Monesteriu de Valdediós

monesteriu, Bien d'Interés Cultural

El monesteriu de San Salvador de Valdediós asítiase nel conceyu de Villaviciosa, a escasos diez quilómetros d'esta llocalidá.

Monesteriu de Valdediós
Bien d'Interés Cultural
monasterio cisterciense (es) Traducir, monumentu y convento de frailes (es) Traducir
Llocalización
País España
Autonomía Principáu d'Asturies
Provincia provincia d'Asturies
Conceyu Villaviciosa
Coordenaes 43°26′10″N 5°30′24″W / 43.43622°N 5.50667°O / 43.43622; -5.50667
Monesteriu de Valdediós alcuéntrase n'Asturies
Monesteriu de Valdediós
Monesteriu de Valdediós
Monesteriu de Valdediós (Asturies)
Historia y usu
Aperturasieglu XIII
Diócesis Archidiócesis d'Uviéu
Arquiteutura
Estilu arquiteutura gótica
Patrimoniu
BIC RI-51-0000790[1]
Web oficial
Cambiar los datos en Wikidata

Anguaño esti monesteriu ta habitáu por una pequeña comunidá de monxos cistercienses consagraos al trabayu manual en talleres empobinaos a la fabricación d'artesanía. Según la vieya tradición monástica, el beneficiu que reporten estos trabayos tien que sirvir pa cubrir los gastos de la so vida en comunidá, y pa prauticar l'ayuda a los más necesitaos. Esti monesteriu tamién atiende una pequeña hospedería na que s'agospian los diversos pelegrinos que faen el Camín de Santiago.

Historia

editar

Foi fundáu nel añu 1200 polos reis Alfonsu IX de Llión y Berenguela de Castiella. Cabo'l monesteriu esiste dende anantes de la fundación del mesmu una pequeña ilesia, conocida col nome de San Salvador, que foi construyida por Alfonsu III el Magnu (rei d'Asturies) demientres el sieglu IX. Na actualidá esta pequeña ilesia s’alcuentra perfeutamente conservada, y ye considerada como una auténtica xoya del arte prerrománicu asturianu.

Los primeros monxos qu'habitaron esti tarmudu y verde valle bautizáronlu col nome de "Valdediós". Demientres cásique seis sieglos Valdediós foi una abadía perdotada con abonda vida monástica (según la Regla Benedictina y les llexendaries tradiciones cistercienses). En 1515 entró a formar parte de la histórica Congregación de San Bernardo, lo que significó un recobramientu de la so vida regular depués de sufrir les consecuencies negatives de dellos abás comendatarios. En 1522 sufrirá una gran riada que finaría col so claustru y coles dependencies que se muerganizaben alrodiu, salvándose del esfaimientu de la so ilesia, entamándose la reconstrucción del conxuntu yá mediada la centuria.

Tres la desamortización de Mendizábal en 1835, esti antiguu monesteriu tuvo de ser abandonáu, magar que trés de los sos monxos siguieron viviendo ellí, hasta la muerte del cabero dellos en 1862. En 1986, por alcuerdu del Gobiernu del Principáu d'Asturies y del Arzobispáu d'Uviéu, entamóse un procesu de restauración que fizo posible en 29 de xunetu de 1992 qu'un pequeñu grupu de monxos cistercienses tornaran a habitar de nuevu esti vieyu cenobiu.

Referencies

editar

Enllaces esternos

editar