Julio Acosta García

políticu costarricanu

Julio Acosta García (San Ramón, Alajuela, Costa Rica, 23 de mayu de 1872 - † San José, Costa Rica, 6 de xunetu de 1954) foi Presidente de Costa Rica ente 1920 y 1924.

Julio Acosta GarcíaPicto infobox character.png
Julio Acosta García.JPG
Coat of arms of Costa Rica.svg
24. Presidente de Costa Rica

8 mayu 1920 - 8 mayu 1924
Francisco Aguilar Barquero - Ricardo Jiménez Oreamuno
Vida
Nacimientu San Ramón23  de mayu de 1872
Nacionalidá Bandera de Costa Rica Costa Rica
Muerte

San Xosé6  de xunetu de 1954

(82 años)
Familia
Casáu con Elena Gallegos Rosales
Oficiu
Oficiu políticu
Cambiar los datos en Wikidata

Datos personalesEditar

Nació en San Ramón, Alajuela, Costa Rica, 23 de mayu de 1872. Foi fíu de Juan Vicente Acosta Chaves y Jesús García Zumbáu. Casó en San Salvador el 16 d'abril de 1910 con Elena Gallegues Rosales, salvadoriana, fía de Salvador Gallegos Valdez y Elena Rosales Ventura. Cursó estudios nel Institutu Nacional y el Colexu San Luis Gonzaga de Cartago.

Primeros cargos públicosEditar

Foi Diputáu por Alajuela de 1902 a 1906. En 1907 designóse-y Cónsul Xeneral de Costa Rica n'El Salvador y darréu xubióse-y a Encargáu de Negocios y Ministru Plenipotenciario nesi mesmu país. En 1915 foi nomáu Secretariu de Rellaciones Esteriores y carteres amiestes. Foi'l primer Canciller centroamericanu qu'efectuó una xira oficial por tolos países del istmu. Viose separáu del cargu en 1917, debíu al golpe militar de Federico Alberto Tinoco Granados.

Tando exiliado en Nicaragua, convertir n'unu de los principales líderes de los movimientos armaos empobinaos a derrocar al réxime de Tinoco, lo cual xeneró-y una inmensa popularidá en Costa Rica y convertir en favoritu pa les eleiciones de 1919.

Presidente de la RepúblicaEditar

Foi Presidente de la República de 1920 a 1924. Mientres la so alministración, y contra el so criteriu, emitiéronse les polémiques lleis de Pagos y de Nulidaes. Nel ámbitu internacional, realizóse la Conferencia Unionista de San José (1920), hubo un curtiu conflictu armáu con Panamá (Guerra de Coto) y llogróse una importante victoria xudicial contra la Gran Bretaña nel pleitu arbitral falláu pol Laude Taft, 1923.

Cargos posterioresEditar

Foi Segundu Designáu a la Presidencia de 1932 a 1936 y Diputáu per San José de 1932 a 1936 y de 1938 a 1941. De 1941 a 1942 presidió'l Serviciu Nacional d'Eletricidá y de 1942 a 1944 desempeñó'l cargu de Xerente de la Caxa Costarricense de Seguru Social. De 1944 a 1948 foi nuevamente Secretariu de Rellaciones Esteriores y carteres amiestes y nesa condición correspondió-y suscribir en nome de Costa Rica la Carta de les Naciones Xuníes na Conferencia de San Francisco (1945).

Nos sos últimos años, por cuenta de la so frayada salú, caltúvose alloñáu de la política. Foi declaráu Beneméritu de la Patria en 1954, poco primero del so fallecimientu.

FallecimientuEditar

Morrió en San José, Costa Rica, el 6 de xunetu de 1954.

Precedíu por:
Francisco Aguilar Barquero
1919-1920
Interín
26° Presidente de Costa Rica
1920-1924
Asocedíu por:
Ricardo Jiménez Oreamuno
1924-1928