Nebulosa de la Tarántula

La Nebulosa de la Tarántula, tamién conocida como 30 Doradus o NGC 2070, ye una rexón H II que s'atopa na Gran Nube de Magallanes. Primeramente considerada una estrella, en 1751 Nicolas Louis de Lacaille reconoció la so naturaleza de nebulosa.[1]

Nebulosa de la Tarántula
Datos d'observación:
Dómina J2000.0
Ascensión reuta 05h 38m 38s
Declinación -69° 05.7′
Distancia 170.000 años lluz
Magnitú aparente (V) 8
Tamañu aparente (V) 40 x 25 minutos d'arcu
Constelación Doráu250
Carauterístiques físiques
Radiu 500 años lluz
Otres carauterístiques Asitiada en la
Gran Nube de Magallanes
Otres designaciones NGC 2070, 30 Doradus
[editar datos en Wikidata]
Imaxe n'infrarroxu de la Nebulosa de la Tarántula del Spitzer.

Con una magnitú aparente de 8, la Nebulosa de la Tarántula ye un oxetu desaxeradamente lluminosu, considerando que s'atopa a unos 170.000 años lluz de distancia.[2] El so lluminosidá ye tal, que si s'atopara a la mesma alloña de la Tierra que la Nebulosa de Orión, llegaría a producir solombres. Ello ye que ye la rexón de formación estelar más activa conocida dientro de les galaxes del Grupu Llocal. Nel so centru atopa'l cúmulu estelar R136, extraordinariamente compactu, masivu (450000 vegaes más masivu que'l Sol), y ricu n'estrelles de bien alta masa y lluminosidá, que produz la mayor parte de la enerxía que fai visible la nebulosa, envalorándose la so edá en 1 ó 2 millones d'años y esistiendo la posibilidá de que nel futuru acabe convirtiéndose nun cúmulu globular de baxa masa.

Otru cúmulu notable, Hodge 301, ta asitiáu a unos 150 años lluz del centru de la nebulosa.

La supernova más cercana reparada dende la invención del telescopiu, SN 1987A, tuvo llugar nes contornes de la Nebulosa de la Tarántula.

La imaxe de la derecha ye la rexón central de la Nebulosa de la Tarántula — mosaicu de 15 imáxenes del Hubble.

Referencies

editar

Ver tamién

editar

Enllaces esternos

editar

Coordenaes:   5h 38m 36s, -69° 5 11.004