Diferencies ente revisiones de «Enrique II d'Inglaterra»

m
iguo testu: qu'el => que'l
m (iguo testu: qu'el => que'l)
Nació'l [[5 de marzu]] de [[1133]] en [[Le Mans]] fíu de la Emperatriz Matilda y el so segundu maríu [[Godofredo V d'Anjou]]. Se crio en Anjou y visitó Inglaterra en 1149 p'ayudar a la so madre a apostar el so derechu al tronu d'Inglaterra.
 
Casóse con [[Leonor d'Aquitania]] el [[18 de mayu]] de [[1152]],<ref>Hallam and Everard, p.159; Warren (2000), p.42.</ref> pero ente mayu y agostu batalló col ex-home de Leonor, [[Lluis VII de Francia]] y los sos aliaos. N'agostu entainar a volver al llau d'ella y pasaron dellos meses xuntos. Alredor de fines de payares de 1152, ellos dixebráronse: Enrique foi a pasar unes selmanes cola so madre y depués saleó per Inglaterra, retornando'l [[6 de xineru]] de [[1153]]. Dellos historiadores creen quque'ell so primer fíu, [[Guillermo, conde de Poitiers]], nació l'añu 1153. La socesión d'Enrique foi establecida pol [[Tratáu de Wallingford]] en 1153, depués de desafiar a les fuercies d'Esteban nel Castiellu de [[Wallingford]]. Entós alcordóse qu'Enrique sería nomáu rei d'Inglaterra a la muerte d'Esteban.
 
=== Reforma civil y llegal: la llucha colos barones ===
 
=== Crisis de socesión ===
Los intentos d'Enrique II d'estremar los sos títulos ente los sos fíos, pero caltener el poder acomuñáu a ellos, provocó que trataren de tomar el control de les tierres que los asignaren ([[Revuelta de 1173-1174]]), lo que yera una traición a los güeyos d'Enrique II. Geraldo de Gales reporta que cuando'l rei Enrique dio-y el besu de la paz al so fíu Ricardo, díxo-y selemente, «''QuQue'ell Señor nunca dexe que yo muerra hasta que me vengara de ti''».
 
Cuando los fíos lexítimos d'Enrique II volver contra él, teníen el sofitu de [[Lluis VII de Francia]].
El fíu ilexítimu d'Enrique II, Godofredo, arzobispu de York tuvo con él tol tiempu y foi l'únicu de los sos fíos n'asistir al so llechu de muerte. Les sos últimes pallabres, según Geraldo de Gales, fueron «''Cayó la vergüenza sobre esti rei derrotáu''».
 
Ricardu I d'Inglaterra, Ricardo Corazón de Lleón, convertir nel rei d'Inglaterra, desafortunadamente pa Enrique II que siempres quixera quque'ell so fíu meyor, Juan, asocediéra-y. Lo cual asocedió a la muerte de Ricardo l'añu [[1199]], superando los reclamos de los fíos de Godofredo duque de Bretaña, Arturo I duque de Bretaña y Leonor de Bretaña.
 
== Referencies na cultura popular ==