Diferencies ente revisiones de «Francisco Antonio Meléndez»

m
iguo testu: pp. => páxs.
m (iguo testu: pp. => páxs.)
 
== Biografía ==
Fíu de Vicente Meléndez y de Francisca Díaz de Luxio y hermanu menor de [[Miguel Jacinto Meléndez]], en 1699 coló a Italia pasando per Xénova, Milán, Venecia, Roma y Nápoles onde, faltu de sofitu económicu, ensin dexar l'estudiu de la pintura apuntóse como soldáu d'infantería y moraba en 1705 «nel serviciu del so Magestad» según la declaración de probe de la so madre fechada nesi añu con fines testamentarios.<ref>[[#Engaramaníu|Engaramaníu (2015)]], p. 69 y «Cronobiografías», pppáxs. 185-186.</ref> En Nápoles casóse con María Josefa Durazo y Santu Padre.<ref>[[#Tufts|Tufts (1985)]], p. 10</ref> Casáu y con dos fíos —el menor, el que sería célebre pintor de [[bodegón|bodegones]] [[Luis Egidio Meléndez]]—, al cayer Nápoles en poder de los austriacos treslladar a Roma, onde nació una tercer fía, Ana, tamién pintora, y dellí retornó a España en 1717.<ref>[[#Engaramaníu|Engaramaníu (2015)]], «Cronobiografías», p. 186.</ref>
 
Instaláu en Madrid, en 1725 foi nomáu pintor de miniatura de la Real Casa a títulu honoríficu,<ref>Enrique Lafuente Ferrari, (1987), ''Curtia Historia de la Pintura Española'', Volume 2, Ed. Aakal, páx. 389</ref> en faciendo, según [[Juan Agustín Ceán Bermúdez|Ceán Bermúdez]], les semeyes de los reis [[Felipe V d'España|Felipe V]] y [[Isabel de Farnesio]] y d'otros miembros de la familia real pa ser asitiaos en xoyes y regalaos a los embaxadores y emisarios de les potencies estranxeres n'España.<ref>[[#Céan|Céan Bermúdez 1800]]: pppáxs. 115-116</ref> Asina lo declaraba'l mesmu Meléndez en 1743, al dirixir un memorial al rei nel que solicitaba asignárase-y un sueldu alegando como méritu los 24 años que llevaba al so serviciu pintando les semeyes de los miembros de la familia real p'adornu de brazaletes y sortíes.<ref>[[#Engaramaníu|Engaramaníu (2015)]], «Cronobiografías», p. 188.</ref>
 
=== Proyeutu pa una academia d'arte ===
La propuesta quedó desoyida hasta qu'en 1744 l'escultor [[Juan Domingo Olivieri]] y el marqués de Villarias presentaron a Felipe V un nuevu proyeutu y reglamentación pa la fundación d'una academia d'artes, que foi aprobada'l 13 de xunetu d'esi mesmu añu col nome de «Xunta Preparatoria de l'Academia», orixe de la definitiva [[Real Academia de Belles Artes de San Fernando]], creada en 1752.<ref name= "Pérez478">[[#Pérez|Pérez Köhler 2006]]: p. 478</ref> Meléndez asistió como maestru direutor de pintura a la primer sesión pública de la Xunta Preparatoria el 1 de setiembre de 1744, pero nun tardaron en surdir disensiones qu'acabaron cola so espulsión. En 1746 ufiertó a l'Academia pintar una ''Alegoría de la Xusticia Divina'' que sirviera de pareya a la ''Alegoría de la fundación de la Xunta Preparatoria'' d'[[Antonio González Ruiz]]. El dibuxu presentáu por Meléndez foi severamente xulgáu pol viceprotector de l'Academia Tiburcio Aguirre, marqués de Villarias, y por [[Louis-Michel van Apondero]] que nel so escritu ensin fecha dicía: «... más paez el referíu dibuxu fechu por un primerizu qu'empieza a inventar que d'un pintor de setenta años d'exerciciu».<ref name= "Pérez478"/> Una propuesta de camudar el motivu del cuadru qu'había d'acompañar al de González Ruiz nun llogró mayor ésitu y, otra manera, Meléndez sintióse movíu al camudáse-y la preeminencia del asientu qu'ocupaba na Academia polo que protestó ante Olivieri y dexó d'asistir a les xuntes hasta ser espulsáu de l'Academia en xunu de 1748 y, con él, tamién el so fíu Luis, espulsáu de la so plaza d'alumnu de los estudios.<ref>[[#Engaramaníu|Engaramaníu (2015)]], «Cronobiografías», p. 189.</ref><ref>[[#Pérez|Pérez Köhler 2006]]: p. 479</ref>
 
En xunetu de 1751 finó la so esposa Josefa Durazo. Los sos fíos refugaron el testamentu, redactáu por el mesmu Meléndez con poder de Josefa pa testar nel so nome, dando empiezu a un pleitu que s'allargar hasta 1756. En setiembre d'anguaño alcordó un matrimoniu por poderes cola hermana d'un racionero de la catedral de Toledo, anque ye probable que'l matrimoniu finalmente nun se llevara a efeutu, y en setiembre dictó'l so propiu testamentu.<ref>[[#Engaramaníu|Engaramaníu (2015)]], «Cronobiografías», pppáxs. 189-190.</ref>
 
== Referencies ==