Idioma érnico

Picto infobox comicballoon.png
Érnico, hérnico
Faláu en Italia
Zona centro península itálica
Falantes Llingua muerta
Familia Indoeuropees

   Llingües itáliques
     Llingües oscu-umbres
       Érnico

Estatus oficial
Oficial en Nengún país
Reguláu por Nun ta reguláu
Códigos
ISO 639-1 nengún
ISO 639-2 ine
ISO 639-3
Italic-map.svg
Estensión del érnico, hérnico

L'idioma érnico o antiguu érnico (tamién hérnico) ye una llingua itálica bien pocu documentada del centru d'Italia nel territoriu de de los hérnicos o hernicī.

HistoriaEditar

Los érnicos ocuparon una rexón del Latium al sureste de la ciudá de Roma. Tradicionalmente consideróse que falaben dalguna forma de sabín o marso. Ye probable que, como otros pueblos de los montes d'Italia central (y. g. ecuos, marsos, sabinos) falaben una llingua del grupu sabélico. Sicasí apocayá apaecieron testimonios escritos que reflexen una llingua distinta.

InscripcionesEditar

Tradicionalmente consideróse qu'esta etnia nun dexó testimonios escritos,[1] pero apocayá afayáronse cuatro inscripciones nes escavaciones d'un santuariu en Anagnia (Anagni) asitiáu nel centru del territori de los ernicos.[2] D'estes la última inscripción diz < c.titieis.esu > (He3), Rix (2002) ve semeyances col oscu y arrexuntar dientro del grupu oscu. La inscripción He2 ye la única que da un testu de ciertu llargor inscritu sobre'l llau d'un xarrón anque ta incompletu: < matasudmomnihvidasnikait > (Rix interpreta esti testu como jmatas udmom nin hvidas nin kait[sis 'xarrón d'agua de [propietaria muyer], nun me ruempas...'). L'alfabetu usáu ta más cercanu al usáu pal llatín arcaicu que l'usáu pa otres llingües sabélicas, tantu na forma de les lletres tantu pol usu de < hv > pa representar /f/.

ReferenciesEditar

  1. Coleman, 1986, p. 126
  2. Colonna y Gatti, 1990; Rix, 1998

BibliografíaEditar