Abrir el menú principal

Arne Wilhelm Kaurin Tiselius (Estocolmo, 10 d'agostu de 1902 - Upsala, 29 d'ochobre de 1971) foi un bioquímicu suecu galardonáu col Premiu Nobel de Química nel añu 1948.

Arne Wilhelm Kaurin Tiselius
Arne Tiselius.jpg
Vida
Nacimientu Estocolmu10  d'agostu de 1902
Nacionalidá Bandera de Suecia suecu
Residencia Suecia
Fallecimientu Helga Trefaldighet Traducir y Uppsala29 d'ochobre de 1971 ()
Sepultura Uppsala old cemetery Traducir
Causa de la muerte infartu de miocardiu
Estudios
Estudios Universidá d'Uppsala
Direutor/a de tesis Theodor Svedberg
Direutor/a de tesis de Robert Williams Traducir
Profesor/a de Robert Williams Traducir
Oficiu
Oficiu bioquímicu, químicu y profesor universitariu
Emplegadores Universidá d'Uppsala
Premios
Nominaciones
Miembru de Royal Society
Real Academia de les Ciencies de Suecia
Real Academia Sueca de Ingeniería Traducir
Academia Polaca de Ciencies
Akademie der Wissenschaften der DDR Traducir
Academia Pontificia de les Ciencies
Academia Estauxunidense de les Artes y les Ciencies
Accademia Nazionale delle Scienze detta dei XL
Finnish Science Society Traducir
Cambiar los datos en Wikidata

BiografíaEditar

Nació'l 10 d'agostu de 1902 na ciudá d'Estocolmo. Dempués de la muerte del so padre treslladóse al llau de la so familia a Gotemburgo, onde ingresó na escuela, y dempués de la so graduación nel "Realgymnasium" en 1921 estudió química na Universidá de Upsala. Darréu pasó a ser asistente d'investigación nel llaboratoriu de Theodor Svedberg en 1925 y doctoróse en 1930 sobre'l métodu de la fase móvil nel so estudiu d'electroforesis aplicada a proteínas, pa lo qu'utilizó un aparatu conocíu como tubu de Tiselius. A partir d'aquel añu empecipió la so xera docente na Universidá de Upsala, onde foi nomáu catedráticu de química en 1938 y direutor del Institutu de Bioquímica en 1946.

Tiselius morrió'l 29 d'ochobre de 1971 na ciudá d'Upsala.

Investigación científicaEditar

Empecipió la so investigación en redol a los procesos d'espardimientu y adsorción, que siguió mientres la visita d'un añu al llaboratoriu de Hugh Stott Taylor na Universidá de Princeton, cola ayuda d'una beca de la fundación Rockefeller, onde consiguió desenvolver el plasma sanguineu sintéticu. A la so torna a Upsala volvió a entamar el so interés nes proteínes, ya interesóse nel usu de métodos físicos nos problemes bioquímicos, lo cual conduciólu a desenvolver un métodu ameyoráu d'analís electroforético que foi ameyorando nos años posteriores.

En 1948 foi galardonáu col Premiu Nobel de Química polos sos trabayos sobre la naturaleza del plasma sanguineu.

Tiselius tomó parte activa na reorganización de la investigación científica en Suecia nos años posteriores a la Segunda Guerra Mundial, y foi presidente de la Unión Internacional de Química Pura y Aplicada ente 1951 y 1955, vicepresidente de la Fundación Nobel en 1947 y darréu presidente d'ésta en 1960.

ReconocenciesEditar

N'honor so nomóse'l cráter Tiselius sobre la superficie de la Lluna.

Enllaces esternosEditar


Predecesor:
Robert Robinson
Premiu Nobel de Química
 

1948
Socesor:
William Francis Giauque