Eleiciones xenerales d'Italia de 1953

Les eleiciones xenerales d'Italia de 1953 celebráronse'l domingu 7 de xunu de 1953, pa escoyer el segundu parllamentu de la era republicana n'Italia. Yeren una prueba pa la coalición centrista gobernante liderada pol primer ministru Alcide De Gasperi.[1]

← 1948 • Bandera d'Italia • 1958
Eleiciones xenerales d'Italia de 1953
590 escaños na Cámara de Diputaos
237 escaños (de 343) nel Senáu
7 de xunu de 1953
  
93.8%  
Eleiciones xenerales d'Italia de 1953

Primer Ministru d'Italia

La Llei FraudeEditar

La eleición carauterizar por cambeos na llei eleutoral. Inclusive si la estructura xeneral permanecía incorrupta, el gobiernu introdució un superbonus de dos tercios d'escaños na Cámara pa la coalición que llograría polo xeneral la mayoría absoluta de votos. El cambéu foi refugáu polos partíos opositores, según polos socios más pequeños de la coalición de DC, que nun teníen posibilidaes reales d'ésitu. La nueva llei foi llamada Ley Fraude polos sos detractores, incluyendo dalgunos disidentes de partíos gubernamentales menores que fundaron grupos d'oposición especiales pa torgar la crecedera artificial de la Democracia Cristiana.[2]

Antecedentes históricosEditar

Na década de 1950, Italia convertir en miembru fundador de l'alianza de la OTAN (1949), miembru de les Naciones Xuníes (1955) y aliáu de los Estaos Xuníos, qu'ayudó a reactivar la economía italiana al traviés del Plan Marshall. Nos mesmos años, Italia tamién se convirtió en miembru fundador de la CECA (1952) y de la Comunidá Económica Europea (1957), que darréu se convirtió na Xunión Europea. A finales de la década de 1950 la impresionante crecedera económica denominóse "Milagru económicu". Les families italianes utilizaron la so nueva riqueza pa mercar bienes de consumu duraderos per primer vegada. Ente 1958 y 1965, el porcentaxe de families propietaries d'una televisión aumentó del 12% al 49%, el llavadores del 3% al 23% y el refrixeradores del 13% al 55%. Como señaló l'historiador Paul Ginsborg:

Les principales árees de sofitu a la Democracia Cristiana (dacuando conocíes como "tanques de votación") yeren les zones rurales nel sur, el centru y el nordeste d'Italia, ente que'l noroeste industrial tenía más sofitu a la izquierda por cuenta de la mayor clase trabayadora. Una esceición interesante fueron les "rexones coloraes" (Emilia Romagna, Toscana, Avesida), onde'l Partíu Comunista italianu tuvo históricamente un ampliu sofitu. Esto considérase una consecuencia de los contratos d'esplotación de l'aparcería ("mezzadria") particulares utilizaos nestes rexones.

La Santa Sede sofitó viviegamente a la Democracia Cristiana, xulgando que sería un pecáu mortal pa un católicu votar pol Partíu Comunista y amenaciando con escomulgar a tolos sos partidarios. Na práutica, sicasí, munchos comunistes siguíen siendo relixosos: Emilia yera conocida por ser una área onde la xente yera relixosa y comunista al empar. Giovanni Guareschi escribió les sos noveles sobre Don Camillo describiendo un pueblu, Brescello, que los sos habitantes son coles mesmes lleales al sacerdote Camillo y al alcalde comunista Peppone, que son rivales feroces.

En 1953, una comisión parllamentaria sobre la probeza envaloró qu'el 24% de les families italianes taben "desamparaes" o "en dificultaes", el 21% de les viviendes taben superpoblaes, el 52% de los llares nel sur escarecía d'agua potable y namái el 57% tenía un llaváu.[3] Na década de 1950, poner en marcha delles reformes importantes: la reforma agraria (legge Scelba), la reforma fiscal (legge Vanoni), y el país esfrutó d'un periodu d'estraordinariu desenvolvimientu económicu. Nesti periodu de tiempu, producióse una masiva tresferencia de población, dende l'aprobetáu sur hasta'l floreciente norte industrial. Esto sicasí exacerbó los contrastes sociales, inclusive ente la vieya "aristocracia obrera" y los nuevos inmigrantes menos cualificaos (operaio-massa) d'orixe meridional. Amás, siguió esistiendo una gran fienda ente ricos y probes. A finales de los años sesenta, envalorábase que 4 millones d'italianos (d'una población de 54,5 millones) taben desemplegaos, subempleados o yeren trabayadores envernaes. Como señaló l'historiador Paul Ginsborg, la sociedá afluente a esta seición de la población italiana "podría significar una televisión pero bien pocu más".

