Diferencies ente revisiones de «Quintu Tuliu Cicerón»

m
correiciones
m (correiciones)
m (correiciones)
Quintu tenía un temperamentu impulsivu, con biltos de crueldá mientres les operaciones militares, daqué que los romanos de la dómina reprochaben. L'ideal romanu y [[estoicu]] yera controlar les emociones inclusive mientres la batalla. Quintu Cicerón tamién gustaba de castigos anticuaos y duros, como poner a una persona condergada por [[parricidiu]] nun sacu y refundialo a l'agua. Esti castigu imponer mientres el so [[propretor]]ado n'Asia.<ref>Rawson, Y. "Cicero" (1975) ( p.99 </ref> (Pa los romanos, tantu'l parricidiu como'l matricidio yeren unu de los peores crímenes). El so hermanu confiesa nuna de les sos cartes al so amigu [[Pedrete Pomponio Áticu|Áticu]], escrita nel añu [[51 a. C.|51&nbsp;a.&nbsp;C.]], que mientres yera procónsul de [[Cilicia]] y llevara consigo a Quintu como [[legáu romanu|legáu]], que nun s'atrevía a dexa-y solo porque tarrecía qué clase d'idees repentines podíen asocedése-y.<ref>Marco Tuliu Cicerón: "Samtliga brev"/Cartes completes, traducíes por Gabriel Sjögren (1963) </ref> Pero vistu pel llau bonu, Quintu yera fondamente honráu, inclusive como gobernador d'una provincia, situación na que munchos romanos amasaben ensin el menor arrebol considerables fortunes privaes pa ellos. Tamién yera un home cultu, que lleía [[Teatru griegu|traxedies griegues]] y qu'escribió él mesmu dalgunes d'elles.
 
La relación ente los hermanos foi en gran midida candial, sacante mientres una dómina en que tuvieron un seriu desalcuerdu mientres la dictadura de César 49-44&nbsp;a.&nbsp;C.<ref>Everitt, Anthony: "Cicero, A Turbulent life" (2001) p.213</ref> Les munches cartes de Marcu ''ad Quintum fratrem'' ("Al so hermanu Quintu") amuesa qué fonda y candial yera esa relación ente hermanos, anque Marcu Cicerón de cutiu asumía'l papel de "más vieyu y más esperimentáu", sermoneándole sobre lo que yera correctu que fixera. Quintu pudo tamién sentir n'ocasiones que l'egoísta Marcu namánamái pensaba en cómo'l so hermanu podía estorbar o ayudar na carrera de Marcu a lo llargo del ''Cursus Honorum''.<ref> Rawson, Y.:"Cicero" (1975) p.100</ref>
 
== Obres ==