Diferencies ente revisiones de «Gregoriu Naciancenu»

Ensin cambiu de tamañu ,  hai 4 años
m
Robó: Troquéu automáticu de testu (-Concilio\b +Conciliu)
m (quimica)
m (Robó: Troquéu automáticu de testu (-Concilio\b +Conciliu))
 
=== Gregorio en Constantinopla ===
L'emperador [[Valente]] finó en [[378]]. La sucesión de [[Teodosio I]], un firme defensor de la [[ConcilioConciliu de Nicea I|ortodoxa nicena]], yera una bona noticia p'aquellos que deseyaben purgar Constantinopla de la dominación [[arrianismu|arriano]] y [[apolinarismo|apolinarista]].{{Harvnp|McGuckin|2001|p=235}} El partíu niceno nel esiliu tornó adulces a la ciudá. Dende'l so llechu de muerte, Basilio recordó-yos les capacidaes de Gregorio y ye bien probable qu'encamentara al so amigu como defensor de la causa trinitaria en Constantinopla.{{Harvnp|McGuckin|2001|pp=235–236}}<ref>Ver tamién Orat. 43.2, PG 36.497.</ref>
 
En [[379]], el [[sínodu de Antioquía]] y el so arzobispu, [[Melecio de Antioquía|Melecio]], pidieron a Gregorio qu'allegara a Constantinopla pa liderar la campaña teolóxica pa ganar dicha ciudá pa la ortodoxa nicena.{{Harvnp|Ruether|1969|p=42}} Dempués de munches duldes, Gregorio aportó. La so prima Teodosia ufiertó-y una villa como residencia; Gregorio darréu tresformó gran parte d'ella nuna ilesia, llamándola Anastasia, «un escenariu pa la resurrección de la fe».{{Harvnp|McGuckin|2001|p=241}}<ref>Ver tamién 2 Reis 4:8 y Orat. 26.17, PG 35.1249.</ref> Dende esta pequeña capiya compunxo cinco poderosos discursos sobre la doctrina nicena, esplicando la naturaleza de la Trinidá y l'unidá de Dios.{{Harvnp|Hunter-Blair|1910}} Refugando la negación [[Eunomio|eunomiana]] de la divinidá del [[Espíritu Santu]], Gregorio ufiertó esti argumentu:
Los asuntos en Constantinopla permanecieron confusos cuidao que la posición de Gregorio entá yera oficiosa y los sacerdotes arrianos ocupaben munches ilesies importantes. La llegada del emperador Teodosio en [[380]] decidió l'asuntu en favor de Gregorio. L'emperador, decidíu a esaniciar l'arrianismu, espulsó al [[Demófilu de Constantinopla|obispu Demófilu]]. Gregorio foi polo tanto entronizado como obispu de Constantinopla na Basílica de los Apóstoles, reemplazando a Demófilu.{{Harvnp|Ruether|1969|p=45}}
 
=== Segundu ConcilioConciliu Ecuménicu y retiru a Arianzo ===
[[Archivu:MHS ojcowie ks Bazyli Wlk Jan Chryzostom Grzeg Wlk XVII Lipie p.jpg|thumb|Los [[Trés Santos Xerarques]]: san [[Basilio de Cesarea]], san [[Juan Crisóstomo]] y san Gregorio'l Teólogu, [[iconu]] de Lipie, Muséu Históricu en Sanok, Polonia.]]
Teodosio quería unificar más tol imperiu nuna posición ortodoxa y decidió convocar un concilio eclesiásticu que resolviera asuntos de disciplina y fe.{{Harvnp|Ruether|1969|p=45}} Gregorio pensaba de manera similar, deseyando xunir a la cristiandá. Na primavera de [[381]] convocaron el [[Primer ConcilioConciliu de Constantinopla|Segundu concilio ecuménicu]] en Constantinopla, al qu'allegaron 150 obispos orientales. Dempués de la muerte del obispu presidente, [[Melecio de Antioquía]], Gregorio foi escoyíu pa liderar el concilio. Esperando reconciliar Occidente y Oriente, ufiertó reconocer a [[Paulino de Antioquía|Paulino]] como Patriarca de Antioquía. Los obispos exipcios y macedónicos que sofitaben la consagración de Máximu llegaron tarde al concilio. Una vegada ellí, refugaron reconocer la posición de Gregorio como cabeza de la ilesia de Constantinopla, argumentando qu'el so treslláu dende la see de Sasima yera canónicamente illegal{{Harvnp|McGuckin|2001|pp=358–359}}
 
