién coles mires de consiguir atraer a munchos obreros descontentos col cursu de la revolución hasta entós, los espartaquistas, xuntu con grupos como los IKD, dieron en crear el Partíu Comunista d'Alemaña.<ref>Heinrich August Winkler (1993), páx. 55</ref> El Congresu fundacional tuvo llugar nel Conceyu de Berlín ente'l 30 d'avientu de 1918 y el 1 de xineru de 1919.<ref>J.P. Nettl (1969), páx. 472</ref>
 
[[ArchivuFicheru:Flag of the Communist Party of Germany.svg|thumb|Bandera típica del KPD.]]
 
El Partíu foi dirixíu nun empiezu por Rosa Luxemburg y [[Karl Liebknecht]], anque una parte importante de la militancia taba en desalcuerdu con delles de les sos posiciones, como la necesidá de trabayar nos [[sindicatu|sindicatos]] de clase mayoritarios o participar nel parllamentu alemán, el ''[[Reichstag (parllamentu alemán)|Reichstag]]''. El fracasu de la [[Revolución de Noviembre|Revolución]] en Berlín, llevada a cabu un mes dempués de la fundación del KPD, en xineru de [[1919]], foi realizáu en contra la instrucciones de Luxemburgu y Liebknecht. Los socialdemócrates sofitar nes milicies ultraderechistas ''[[Freikorps]]'' y no que quedaba del antiguu [[Exércitu Imperial Alemán]] pa suprimir la insurrección. Liebknecht y Luxemburgu fueron entós prindaos polos paramilitares, torturaos y finalmente asesinaos. Esti fechu supondría que mientres los siguientes años el KPD y el SPD caltuvieren un agriu enfrentamientu ente sigo.
 
=== La República de Weimar ===
[[ArchivuFicheru:Bundesarchiv Bild 102-00888, Berlin, Wahlwerbung für KPD.jpg|thumb|right|230px|Militantes del KPD partiendo propaganda en [[Berlín]] mientres les [[Eleiciones parllamentaries d'Alemaña d'avientu de 1924|eleiciones de 1924]].]]
 
A empiezos de los [[Años 1920]], el partíu entró nuna nueva fase. El fracasu de la revolución espartaquista y la fuerte represión sufierta pol partíu obligaron a los sos dirixentes a adoptar una nueva estratexa. Foi entós cuando [[Paul Levi]] tomó les riendes del partíu como'l principal líder del Partíu comunista.{{sfn|Fernbach|2011|p=7}}
A empiezos de 1921 Levi dimitió de la direición del Partíu, siguíu tamién d'[[Ernst Däumig]], [[Clara Zetkin]], Otto Brass y Adolf Hoffman, que tamién dimitieron del Comité Central.{{sfn|Fernbach|2011|p=17}}{{sfn|Broué|2006|p=487}} Tou esto tuvo precedíu pola condena que realizara la Internacional Comunista a la postura de Levi en rellación a una disputa interna del [[Partíu Socialista Italianu|PSI]],{{sfn|Fernbach|2011|p=15}} y la posterior concesión que la Komintern fixo al KAPD, que llogró'l estatus de "seición simpatizante" de la Internacional Comunista.{{sfn|Fernbach|2011|p=14}} Consecuencia de la salida de Levi, amontar de forma considerable la influencia de [[Béla Kun]] nel KPD, y el partíu llanzó la llamada [[Aición de Marzu]] de 1921,{{sfn|Fernbach|2011|p=18}} una serie de revueltes entamaes por grupos comunistes, socialistes ya izquierdistes que fracasaron ante la respuesta gubernamental. La consiguiente represión policial afectó seriamente al partíu.
 
[[ArchivuFicheru:Bundesarchiv Bild 183-Z0127-305, Berlin 1927, Reichstreffen RFB, Thälmann, Leow.jpg|thumb|Thälmann y [[Willy Leow|Leow]], líderes del RFB, en Berlín (xunu de 1927).]]
 
Dempués del fracasu de les sulevaciones, Levi foi espulsáu del Partíu Comunista por criticar públicamente la llinia política del partíu.{{sfn|Fernbach|2011|p=20}}{{sfn|Broué|2006|p=516}} A la salida de Levi asocedió-y un periodu de cierta inestabilidá nel lideralgu hasta la llegada d'[[Ernst Thälmann]], que n'ochobre de 1925 convertir en líder del partíu. Dende 1924 el KPD entamara la so propia milicia paramilitar de autodefensa, el ''[[Roter Frontkämpferbund]]'' (RFB), y en 1925 tamién consolidó una seición xuvenil: la [[Lliga de los Mozos Comunistes d'Alemaña]] (KJVD).<ref>Erich Honecker (1981). [books From my Life], Pergamon, ISBN 978-0-08-024532-4, páx. 16</ref> En 1928 el lideralgu de Thälmann viose bien cuestionáu pol ''[[Wittorf affair]]'', un escándalu de malversación de fondos qu'afectaba a un protexíu so, John Wittorf. Sicasí, la intervención del líder soviéticu [[Josef Stalin]] reforzó'l so lideralgu y supunxo una reestructuración interna del KPD, que tendió escontra una mayor [[Estalinismu|estalinización]]. Esi añu la direición espulsó a la llamada "[[Partíu Comunista d'Alemaña (Oposición)|Oposición del Partíu Comunista]]" (KPO),<ref>Branko Lazitch, M.M. Drachkovitch (1986), pp. 42-43</ref> crítica cola direición exercida por Thälmann y partidaria de les idees de [[Bujarin]]. Col lideralgu internu consolidáu, mientres el 12º Congresu del KPD en 1929, [[Ernst Thälmann]] adoptó les tesis de la Internacional Comunista sobre'l ''[[Socialfascismo]]'' y pasó a l'aición con una política de confrontación col SPD.
 
=== El periodu del nazismu ===
[[ArchivuFicheru:Karl-Liebknecht-Haus SA.JPG|thumb|Les [[Sturmabteilung|SA]] nazis desfilando delantre de la [[Karl-Liebknecht-Haus]], en Berlín, el 22 de xineru de 1933.]]
 
El 30 de xineru de 1933 el líder del [[Partíu nazi]], [[Adolf Hitler]], foi nomáu canciller pol presidente Hindenburg. El KPD y los sindicatos reaccionaron cola convocatoria d'una fuelga xeneral.<ref>Hans-Joachim Althaus ''et alii'' (1982), páx. 229</ref> Nun pasó enforma tiempu en que los nazis incluyeron a los comunistes y los socialdemócrates ente los sos principales enemigos a esaniciar.
 
== Resultaos electorales ==
[[ArchivuFicheru:1932-kpd.jpg|thumb|right|200px|Póster eleutoral del KPD pa les [[Eleiciones parllamentaries d'Alemaña de xunetu de 1932|eleiciones de 1932]].]]
=== Eleiciones al Reichstag ===
{| {{tablaguapa}}
306 348

ediciones