Abrir el menú principal

L'Obispáu de Halberstadt foi una diócesis católica (Alemán: Bistum Halberstadt; 804-1648) y un Estáu dientro del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, l'Obispáu Principescu de Halberstadt (Alemán: Hochstift Halberstadt; 1180-1648). La so capital foi Halberstadt nel actual estáu federáu alemán de Saxonia-Anhalt, al norte del cordal del Harz.

Hochstift Halberstadt
Obispáu Principescu de Halberstadt

Vasallu del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu

Coat of arms of Lower Saxony.svg

1648

Bandera

Llocalización de Halberstadt
Obispaos-Principaos de Hildesheim, Halberstadt
y Magdeburgu (violeta), en redol a 1250.
Capital Halberstadt
Historia
 • Fundación de la diócesis


804

 • Afitáu {{{añu_entamu}}}
 • Xunir al Círculu de Baxa Saxonia
1500
 • Secularizado 1648
 • Xuníu a la Provincia de Saxonia
1816

Índiz

HistoriaEditar

 
Catedral de Halberstadt.

Como remortina de les guerres saxones, l'emperador Carlomagno fundó en 804 una diócesis misionera en Osterwieck (entós llamáu Seligenstadt) en Ostfalia, nel cursu de la cristianización de los pueblos paganos saxonos y polabios. So'l so primera (supuestu) obispu Hildegrim de Châlons la capital foi treslladada a Halberstadt, confirmada pol fíu de Carlos, Ludovico Pío, nun decretu de 814. Les llendes fronterices del obispáu orixinalmente algamaben los ríos Elba y el Saale al este, sicasí, cuando l'emperador Otón I fundó'l Arzobispáu de Magdeburgu en 968, Halberstadt perdió la metá oriental del so distritu en favor d'esti postreru. La diócesis de Halberstadt yera sufragania de la Archidiócesis de Maguncia.

Los obispos de Halberstadt anduvieron a la tema colos de Magdeburgu pa ganar influencia política nos díes de les dinastíes otoniana y salia. Sol reináu del emperador Enrique III fueron investidos con nuevos derechos territoriales y en 1062 l'obispu Bucardo II foi unviáu a Roma como mediador imperial nel conflictu ente'l papa Alejandro II y l'antipapa Honorio II. Sicasí, l'anterior favoritu de la emperatriz viuda Inés de Poitou y el so fíu Enrique IV en 1073 aliar col papa Gregorio VII na Querella de les Invistidures y convirtióse nuna de les figures destacaes na Gran Revuelta Saxona. Dempués de la deposición del duque saxón Enrique'l Llión les temporalidaes episcopales y capitulares (Stift) del Obispáu de Halberstadt evolucionaron nun Estáu imperial, l'Obispáu Principescu (Hochstift). La entidá política del obispáu-principáu solo entendía parte de la entidá eclesiástica de la diócesis, que tamién incluyía entidaes polítiques vecines d'otros gobernantes.

A la muerte d'Enrique VI en 1197, l'obispáu-principáu sofitó la fallida reclamación de Felipe de Suabia contra Otón de Brunswick pa ser emperador del Sacru Imperiu. Cuando'l papa Inocencio III amosó'l so desalcuerdu, el príncipe-obispu Conrado de Halberstadt (Conrado de Krosigk antes de la so elevación al cargu) foi escomulgáu. Pa refugar les penalidaes de la escomunión Conrado xunir a la catastrófica Cuarta Cruzada. Tomando plena parte na esviación de la Cruzada de la so misión y el subsecuente bederre saquéu de Constantinopla, Conrado arriqueció l'Obispáu-Principáu con munches reliquies y otros botinos escalaos personalmente d'ilesies, conventos y monesterios de la capital bizantina.[1] En 1315 el príncipe-obispu adquirió l'anterior Principáu de Aschersleben pal Obispáu-Principáu.

En 1479 el príncipe eleutor saxón Ernesto de Wettin emburrió la eleición del so fíu de 13 años de edad Ernesto II, arzobispu de Magdeburgu dende 1476, como alministrador en llugar del dimitíu príncipe-obispu Gebhard von Hoym. En 1513 Alberto de Hohenzollern, hermanu menor del Eleutor Joaquín I Néstor de Brandeburgu, asoceder y los arzobispos de Magdeburgu de la Casa de Hohenzollern permanecieron como alministradores, ente que en 1540 los territorios de Halberstadt convertir al Luteranismu mientres la Reforma. En 1566 Enrique Julio de Brunswick-Wolfenbüttel, de dos años d'edá, convertir n'alministrador luteranu, dempués de lo cual la sede de Halberstadt foi sostenida polos fíos de los Príncipes de Wolfenbüttel, una llinia de la Casa de Welf de la casa ducal de Brunswick-Luneburgu, hasta qu'en 1623 el fíu d'Enrique Julio, Cristián (el "llocu de Halberstadt"), arrenunció mientres la Guerra de los Trenta Años. Foi asocedíu por Cristián Guillermo de Hohenzollern, fíu del Eleutor Joaquín Federico I de Brandeburgu.

Nel aspeutu políticu l'obispáu-principáu foi secularizado como Principáu de Halberstadt pola Paz de Westfalia de 1648, y finalmente dau a los gobernantes Hohenzollern de Brandeburgu-Prusia. Dempués del Congresu de Viena de 1815, el so territoriu foi incorporáu a la Provincia prusiana de Saxonia.

