V605 Aquilae

V605 Aquilae

V605 Aquilae (V605 Aql / Nova Aquilae 1919) ye la estrella central de la nebulosa planetaria Abell 50 asitiada na constelación d'Aquila.[1] La distancia a la que s'atopa respectu al Sistema Solar ye incierta, pero envalórase que pue ser de 11.500 años lluz —3500 parsecs—.[2]

V605 Aquilae
Constelación Aquila
Ascensión reuta α 19h 18min 20,5s
Declinación δ +01º 47’ 00’’
Distancia 11.500 años lluz (aprox)
Magnitú visual +10,4[1]
Magnitú absoluta ?
Lluminosidá ?
Temperatura 95.000 K
Tipu espectral [WR]
Otros nomes AN 7.1920 / CGCS 4225
PN G037.5-05.1

HistoriaEditar

En 1919 l'astrónomu Max Wolf reparó na constelación d'Aquila una estrella que s'allumó,[3] primeramente clasificada como Nova Aquilae 4 y depués llamada Nova Aquilae 1919 o V605 Aquilae. El so espectru reveló que yera una xigante deficiente en hidróxenu bien asemeyáu a les variables R Coronae Borealis. Mientres dos años el so rellumu aumentó hasta magnitú +10,2 y la so temperatura efectivo yera entós d'aprosimao 5000 K. Foi en 1971 cuando s'afayó que V605 Aquilae atopar nel centru d'una tenue nebulosa planetaria d'unos 20.000 años d'antigüedá. Darréu detectóse, nel centru xeométricu de la mesma, la crecedera d'un puntu deficiente n'hidróxenu. Güei, envalórase que la temperatura de la estrella central algama la cifra de 95.000 K.[4]

Esplicación de les observacionesEditar

V605 Aquilae ye una estrella que se topa nes fases finales de la so evolución estelar. Güei, la esplicación más aceptada de les pasaes observaciones ye que la estrella esperimentó un «flax d'heliu final» qu'espulsó material apocayá procesáu al centru de la nebulosa. Pol so espectru y composición química, V605 Aquilae tien tipu espectral Wolf-Rayet, clase qu'entiende aprosimao'l 15% de toles estrelles centrales de nebuloses. Les fracciones de masa atmosférico de V605 Aquilae son un 40% de carbonu, un 54% d'heliu y un 5% d'oxíxenu, en llinia coles predicciones pa una estrella «post-flax final».[4]

L'episodiu del flax d'heliu final ye astronómicamente bien curtiu, d'ende que la observación d'una estrella en dicha fase sía por demás rara. Sicasí, el flax final ye de fechu un acontecimientu bastante común na evolución estelar, yá que lo esperimenten ente'l 10% y el 25% de toles estrelles qu'evolucionen fora de la caña asintótica xigante. Como cabo esperar, son bien poques les estrelles de les que se tienen pruebes clares de que tán esperimentando'l flax final: amás de V605 Aquilae, namái tán documentaes como tales el Oxetu de Sakurai (V4334 Sagittarii) y FG Sagittae. En particular, V605 Aquilae y l'Oxetu de Sakurai amuesen notables semeyances.[5]

Sicasí, el material espulsáu por V605 Aquilae mientres l'episodiu de 1919 ye por demás ricu en neón, polo que se suxurió que puede provenir d'una estrella d'oxíxenu-neón-magnesiu, como ye'l casu de les llamaes «novas de neón». Propunxéronse dos posibles escenarios; el primeru invoca la fusión d'una estrella de la secuencia principal y una nana blanca masiva d'oxíxenu-neón-magnesiu, ente que'l segundu implica una nova clásica d'oxíxenu-neón-magnesiu que tien llugar pocu dempués d'un flax d'heliu final.[4]

ReferenciesEditar

Coordenaes:   19h 18m 20.476s, 1° 46 59.62