Diferencies ente revisiones de «Árabe andalusí»

m
Bot: Troquéu automáticu de testu (-\b(N|n)amá\b +\1amái)
m (Bot: Troquéu automáticu de testu (-\b(N|n)amá\b +\1amái))
L'árabe andalusí falar na península ibérica ente los sieglos IX y XVII, y algamó el so máximu númberu de falantes (5-7 millones) nos sieglos XI y XII, pa menguar a partir d'entós so la presión de los puxantes reinos cristianos, calteniéndose'l so usu ente minoríes musulmanes so control cristianu hasta la [[Espulsión de los moriscos|espulsión]] d'éstes a principios del sieglu XVII.
 
Como n'otres rexones arabófonas, el dialectu local andalusí namánamái s'usaba na comunicación verbal, utilizándose namánamái'l [[árabe clásicu]] pa materies elevaes o testos escritos.
 
El primer casu conocíu d'árabe andalusí data de los sieglos X y XI, en cites aisllaes, primero en testos en prosa y poesíes n'árabe clásicu ([[moaxaja]]), y más tarde, a partir del sieglu XI, en poemes dialectales con estribillu ([[zéjel]]) y conxuntos de refranes dialectales. Los sos últimos documentos seríen efectos comerciales y una carta escrita a principios del sieglu XVII en [[provincia de Valencia|Valencia]]. Cola [[espulsión de los moriscos]] (1609-1613) importantes contingentes fueron espulsaos de Valencia, polo que la llingua foi erradicada de la rexón.
 
=== Morfoloxía ===
Como nel restu del [[Árabe dialectal|neoárabe]] hai un marcáu enclín analíticu, esto ye, munches marques sintétiques de casu piérdense, prefiriéndose construcciones analítiques. Tamién hai un amenorgamientu de alomorfos, por casu n'árabe clásicu les marques de [[xéneru gramatical|xéneru femenín]] inclúin /-at, -āʔ, -à~-ā/, pero n'árabe andalusí namánamái apaecen derivaos de la primera /-a(t)/ onde l'elementu /t/ namánamái apaez dacuando.
 
== Ver tamién ==