Partíos principales y líderesEditar

Partíu !Ideoloxía !Líder


Democracia Cristiana (DC) Democracia cristiana Alcide De Gasperi
Partíu Comunista Italianu (PCI) Comunismu Palmiro Togliatti
Partíu Socialista Italianu (PSI) Socialdemocracia Pietro Nenni
Partíu Nacional Monárquicu (PNM) Conservadurismu Alfredo Covelli
Movimientu Social Italianu (MSI) Neo-fascismu Augusto De Marsanich
Partíu Socialista Democráticu Italianu (PSDI) Socialdemocracia Giuseppe Saragat
Partíu Lliberal Italianu (PLI) Lliberalismu conservador Bruno Villabruna
Partíu Republicanu Italianu (PRI) Social lliberalismu Oronzo Reale

ResultaosEditar

La campaña de refuga de la oposición contra la Llei Fraude algamó'l so oxetivu. La coalición centrista (DC, PSDI, PLI, PRI, SVP, PSAZ) detener nun increíble 49,9% de votu nacional, lo que resultó na distribución proporcional ordinaria de los escaños. Los partíos disidentes menores resultaron determinantes pa la resultancia final, especialmente l'Alianza Democrática Nacional, de curtia vida. El partíu Democracia Cristiana nun repitió la estraordinaria resultancia de cinco años antes, llográu so condiciones especiales amestaes a la Guerra Fría, y perdió munchos votos a favor de partíos más a la derecha, qu'incluyó'l resurdir de movimientos políticos fascistes, particularmente nel sur d'Italia.

Téunicamente, el gobiernu ganó les eleiciones, algamando la mayoría de los escaños en dambes cámares. Pero la frustración pola falta de la resultancia esperada causó grandes problemes a la coalición gobernante. De Gasperi viose obligáu a dimitir, forzáu pol Parllamentu, el 2 d'agostu: l'estadista de Trentín, poro, retiróse y morrió doce meses dempués. La llexislatura siguió con gobiernos débiles y con partíos menores negando responsabilidaes institucionales. Giuseppe Pella xubió al poder, pero cayó dempués de tan solu cinco meses, dempués de fuertes apuestes sobre'l estatus del Territoriu Llibre de Trieste que Pella reclamaba. Amintore Fanfani nun recibió un votu d'enfotu, Mario Scelba y Antonio Segni siguieron con coaliciones centristes más tradicionales sofitaes pol PSDI y el PLI: so l'alministración de la primera, el problema de Trieste foi cerráu cola cesión de Koper a Yugoslavia. El términu parllamentariu remató col gobiernu minoritariu presidíu por Adone Zoli, terminando una llexislatura que debilitó descomanadamente'l gabinete del primer ministru, sosteníu por seis diversos gobernantes.

Cámara de DiputaosEditar

Partíu !Votos % Escaños +/−
Democracia Cristiana 10,862,073 40.10 263 −41
Partíu Comunista Italianu 6,120,809 22.60 143 +13
Partíu Socialista Italianu 3,441,014 12.70 75 +22
Partíu Nacional Monárquicu 1,854,850 6.85 40 +26
Movimientu Social Italianu 1,582,154 5.84 29 +23
Partíu Socialista Democráticu Italianu 1,222,957 4.51 19 −14
Partíu Lliberal Italianu 815,929 3.01 13 −6
Partíu Republicanu Italianu 438,149 1.62 5 −4
Unidá Socialista Independiente 225,409 0.83 0 Nuevu
Unidá Popular 171,099 0.63 0 Nuevu
Partíu Popular del Tirol del Sur 122,474 0.45 3 ±0
Alianza Democrática Nacional 120,685 0.45 0 Nuevu
Partíu Sardu d'Aición 27,231 0.10 0 −1
Others 82,886 0.31 0 ±0
Nulos/Blancos votes 1,318,778
Total 28,406,479 100 590 +16
Votantes rexistraos 30,272,236 93.84
[4]

Senáu de la RepúblicaEditar

Partíu !Votos % Escaños +/−
Democracia Cristiana 9,660,210 39.76 112 −19
Partíu Comunista Italianu 4,910,077 20.21 52 +6
Partíu Socialista Italianu 2,891,605 11.90 26 −15
Partíu Nacional Monárquicu 1,581,128 6.51 14 +10
Movimientu Social Italianu 1,473,645 6.07 9 +8
Partíu Socialista Democráticu Italianu 1,046,301 4.31 4 −4
Partíu Lliberal Italianu 695,816 2.86 3 −4
Partíu Republicanu Italianu 261,713 1.08 0 −4
Unidá Popular 172,545 0.71 0 Nuevu
Alianza Democrática Nacional 165,845 0.68 1 Nuevu
Partíu Popular del Tirol del Sur 107,139 0.44 2 ±0
Otros 1,330,253 5.48 9 ±0
Nulos/Blancos 1,173,850
Total 25,483,201 100 237 ±0
Votantes rexistraos 27,172,871 93.8
[4]

ReferenciesEditar

  1. Nohlen, D & Stöver, P (2010) Elections in Europe: A data handbook, p1048 ISBN 978-3-8329-5609-7
  2. «Come il Senato si scoprì vasu di coccio». L'Ago y il filu. 2014. https://www.questia.com/projects#!/project/89210209.  Plantía:Subscription required
  3. Italy: Library of Nations: Italy, Time-Life Books, 1985
  4. 4,0 4,1 Ministeriu del Interior

Enllaces esternosEditar