Abrir el menú principal

En tipoloxía llingüística, recibe'l nome de llingua común el idioma real o supuestu del cual deriva un tueru llingüísticu o familia d'idiomes. Nel casu de les llingües romániques, nes que s'inclúi'l español, la llingua común ye'l llatín.

Suponse tamién la esistencia d'una llingua común indoeuropea y céltica.

Coles mesmes, dende'l puntu de vista de les ideoloxíes llingüístiques y de la glotopolítica, entender por llingua común aquella llingua que desempeña o pretende desempeñar un papel cohesionador y vertebrador d'una sociedá plurilingüe, que por esta razón tien un estatus políticu y xurídicu superior al del restu de les llingües coles que convive, y que representa o pretende representar una identidá común a les identidaes grupales subordinaes. Nun territoriu determináu, el papel de "llingua común" puede exercelo bien una llingua orixinaria de dichu territoriu, bien una procecente d'otros llugares; y puede adquirir esi papel como resultáu bien d'un procesu democráticu, bien d'un procesu impositivu (nesti casu, davezu nel marcu d'un procesu de unificación política y homogeneización cultural).

FuentesEditar

Enllaces esternosEditar