El Palaciu d'Iviernu (rusu: Зимний дворец) que s'atopa en San Petersburgu, Rusia, foi ente 1732 y 1917, la residencia oficial de los zares de Rusia. Anguaño ye la see del Muséu del Hermitage.

Palaciu d'Iviernu
Winter Palace Panorama 3.jpg
Situación
PaísBandera de Rusia Rusia
Ciudaes federalesSan Petersburgu
Coordenaes 59°56′25″N 30°18′50″E / 59.940277777778°N 30.313888888889°E / 59.940277777778; 30.313888888889Coordenaes: 59°56′25″N 30°18′50″E / 59.940277777778°N 30.313888888889°E / 59.940277777778; 30.313888888889
Palaciu d'Iviernu is located in Rusia
Palaciu d'Iviernu
Palaciu d'Iviernu
Palaciu d'Iviernu (Rusia)
Historia y usu
Aperturasieglu XVIII
Usuariu Muséu del Hermitage
Arquiteutura
Arquiteutu Francesco Bartolomeo Rastrelli
Estilu Barroco isabelino
Patrimoniu
Web oficial
Cambiar los datos en Wikidata
Sala de malaquita.

Índiz

AllugamientuEditar

Atopar ente l'avenida Dvortsóvaya Náberezhnaya que bordia'l ríu Nevá y la Plaza del Palaciu, cerca del sitiu nel cual atopábase allugáu'l Palaciu d'Iviernu primixeniu de Pedro El Grande; el Palaciu d'Iviernu actual ye'l cuartu que se construyó y que sufrió continues remodelaciones ente fines de 1750 y 1837, cuando foi seriamente estropiáu por una quema siendo reconstruyíu de forma inmediata.[1] L'ataque al palaciu en 1917 convertir nun ícono de la revolución rusa.

DiseñoEditar

El palaciu foi construyíu nuna escala monumental que'l so oxetivu yera ser el reflexu del grandor y el poder de la Rusia Imperial. Dende'l palaciu, el zar y autócrata de toles rusias gobernaba sobre un territoriu de 22.400.000 km² (casi 1/6 de la superficie continental terrestre) y sobre 176,4 millones de persones. Ye'l productu del diseñu de numberosos arquiteutos, ente los que se destacar el trabayu de Bartolomeo Rastrelli, no que se denominó l'estilu barrocu isabelín (pola dómina del reináu de Isabel I de Rusia); el palaciu verde y blancu tien la forma d'un rectángulu allargáu. El palaciu tien 1.786 puertes, 1.945 ventanes, 1.500 habitaciones y 117 escaleres. El so fachada principal mide 150 m de llargor y 30 m d'altor. La reconstrucción de 1837 nun modificar l'apariencia esterior, pero se rediseñaron grandes sectores del so interior nuna variedá d'estilos y gustos, polo cual el palaciu ye descritu como "un palaciu del sieglu XIX inspiráu nun modelu d'estilu rococó."[2]

En 1905, el palaciu foi l'escenariu de la masacre del Domingo sangrientu, anque pa esta fecha la familia imperial yá optara por afitar la so residencia nel Palaciu d'Alejandro que s'atopa más retiráu y más seguru en Tsárskoye Seló, y namái tornaba al Palaciu d'Iviernu pa ocasiones bien especiales o de naturaleza formal. Tres la Revolución de febreru de 1917, mientres un curtiu tiempu'l palaciu foi la see del Gobiernu Provisional Rusu, lideráu por Alexander Kerensky. Darréu esi mesmu añu, el palaciu foi atacáu por un grupu de soldaos y marineros del exércitu coloráu— no que foi un momentu definitoriu na nacencia del estáu soviéticu.

La hestoria del Palaciu d'Iviernu ta bien rellacionada cola del Muséu del Hermitage, unu de los más importantes del mundu. Les obres d'arte usaes pa la so decoración, tres munchos avatares históricos, son les bases del les colecciones del muséu. Asina mesmu'l palaciu ye'l principal edificiu, al pie de otros, del complexu que lu formen.

ReferenciesEditar

  1. Esisten ciertes diferencies al respective de la cantidá de Palacios d'Iviernu. La mayoría de les referencies utilizaes na confección d'esti artículu identifiquen al palaciu actual como'l cuartu. La llista entiende: Trezzini, 1711 (I); Mattarnovy, 1721 (II); Trezzini, 1727 (III) y Rastrelli, 1732 (IV). Polo tanto d'acordies cola mayoría y porque caúna d'estos cuatro versiones yeren caúna d'elles "palacios" esencialmente distintos del so predecesor sicasí de cambeos o recreaciones, este ye'l númberu que s'utiliza equí. Sicasí, otres fontes consideren a la cabana de madera de Pedro'l Grande como'l primer palaciu, ente qu'otros nun consideren la reconstrucción de Trezzini en 1727 y otros cunten a la reconstrucción de 1837 como'l quintu Palaciu d'Iviernu. Una fonte (non utilizada equí) inclúi na cuenta a una estructura de madera temporaria construyida p'allugar a la corte mientres el períodu de construcción del palaciu actual.
  2. Budberg, p. 200

BibliografíaEditar

  • Budberg, Moura (1969). Great Palaces (The Winter Palace. Pages 194–201). Hamlyn Publishing Group Ltd. ISBN 0600 01682 X.
  • Cowles (1971). The Romanovs. William Collins,Sons & Company Ltd. ISBN 0 00 211724 10.
  • Kurth (1995). Tsar: The Lost World of Nicholas and Alexandra. Little, Brown and Company (UK) Ltd. ISBN 0-316-50787-3.
  • Andrei Maylunas, Sergei Mironenko (1996). A Lifelong Passion. Orian Publishing Group Ltd. ISBN 0 297 81520 2.
  • Norman, Geraldine (1998). The Hermitage: The Biography of a Great Museum. Nuevu York: Fromm International Publishing. ISBN 0-88064-190-8.
  • The Great War by Orlando Figes, Cambridge University. Consultáu'l 15 d'avientu de 2011.
  • Massie, K. Robert. Nicholas and Alexandra. Atheneum. New York. 1967.
  • Mackenzie Stuart (2005). Consuelo and Alva. Harper Collins. ISBN 0007216874.
  • Petrakova, A Russian Antique Publicáu'l 3 d'ochobre de 2001. Consultáu'l 15 d'avientu de 2011.
  • Vorres, Ian. The Last Grand Duchess, Londres, Finedawn Publishers, 1985 (tapa dura)

Ver tamiénEditar

Palaciu d'Alejandro

Enllaces esternosEditar