Nel aspeutu eclesiásticu la diócesis, con see vacante dende 1480, dende entós representada solo por alministradores, quien inclusive fueron protestantes ente 1552 y 1628, dexó d'esistir en 1648 tamién. Asina, en 1669 la diminuta diáspora católica remanente de la área diocesana de Halberstadt foi puesta so la nueva xurisdicción del Vicariato Apostólicu de les Misiones Septentrionales. Ente 1709 y 1780 la rexón de l'anterior diócesis de Halberstadt formó parte del Vicariato Apostólicu d'Alta y Baxa Saxonia, pero dempués volvió al vicariato anterior de Misiones Septentrionales. En 1821 la rexón de l'antigua diócesis de Halberstadt remaneció na Diócesis de Paderborn, y forma parte de la moderna Diócesis de Magdeburgu dende 1994.

XeografíaEditar

Dempués de la fundación del antiguu Arzobispáu de Magdeburgu, la Diócesis de Halberstadt cubría los siguientes Gau saxonos: Balsamgau, Derlingau, la parte occidental de Nordthüringgau, Harzgau, Schwabengau, y Hassegau. Poro, tomaba dende'l ríu Oker cerca de Hornburg al oeste, onde bordiaba'l Obispáu de Hildesheim, hasta'l Saale al este. La ciudá de Brunswick, asitiada a dambes marxes del Oker, orixinalmente taba estremada ente Halberstadt y Hildesheim hasta que pasó a manos del Duque Enrique'l Llión en 1142, quien fixo d'ella la so residencia.

Obispos de HalberstadtEditar

Nome !bgcolor="silver"|Dende !bgcolor="silver"|Hasta
Hildegrim de Châlons 804 827
Thiatgrim 827 840
Haymo 840 853
Hildegrim II 853 886
Agiulf 886 894
Sigismundo 894 923
Bernardo 926 968
Hildeward 968 996
Arnulfo 996 1023
Branthog 1023 1036
Burcardo I 1036 1059
Burcardo II 1059 1088
Hamezo (antiobispo) 1085 1085
Dietmar 1089 1089
Herrand 1090 1102
Federico I (antiobispo) 1090 1106
Reinhard de Blankenburg 1107 1123
Otto von Kuditz 1123 1135
Rodolfo 1136 1149
Ulrico 1149 1160
Gero von Schowitz 1160 1177
Ulrico 1177 1181
Dietrich von Krosigk 1181 1193
Gardolf von Harbke 1193 1201
Konrad von Krosigk 1201 1209
Federico II de Kirchberg 1209 1236
Ludolf von Schladen 1236 1241
Meinard von Kranichfeld 1241 1252
Ludolf II von Schladen (non reconocíu pol papa) 1253 1255
Volrad von Kranichfeld 1254 1295
Hermann von Blankenburg 1296 1304
Alberto I de Anhalt 1304 1324
Alberto II de Brunswick-Lüneburg, fíu del duque Alberto'l Gordu 1324 1358
Giselbrecht von Holstein (antiobispo) 1324 1343
Albrecht von Mansfeld (antiobispo) 1346 1356
Luis de Meissen, fíu del margrave Federico II 1357 1366
Alberto III de Saxonia 1366 1390
Ernest I von Hohnstein 1391 1399
Rodolfo de Anhalt 1401 1406
Heinrich von Warberg 1407 1411
Alberto IV, fíu de Konrad IV, Conde de Wernigerode 1411 1419
Johannes von Hoym 1419 1437
Buchard von Warberg 1437 1458
Gebhard von Hoym 1458 1479
Alministráu polos Arzobispos de Magdeburgu
Ernesto II de Saxonia 1480 1513
Alberto de Maguncia 1513 1545
Juan Alberto de Brandeburgu-Ansbach fíu del margrave Federico I 1545 1550
Federico III de Brandeburgu, fíu del eleutor Joaquín II Héctor 1550 1552
Segismundo de Brandeburgu, mediu-hermanu de Federico III |align="right"|1552 1566
Alministradores protestantes
Enrique Julio de Brunswick-Wolfenbüttel 1566 1613
Enrique Carlos de Brunswick 1613 1615
Rodolfo de Brunswick 1615 1616
Cristián de Brunswick-Wolfenbüttel 1616 1623
Cristián Guillermo de Brandeburgu, fíu del eleutor Joaquín Federico 1624 1628
Alministradores católicos
Archiduque Leopoldo Guillermo d'Austria
(Alministrador católicu por cuenta de la falta de cualificación canónica)
1628 1648

ReferenciesEditar

  1. Alfred Andrea, Contemporary Sources for the Fourth Crusade: Revised Edition, Leiden: Koninklijke Brill NV, 2000. pp. 241-244

BibliografíaEditar

  • Christoph Bethmann: Episcopi Halberstadenses. Conrad Horn, Wolfenbüttel 1563 (Digitalisat)
  • Uwe Grieme: Zur Aussagekraft von Bistumschroniken und Bischofskatalogen deas Bistums Halberstadt im Hoch- und Spätmittelalter.(PDF), abgerufen im Web-Portal deas Bibliotheksverbundes GBV am 27.November 2012