Abrir el menú principal

P Cygni (P Cyg / 34 Cygni)[1] ye una estrella de la constelación Cygnus, una de les más alloñaes que pueden vese a simple vista, pos se topa a una incierta distancia ente 5000 y 7000 años lluz del Sistema Solar.[2] Tamién la conoz como Nova Cygni 1600.[1]

P Cygni
Constelación Cygnus
Ascensión reuta α 20h 17min 47,20s
Declinación δ +38º 01’ 59,0’’
Distancia 5000 - 7000 años lluz
Magnitú visual +4,77
Magnitú absoluta -8,6
Lluminosidá 500.000 - 900.000 soles
Temperatura 18.000 - 19.000 K
Masa 50 - 60 soles
Radiu 76 soles
Tipu espectral B2 pe
Velocidá radial -8,9 km/s
Otros nomes HD 193237 / HR 7763
HIP 100044 / SAO 69773

HistoriaEditar

Nel añu 1600, P Cygni apaeció como un astru de tercera magnitú nun llugar onde nun se reparó enantes nenguna estrella. Mientres los siguientes años, la estrella atenuó'l so rellumu y dexó de ser visible a güeyu, pero volvió a magnitú +3,5 en 1655. Caltener en dichu rellumu hasta 1659, momentu nel que de nuevu apagar hasta asitiase per debaxo de sesta magnitú, volviendo aumentar el so rellumu en 1665. Dempués de delles fluctuaciones, escontra l'añu 1715 volvióse estable alredor de magnitú 5, bazcuyando'l so rellumu en redol a esti valor nos postreros 200 años.[3][4]

CarauterístiquesEditar

P Cygni ye una superxigante o hiperxigante de tipu espectral B2 con una lluminosidá aprosimao equivalente a 700.000 soles,[2] catalogada como variable azul lluminosa o variable S Doradus. Éstes son estrelles bien pocu frecuentes y constitúin les estrelles más lluminoses de la galaxa. Los sos aumentos de rellumu prodúcense porque la estrella avérase peligrosamente al llende de Eddington, lo que fai que la presión de radiación espulse les sos capes más esternes de forma violenta. P Cygni ta arrodiada por una tenue nebulosa que foi creada mientres los postreros 900 años poles erupciones de la estrella; tamién hai restos d'erupciones anteriores que tuvieron llugar fai 2.400 y 20.000 años. La estrella sigue perdiendo masa a un ritmu estraordinariu, 300 millones de vegaes mayor que la perda de masa qu'esperimenta'l Sol pol vientu solar. El destín d'un oxetu tan enorme ye hasta ciertu puntu inciertu; bien puede esplotar como una brillosa supernova o puede terminar como una hipernova, onde'l nucleu colapsa escontra un furacu prietu.[5]

Suxurióse tamién que les erupciones mentaes pueden ser causaes pola tresferencia de masa a una hipotética compañera estelar de tamién tipu espectral B, que tendría una masa envalorada ente 3 y 6 vegaes la del Sol. La materia que cai escontra l'acompañante lliberaría enerxía gravitacional, una parte de la cual traduciríase nun aumentu de la lluminosidá. Dicha acompañante emplegaría aprosimao 7 años en completar una órbita, siendo ésta bien escéntrica.[6]

Ver tamiénEditar

ReferenciesEditar