Abrir el menú principal

Nicolas Léonard Sadi Carnot

Nicolas Léonard Sadi Carnot (París, 1 de xunu de 1796 - 24 d'agostu de 1832),[1] de normal llamáu Sadi Carnot foi un físicu y inxenieru francés pioneru nel estudiu de la termodinámica. Reconózse-y güei como'l fundador o padre de la termodinámica.

Nicolas Léonard Sadi CarnotPicto infobox character.png
Sadi Carnot.jpeg
Vida
Nacimientu París1  de xunu de 1796
Nacionalidá Bandera de Francia Francia
Fallecimientu

París24  d'agostu de 1832

(36 años)
Causa de la muerte Cólera
Familia
Padre Lazare Carnot
Hermanos/es
Estudios
Estudios Escuela Politéunica
Conservatoire national des Arts et Métiers Traducir
Liceo Condorcet Traducir
Direutor/a de tesis Siméon Denis Poisson Traducir
Llingües francés
Alumnu/a de Siméon Denis Poisson Traducir
Oficiu
Oficiu matemáticu, físicu, inxenieru militar, científicu y inxenieru
Emplegadores Exércitu de Tierra francés
Cambiar los datos en Wikidata

SemblanzaEditar

 
Sadi Carnot col uniforme de la Politéunica. Grabáu a partir de la semeya de Boilly publicáu na nueva edición de Reflexones en 1878, y con frecuencia reproducida.

Yera fíu de Lazare Carnot, conocíu como'l Gran Carnot, y tíu de Marie François Sadi Carnot, que aportó a Presidente de la República Francesa.

Llicenciáu na Escuela Politéunica, en 1824 publicó la so obra maestra: "Reflexones sobre la potencia motriz del fueu y sobre les máquines fayadices pa desenvolver esta potencia", onde espunxo les idees que daríen forma al segundu principiu de la termodinámica. Estos trabayos, pocu entendíos per parte de los sos contemporaneos, fueron más tarde conocíos n'Alemaña por Rudolf Clausius (que foi quien los espublizó) y por William Thomson (Lord Kelvin) nel Reinu Xuníu. Como reconocencia a les aportaciones del primeru, el principiu de Carnot se rebautizó como principiu de Carnot-Clausius. Esti principiu dexa determinar el máximu rendimientu d'una máquina térmica en función de les temperatures de la so fonte caliente y de la so fonte fría. Cuando Lluis XVIII unvió a Carnot a Inglaterra pa investigar l'eleváu rendimientu de los sos máquines de vapor, diose cunta que la creencia xeneralizada d'alzar la temperatura lo más posible pa llograr el vapor ameyoraba'l funcionamientu de les máquines. Poco dempués afayó una rellación ente les temperatures del focu caliente y frío y el rendimientu de la máquina. Como corolariu llógrase que nenguna máquina real algama'l rendimientu teóricu de Carnot (llográu siguiendo'l ciclu de Carnot), que ye'l máximu posible pa esi intervalu de temperatures. Toa máquina que sigue esti ciclu de Carnot ye conocida como máquina de Carnot.

Sadi Carnot nun publicar nada dempués de 1824 y ye probable qu'él mesmu creyera fracasar, él mesmu referíase como un simple "constructor de motores de vapor”[2] sicasí'l so pensamientu ye orixinal, únicu na hestoria de la ciencia moderna, pos a diferencia de lo que-y asocede a munchos otros científicos, nun se sofita en nada anterior y abre un ampliu campu a la investigación. Esi llibru, ignoráu hasta entós pola comunidá científica de la dómina, foi rescatáu del olvidu pol inxenieru ferroviariu Émile Clapeyron, que contribuyó cola so nueva representación gráfica a faer más fácil y comprensible la teoría de Carnot. A partir d'entós influyó de manera definitiva en Clausius y Thomson, quien formularon d'una manera matemática les bases de la termodinámica.

Sadi Carnot retirar del exércitu francés en 1828 y col so patrimoniu pudo llevar una vida sele necesaria pal so probe estáu de salú mental, dedicándose a los sos estudios de motores de vapor y como un asiduo llector de clásicos franceses como Blaise Pascal, Molière y Jean de La Fontaine.[3]

Morrió en 1832 víctima d'una epidemia de roxura qu'afaró París nel hospital d'Ivry-sur-Seine y los sos funerales civiles llevar a cabu en condiciones d'anonimatu.

Árbol xenealóxicuEditar

ObraEditar

  • Réflexions sur la puissance motrice du feu et sur les machines propres à déveloper cette puissance, ed. Bachelier, París, 1824.

HonoresEditar

Ver tamiénEditar

ReferenciesEditar

  1. «Sadi Carnot; French engineer and physicist» (en). Encyclopedia Britannica. Consultáu'l 23 de mayu de 2018.
  2. Ambroise Fourcy, « Histoire de l'École Polytechnique » (1828, rééd. 1987), éd. Belin ISBN 978-2-7011-0640-3
  3. R. H. Thurston, 1890, p. 28
  4. «Cráter llunar Carnot» (inglés). Gazetteer of Planetary Nomenclature. Flagstaff: USGS Astrogeology Research Program.
  5. Web de jpl. «(12289) Carnot».