Abrir el menú principal

Rashīd al-Dīn Ṭabīb ( persa : رشیدالدین طبیب ), tamién conocíu como Rashīd al-Dīn Faḍlullāh Hamadānī (persa: رشیدالدین فضلالله همدانی , 1247-1318), foi un estadista, historiador y médicu nel Irán Ilkanato.[1] Nació nuna familia xudía persa de Hamadán.

Rashid-al-Din Hamadani
Rashid-al-Din Hamadani.jpg
Visir

Vida
Nacimientu Hamadán Traducir1247
Nacionalidá Bandera de Irán Irán
Fallecimientu

Tabriz18  de xunetu de 1318

(70/71 años)
Estudios
Llingües árabe
Oficiu
Oficiu historiador, médicu, inventor y políticu
Trabayos destacaos Jami' al-tawarikh Traducir
Creencies
Relixón Islam
Cambiar los datos en Wikidata

convirtiéndose al Islam a la edá de 30 años, Rashid al-Din convertir nel poderosu visir de Ilkhan, Ghazan. Más tarde foi encargáu por Ghazan pa escribir el Jāel mio' al-Tawārīkh, consideráu agora como la fonte única y más importante pa la hestoria del periodu Ilkanato y l'Imperiu mongol.[2] Él caltuvo la so posición como vizir hasta 1316.

Dempués de ser acusáu d'envelenar al rei Ilkhanid Öljeitü, foi executáu en 1318.[2]

L'historiador Morris Rossabi llama a Rashid-al-Din "indiscutiblemente la figura más distinguida en Persia mientres el gobiernu mongol".[3] Foi un autor prolíficu y estableció la fundación académica de Rab'-y Rashidi en Tabriz.

BiografíaEditar

Rashid al-Din nació nuna familia xudía persa en Hamadán, agora na Provincia de Hamadán. El so güelu fuera cortesanu del gobernador Ilkhanate Hulagu Khan, y el padre de Rashid al-Din yera un boticariu na corte. Convertir al Islam cuando tenía trenta años.[4]

Rashid foi entrenáu como un médicu y empezó a emprestar serviciu sol fíu de Hulagu, Abaqa Khan. Él llevantóse pa faer el Grand Visir de la corte Ilkhanid en Soltaniyeh, cerca de Qazvin. Sirvió como visir y médicu so los emperadores de Ilkhanate Ghazan y Öljaitü antes de cayer a les intrigues de la corte mientres el reináu de Abu Sa'id Bahadur Khan, que los sos ministros matar a la edá de setenta. El so fíu, Ghiyas al-Din ibn Rashid al-Din, sirvió de volao como vizir dempués d'él.

Jāel mio' al-TawārīkhEditar

El "Compendiu de cróniques" Jāel mio' al-Tawārīkh foi encargáu por Ghazan y primeramente yera una hestoria de los mongoles y la so dinastía, pero gradualmente espandióse pa incluyir tola hestoria dende los tiempos d'Adán hasta Rashid al-Din. Rashid foi asistíu por Bolad, un noble mongol que foi l'emisariu del Gran Khan na corte de Ilkhanid. Bolad apurrió-y munchos antecedentes sobre la hestoria de Mongolia, especialmente sobre la cla Borjigin.

El compendiu completar ente 1307 y 1316, mientres el reináu de Öljaitü.

Taller de caligrafía: Rab 'i-RashidiEditar

El trabayu foi executáu nel ellaboráu scriptorium Rab'-y Rashidi en Qazvin, onde s'emplegó un gran equipu de calígrafos y ilustradores pa producir llibros profusamente ilustraos. Estos llibros tamién pueden copiase, calteniendo la precisión, utilizando un procesu d'impresión importáu de China. Hulagu Khan cola so esposa cristiana oriental, Doquz Khatun. Hulagu conquistó la Siria musulmana, en collaboración coles fuercies cristianes de Cilician, Armenia, Xeorxa y Antioquía. Del trabayu de Rashid al-Din.

El trabayu taba nel momentu de la finalización, c. 1307, de tamañu monumental. Delles seiciones nun sobrevivieron o fueron afayaes. Porciones de Jāla mio' al-Tawārīkh sobreviven en manuscritos profusamente ilustraos, que se cree fueron producíos mientres la so vida y seique so la so supervisión direuta nel taller de Rab'-y Rashidi.[5]

Importancia historiográficaEditar

Los volumes I ya II de Jāel mio' al-Tawārīkh sobrevivieron y son de gran importancia pal estudiu del Ilkhanate. El Volume I "contién la hestoria de les tribus turcu y mongol, incluyíes les sos lleendes tribales, xenealoxíes, mitos y l'hestoria de les conquistes mongoles dende la dómina de Genghis Khan hasta'l final del reináu de Ghazan Khan"[6] ente que'l volume II describi "la hestoria de tolos pueblos colos que los mongoles llucharen o colos qu'intercambiaren embaxaes".[6] Na so narración hasta'l reináu de Möngke Khan (1251-1259), Arreya-Malik Juvayni yera la fonte principal de Rashid al-Din; sicasí, tamién utilizó numberoses Fontes del Alloñáu Oriente y otres fontes agora perdíes. El Jāel mio' al-Tawārīkh ye quiciabes la fonte persa más completa nel periodu mongol. Pal periodu de Genghis Khan, les sos fontes incluyeron l'agora perdíu Altan Debter "Golden Book". El so tratamientu del periodu Ilkhanid paez ser parcial, una y bones él mesmu yera un altu funcionariu, sicasí, inda se ve como la fonte escrita más pervalible pa la dinastía.

ReferenciesEditar

  1. "Rashid ad-Din". Encyclopædia Britannica. 2007. Encyclopædia Britannica Online. Accessed 11 April 2007.
  2. 2,0 2,1 Encyclopaedia of Islam, 8 (2nd edición), Brill Academic Publishers, 1994, ISBN 9004098348 
  3. Genghis Khan: World Conqueror? Introduction by Morris Rossabi http://www.blackwellpublishing.com/content/BPL_Images/Content_store/Sample_chapter/9780631189497/GK_sample_chap.pdf
  4. George Lane, Genghis Khan and Mongol Rule,Hackett Publishing, 2009 p.121.
  5. The large literatre on these includes: S. Blair, A compendium of chronicles : Rashid al-Din's illustrated history of the world, 1995, 2006 ISBN 1-874780-65-X (contains a complete set of the folios from Khalili collection, with discussion of the work as a whole); B. Gray, The 'World history' of Rashid al-Din: A study of the Royal Asiatic Society manuscript, Faber, 1978 ISBN 0-571-10918-7. See the article on the work for more
  6. 6,0 6,1 «A History of the World». Saudi Aramco World 32 (1). 1981. http://www.saudiaramcoworld.com/issue/198101/a.history.of.the.world.htm.