Manuel Pedregal y Cañedo

políticu asturianu (1831–1896)

Manuel Pedregal y Cañedo (12  d'abril de 1831Grau – 22  de xunetu de 1896) foi un xurista y políticu español, ministru de Facienda mientres la Primer República (1873-4).

Manuel Pedregal y CañedoPicto infobox character.png
Manuel Pedregal.jpg
Escudo de España (mazonado).svg
Diputáu nel Congresu de los Diputaos d'España


gobernador civil d'A Coruña

1873 - 1873
Escudo de España (mazonado).svg
ministru de Facienda

9 setiembre 1873 - 3 xineru 1874
José Carvajal Hué (es) Traducir - Práxedes Mateo Sagasta
Vida
Nacimientu Grau12  d'abril de 1831
Nacionalidá Flag of Spain.svg España
Muerte

22  de xunetu de 1896

(65 años)
Estudios
Llingües falaes castellanu
Oficiu políticu
Llugares de trabayu Madrid
Miembru de Real Academia de la Historia
Real Academia de Xurisprudencia y Llexislación
Cambiar los datos en Wikidata

Foi padre de José Manuel Pedregal, tamién ministru de Facienda.

VidaEditar

N'estudiando les primeres lletres na so villa natal, en 1843 treslladóse a Uviéu pa cursar el bachilleratu na Facultá de Filosofía, y depués los de Derechu, llicenciándose en 1856 y abriendo despachu d'abogáu al añu siguiente. Convertir en decanu del Colexu d'Abogaos d'Uviéu en 1865, e ingresó en la Real Academia de la Historia el 26 de xineru de 1866.[ensin referencies] e ingresó en la Real Academia de la Historia el 26 de xineru de 1866.[ensin referencies] e ingresó en la Real Academia de la Historia el 26 de xineru de 1866.[ensin referencies] de 1866.[cita riquida]

Políticamente, mientres el Bieniu Progresista de 1854-1856 destacó pol so defensa de postures democrátiques, formando parte del comité del Partíu Democráticu (España) na capital asturiana. Republicanu convencíu, intervieno viviegamente na Revolución de 1868, formando parte de la Xunta Revolucionaria Provincial. Tamién fundó y dirixó el periódicu El Constituyente.

Foi escoyíu conceyal del nuevu Conceyu d'Uviéu, constituyíu tres la Revolución. Presentar a les eleiciones a diputaos provinciales en 1869, 1871 y 1872, siendo la so acta anulada nos dos últimes eleiciones. Nes Cortes Constituyentes de 1873, que proclamaron la República, foi diputáu per Xixón y resultó escoyíu vicepresidente del Congresu y gobernador civil d'A Coruña.

Mientres el gobiernu d'Emilio Castelar desempeñó la cartera de Facienda, llogrando, nos cuatro meses que tuvo nel cargu, poner daqué d'orde na catastrófica situación de l'Ayalga Pública.

Cola cayida de la República, volvió a l'abogacía, algamando gran fama.

En Madrid foi miembru y darréu presidente del Atenéu y de la Real Academia de Xurisprudencia y Llexislación. Fundó, xuntu con Francisco Giner de los Ríos, la Institución Llibre d'Enseñanza, de la que foi rector d'estudios y presidente de la Xunta de gobiernu.

En 1881 volvió al sable políticu, siendo escoyíu diputáu per Uviéu, mantiéndose hasta la so muerte. Foi -y principal líder n'Asturies del Partíu Centralista dirixíu por Nicolás Salmerón. Tamién participó na fundación d'Unión Republicana, xuntu con Gumersindo Azcárate y Rafael María de Labra.

ReferenciesEditar