El roquete[1] ye una vistidura eclesiástica de llinu asemeyada al alba pero más curtia y que se lleva ensin ceñir al cuerpu. Es asemeyada al sobrepelliz pero cola diferencia de que les mangues son estrenches.

Callóndrigos con roquete.

L'usu del roquete quedó dende'l sieglu XIII pa los obispos y pa dellos callondrigos siendo'l sobrepelliz propiu de tolos clérigos. El roquete parez que yá s'utilizaba nel sieglu IX pero'l so nome actual deriváu del llatín roccus o del alemán rock (hábitu) nun s'entama a usar hasta'l sieglu XIII. Nel sieglu XX, el roquete ye d'usu común nes celebraciones llitúrxiques nos ministros relixosos seyan ordenaos o ten en víes de selo. Los obispos, presbíteros y diáconos úsenlos según del derechu. Los seminaristes y los acólitos tamién lu usen.

Existen dos tipos:

  • el Roquete de cuellu romanu (cuadráu)
  • el Roquete de cuellu redondu

El Papa, los cardenales y los obispos úsenlu debaxo de la muceta.

ReferenciesEditar

  • El conteníu d'esti artículu incorpora material d' Arqueología y bellas artes, de 1922, de Francisco Naval y Ayerbe, que ta nel dominiu públicu.