Abrir el menú principal

La bandera d'Israel (Hebréu: דגל ישראל Degel Yisra'el, árabe: علم إسرائيل 'Alam Isra'īl) adoptóse'l 28 d'ochobre de 1948, cinco meses depués del establecimientu del Estáu d'Israel. Represéntase nella un hexagrama n'azul sobro fondu blancu, allugada ente dos franxes azules tamién.


Bandera d'Israel

Datos xenerales
Usu FIAV 111000.svg
Proporción 8:11
Adopción 28 d'ochobre de 1948
Colores      Blancu
     Azul
Diseñu Un estrella de David azul ente dos franxes horizontales azules sobre fondu blancu.
[editar datos en Wikidata]

Bandera d'Israel

Datos xenerales
Usu FIAV 000100.svg
Proporción 2:3
Adopción 1948
Colores      Blancu
     Azul marino
Diseñu Bandera azul marino con un óvalu blancu allargáu verticalmente, colocáu na parte izquierda y qu'inclúi una Estrella de David azul.
[editar datos en Wikidata]

Bandera d'Israel

Datos xenerales
Usu FIAV 000001.svg
Proporción 2:3
Adopción 1948
Colores      Blancu
     Azul marino
Diseñu Bandera azul marino con un triángulu blancu na parte del mástil qu'inclúi una Estrela de David azul.
[editar datos en Wikidata]

Bandera d'Israel

Datos xenerales
Usu FIAV 000001.svg
Proporción 2:3
Adopción 1948
Colores      Blancu
     Azul claro
     Azul escuro
Diseñu Bandera azul claro con franxes blanques estreches con bordes n'azul escuro na parte superior y inferior, amosando la escarapela de l'aviación nel centru.
[editar datos en Wikidata]

El so color azul descríbese como "azul celeste escuro" [1], y varía de bandera a bandera, oscilando d'una tonalidá d'azul puro, a vegaes asolombrao cásique tan escuro como'l azul marino, a una tonalidá d'al rodiu 75% hacia'l cian puro y tonos tan claros como l'azul claro.[2] La bandera diseñóse pol movimientu sionista en 1891. El diseñu básicu evoca'l talit, el mantón xudíu de rezos, que ye blancu con franxes azules o prietes. El símbolu del centru representa la Estrella de David (Magen David), un símbolu xudíu que vien de la Praga medieval, y que s'adoptó pol Primer Congresu Sionista en 1897.[1] En 2007 desplegóse cerca de l'antigua fortaleza xudía de Masada una bandera israelina con unes midíes de 660 m x 100 m y un pesu de 5,2 tonelaes, algamando'l récor mundial de la bandera más grande.[3]

Orixe de la banderaEditar

Les franxes azules simbolicen les franxes del talit, el mantón de rezos tradicional xudíu. La representación d'una estrella de David na bandera del Estáu d'Israel ye un perreconocíu símbolu del pueblu xudíu y del xudaísmu.

Los israelites usaben un tinte azul llamáu tekhelet; esti tinte pue ser fecho del cascoxu marín Murex trunculus.[4] Esti tinte yera mui importante ente les cultures, tanto xudía como non xudía, daquella, y usábenlu la realeza y la clas alta pa tiñir la ropa, sábanes, cortines, etc. (El tinte d'un cascoxu rellacionáu pue ser procesáu pa facer el púrpura de Tiru llamáu argaman.)

Na Biblia, ordenóse a los israelites tener ún de los filos de les borles (tzitzit) tiñíu col "tekhelet"; "y el flecu sirvirávos pa que cuando lu veáis vos alcordéis de tolos mandamientos de Yahweh, pa ponelos en práutica (..)" (Númb. 15:39). El tekhelet correspuéndese col color de la relevación divina (Midrash Numbers Rabbah xv.). Nun momentu cercanu al fin de la dómina talmúdica (500-600 d.C.), desanicióse la industria que producía esti tinte. Volvióse más escasu; col colar del tiempu, la comunidá xudía nun supo qué especies de moluscos producíen esti tinte. Dende'l momentu que los xudíos nun yeren pa cumplir con esti mandamientu, dexaron los sos tzitzit de blancu. Sicasí, n'alcordanza del mandamientu d'usar el tinte tekhelet, foi común pa los xudíos texer franxes azules o púrpures na tela del talit. [5] La idea de que l'azul y el blancu yeren los colores nacionales del pueblu xudíu enuncióla primeramente Ludwig August Frankl (1810-1894), un poeta xudíu austriacu. Nel so poema Juda's Farben (los colores de Xudá), escribió:

Cuando los sentimientos sublimes el so corazón llenen, él ta cubiertu polos colores del so país. Ponse de pie pa la oración, envueltu nuna brillante túnica blanca.

Les bastilles de la túnica blanca peracaben con rayes anches de color azul: como'l mantu del Sumu Sacerdote, adornáu con bandes de filo azul.

Estos son los colores del país queríu, azul y blancu son los colores de Xudá; el blancu ye'l rellumu del sacerdociu, y l'azul, l'esplendor del firmamentu.[6]

En 1885, l'aldea agrícola de Rishon LeZion usó una bandera azul y blanca diseñada por Israel Belkind y Fanny Abramovitch nun desfile que conmemoraba'l so tercer aniversariu.[7] En 1891, Michael Halperin, ún de los fundadores de l'aldea agrícola Nakhalat Reuven, enarbolió una bandera azul y blanca asemeyada con un hexagrama azul y les lletres "נס ציונה" (Nes Tziyona, "un estandarte pa Sión": una referencia a Xeremíes 4:6, llueu adoptao como nome actual del llugar). En 1891 la Sociedá Educativa Bnai Tzion usó una bandera azul y blanca, con una Estrella de David y la pallabra hebrea "Macabéu". Jacob Baruch Askowith (1844-1908) y el so fíu Charles Askowith diseñaron la "bandera de Xudá", presentada'l 24 de xunetu de 1891, na inauguración de la Sala de Sion de la Sociedá Educativa Bnai Tzion en Boston. Basada nel talit tradicional, esta bandera yera blanca con franxes azules estreches cerca los bordes y llevaba nel centru l'antigua estrella de David de seis puntes cola pallabra "Macabéu" en lletres doraes.

