Abrir el menú principal

Myrica gale

especie de planta

DistribuciónEditar

La planta crez nes zones oligotróficas d'Europa, Asia y Norte América.

 
Xamasca.
 
Ilustración.
 
Detalle de la planta
 
Ilustración

HábitatEditar

Polo xeneral, crez na aceda alteria de turberas, y pa faer frente a estes difíciles condiciones de pocu nitróxenu, el raigañu tien qu'afitar el nitróxenu con actinobacteries que dexen a les plantes crecer.

CarauterístiquesEditar

Trátase d'un parrotal caducifoliu qu'algama los 1-2 m d'altor. Les fueyes tán dispuestes n'espiral, simples, de 2-5 cm de llargu, oblanceolaes cóniques con una base más amplia y punta, y un engurriáu o finamente dentáu marxe. La flores son amentos, con masculines y femenines en distintes plantes (dioicu). El frutu ye una pequeña drupa.

PropiedaesEditar

Les fueyes contienen un aceite esencial ricu en terpenos pero de composición variada. Los principales componentes son l'a -pineno, el 1,8 cineol, el mirceno y el limoneno. Amás tamién se reportaron el ß -cadineno, el 11-selineno-4-ol, el ß -terpineno, el p -cimeno, el cariofileno, el 4,11-selinadieno, el ß -elemenoneno, el germacrone y otros.

UsosEditar

Delles recetes que la empleguen fueron reportaes en Suecia, Inglaterra y el Norte de Francia. Nel pasáu, los sos fragantes fueyes ufiertaben un arume entá a quien nun podíen costear l'usu de les especias importaes, ente ellos, el llabradores d'Europa Central y del Norte.

Sicasí, históricamente, l'aplicación más importante d'esta especia foi mientres l'arumáu de la cerveza. El procesu de llogru d'esti productu constitúi un arte antiguo d'Europa Central y Occidental; nel cual el lúpulu (Humulus lupulus) representa una pequeña parte de la hestoria medieval. Ye asina que los fabricantes usaben una gran cantidá de plantes arumoses, siendo'l mirto de Brabante unu de los más eficientes según más baratos. Como resultancia, nel periodu renacentista esistieron un ensame de variedaes d'esti productu.

La so corteza emplegar pol calter astringente del tanín que contién.

Les fueyes d'un mirto de Brabante tienen un arume bien prestoso que se ve amontáu al ensugales. El so sabor ye similar anque llixeramente amargosu y astringente.

TaxonomíaEditar

Myrica gale describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 1024. 1753.[1]

Sinonimia
  • Gale belgica Dumort.
  • Gale portugalensis (Mirb. ex DC.) A. Cheval.
  • Gale palustris Chev.
  • Gale uliginosa Spach
  • Myrica palustris Lam.
  • Myrica rothmaleriana P.Xibla[2]
  • Gale commune J.Presl
  • Myrica brabantica Gray
  • Myrtus brabantica Garsault[3]

Nome comúnEditar

  • Castellanu: arrayán brabántico, arrayán bravántico, arrayán de Brabante, arrayán de Bravante, arrayán de los banzaos, mirto bastardu, mirto de Bonal, mirto de Brabante, mirto de Bravante, mirto real.[4]

ReferenciesEditar

  1. «Myrica gale». Tropicos.org. Missouri Botanical Garden. Consultáu'l 15 d'avientu de 2014.
  2. Sinónimos en Real Xardín Botánicu
  3. «Myrica gale». The Plant List. Consultáu'l 14 d'avientu de 2014.
  4. Nomes en Real Xardín Botánicu

Enllaces esternosEditar