Gregorio taba exhausto físicamente y esmolecíu porque taba perdiendo l'enfotu de los obispos y del emperador.{{Harvnp|McGuckin|2001|p=359}} Más que defender la so causa y arriesgase a mayores divisiones, decidió dimitir del so cargu: «¡Dexáime ser como'l profeta Jonás! Fui'l responsable de la nube, pero sacrificaré pola salvación de la nave. Coyer y echáime... Nun fui feliz cuando me xubieron al tronu, y con allegría voi baxar d'él».<ref>''PG'', 37.1157–9, ''Carm. de vita sua'', ll 1828–55</ref> Espantó al concilio cola so dimisión sorprendente y depués pronunció un dramáticu discursu ante Teodosio pidiéndo-y que se-y lliberar de los sos cargos. L'emperador, trescaláu poles sos palabres, aplaudió, allabó'l so trabayu y garantizó-y el so dimisión. El concilio pidiólu qu'apaeciera otra vegada más pa un ritual de despidida y oraciones festives. Gregorio usó esta ocasión pa llanzar un mensaxe final (cf. ''Orat''. 42) y depués colóse.{{Harvnp|McGuckin|2001|p=361}}
 
=== Teoloxía y otros trabayos ===
Les contribuciones teolóxiques más significatives de Gregorio surden del so defensa de la [[ConcilioConciliu de Nicea I|doctrina nicena]] de la [[Trinidá (cristianismu)|Trinidá]]. Destaca especialmente poles sos contribuciones nel campu de la [[pneumatoloxía]], esto ye, la teoloxía referente a la naturaleza del [[Espíritu Santu]].<ref group=nota> Por casu, vease Michael O'Carroll, «Gregory of Nazianzus» en ''Trinitas'' (Wilmington, DE: Michael Glazier, Inc, 1987).</ref> A esti respectu, Gregorio ye'l primeru qu'usó la idea de ''procesión''.<ref group=nota> Asina se caltién nel Credo católicu actual: «Creo nel Espíritu Santu, Señor y dador de vida, ''que procede d'el'' Padre y del Fíu»; en [[llatín]], ''Et in Spiritum Sanctum, Dominum et vivificantem: qui ex Patre Filioque procedit.'' [http://ec.aciprensa.com/y/espiritu.htm#4 Espíritu Santu] na [[Enciclopedia Católica]].
</ref> pa describir la relación ente l'Espíritu y les demás persones de la Trinidá: «L'Espíritu Santu ye verdaderamente Espíritu, viniendo en verdá del Padre pero non de la mesma manera que'l Fíu, pos nun ye por xeneración sinón por ''procesión'', cuidao que tengo d'acuñar una palabra en beneficiu de la claridá».<ref group=nota>Gregorio Nacianceno, ''Cinco oraciones teolóxiques'', oración 5.ª Esta quinta oración trata dafechu del Espíritu Santu.</ref> Anque Gregorio nun desenvuelve dafechu'l conceutu, la idea de procesión permanecería na mayor parte del pensamientu posterior sobre l'Espíritu Santu.<ref group=nota>Vease {{Harvtxt|Turner|Young|1983}}. Al traviés de [[Agustín de Hipona|Agustín]], la idea desenvolver n'Occidente hasta la «doble-procesión», que dio como resultáu la ''[[Clausa Filioque]]'' y a la cisma ente la Cristiandá Oriental y l'Occidental.</ref>
 
 
=== Influencia ===
Nicóbulo, sobrín-nietu de Gregorio, sirvió como'l so albacea lliterariu, calteniendo y editando la mayor parte de los sos escritos. Un primu, Eulalio, publicó delles de les más destacaes obres de Gregorio en [[391]].{{Harvnp|McGuckin|2001|p=XI}} Pal añu [[400]] Rufinio empezó a traducir les sos oraciones al [[llatín]]. Conforme les obres de Gregorio circularon por tol imperiu influyeron nel pensamientu teolóxicu. Los sos discursos yeren citaes como autoridá pol [[ConcilioConciliu de Éfeso]] en [[431]], y pal añu [[451]] yera llamáu ''Teólogu'' pol [[ConcilioConciliu de Calcedonia]]{{Harvnp|McGuckin|2001|p=XI}}- un títulu que comparte con [[Juan l'Apóstol]]{{Harvnp|Hunter-Blair|1910}} y [[Simeón el Nuevu Teólogu]]. Sicasí, ''Teólogu'' nesti contestu implica un significáu más cristolóxicu que lo qu'anguaño s'esperaría. Ye bien citáu polos teólogos de la Ilesia Ortodoxa y tiénse-y alta estima como defensor de la fe cristiana. Les sos contribuciones a la [[teoloxía trinitaria]] son tamién influyentes y de cutiu ye citáu poles ilesies occidentales.<ref group=nota>Por casu, vease como la edición de 1992 del [[Catecismu de la Ilesia Católica]] cita una variedá d'oraciones de Gregorio</ref> [[Paul Tillich]] atribúi a Gregorio Nacianceno crear « les fórmules definitives pa la doctrina de la Trinidá».{{Harvnp|Tillich|1968|p=76}}
 
=== Obres ===