 
Bandera propuesta por Herzl como foi proyectada nos sos diarios. Anque dibuxara una Estrella de David, nun la describó como tal.

En 1896, Herlz declaró nel so Der Judenstaat:

Wir haben keine Fahne. Wir brauchen eine. Wenn man viele Menschen führen will, muss man ein Symbol über ihre Häupter erheben. Ich denke mir eine weisse Fahne, mit sieben goldenen Sternen. Das weisse Feld bedeutet das neue, reine Leben; die Sterne sind die sieben goldenen Stunden unseres Arbeitstages. Denn im Zeichen der Arbeit gehen die Juden in das neue Land.[8]

Nun tenemos bandera, y precisamos una. Si queremos guiar a munchos homes, habemos llevantar un símbolu perriba les sos cabeces. Suxeriría una bandera blanca, con siete estrelles doraes. El fondu blancu simboliza la nuestra nueva vida pura; les estrelles son les siete hores doraes del nuestru trabayu diariu. Vamos entrar na Tierra Prometida llevando la insinia d'honor.[9]

David Wolffsohn (1856-1914), un importante empresariu del primer movimientu sionista, decatóse que'l naciente movimientu sionista nun tenía dal bandera oficial, y que'l diseñu propuestu por Theodor Herzl nun agarraba puxu, y escribió:

 
Presos lliberaos del campu de concentración de Buchenwald enarboliando una bandera fecha a mano nel so camín pa Palestina, 1945.
 
Foto contemporánea amosando la bandera d'Israel.

Por pidimientu del nuestru líder Herlz, aporté en Basilea pa facer los entamanamientos pal Congresu Sionista. De pente los problemes que m'ocuparon había ún que contenía daqué na esencia del problema xudíu. ¿Qué bandera colgaríemos nel Palaciu de Congresos? Entóncenes, ocurrióseme una idea. Tenemos una bandera — y ye azul y blanca. El talit col que mos envolvemos cuando rezamos: esti ye'l nuestru símbolu. Vamos sacar el talit de la so bolsa y vamos desenrollalu énte los güeyos d'Israel y los güeyos de toles naciones. De mou qu'ordené una bandera azul y blanca col Escudu de David pintáu nella. Y asina surdió, enarboliada perriba'l Palaciu de Congresos, la bandera nacional.

Mentanto esta bandera enfatizaba los símbolos relixosos xudíos, Theodor Herzl quería que la bandera tuviera símbolos más universales: siete estrelles doraes simbolizando la xornada de siete hores de trabayu del futuru estáu lliberal, que tendríen les llexislaciones socialistes avanzaes.[10]

En 1897, el Primer Congresu Sionista celebróse en Basilea, pa considerar el restablecimientu d'una patria xudía en Palestina. Morris Harris, un miembru del Hovevei Zion de New York, usó la so tienda de toldos pa diseñar un estandarte y decoraciones afayadices pa la recepción, y la so ma Lena cosió la bandera. La bandera fíxose con dos franxes azules y una gran Estrella de David azul nel centru, elixendo los colores azul y blancu del diseñu del talit. La bandera yera de 3,048 metros por 1,8288 metros —10 por 6 pies, les mesmes proporciones que la bandera norteamericana— y conocióse como la Bandera de Sion. Aceptóse como la badera oficial sionista nel Segundu Congresu Sionista celebráu en Suiza en 1898, y l'Estáu d'Israel adoptó posteriormente'l diseñu como bandera oficial, tres la declaración d'independencia d'Israel en 1948.[11]

Una bandera con franxes azules y blanques y un Magen David nel centru enarbolióse xunto a les d'otres nacionalidaes dende ún de los edificios de la Esposición Universal de Saint Louis de 1904.[12] Enarbolióse ellí darréu de los grandes aconceyamientos de sionistes. Esa esposición foi la feria mundial na que se celebraron los Xuegos Olímpicos de 1904.

Interpretación de los coloresEditar

Color Significáu
Blancu Chesed (Benevolencia divina)[13]
Símbolu de la lluz, la honestidá, la inocencia y la paz.
Azul Simboliza la gloria de Dios, la pureza y la Gevurah (severidá de Dios)[14][15]
Símbolu de la confianza, la llealtá, la sabencia, la seguridá, la intelixencia, la fe, la verdá y el cielu.

CrítiquesEditar

De los árabes israelinosEditar

Dalgunos políticos árabes israelinos, amás del Altu Comité de Siguimientu de los Ciudadanos Árabes d'Israel, pidieron una revaloración de la bandera israelina, argumentando que la Estrella de David nel centru la bandera ye un símbolu esclusivamente xudíu.[16]

De los xudíos ortodoxosEditar

Los khasidim opunxéronse encaloradamente al naciente sionismu y frecuentemente protestaron contra los sionistes. Mesmo prohibieron la Estrella de David, orixinalmente un símbolu relixosu qu'apaecía solo nes sinagogues, qu'agora fuera "profanada" polos sionistes.[17] El rabín Moshe Feinstein denomó la bandera israelina como un "oxetu ridículu y ensin sentíu" y desaconseyó'l so usu nes sinagogues.[18] El Chazon Ish escribió qu'había qu'evitar rezar nuna sinagoga decorada cola bandera israelina mesmo si nun había nenguna otra cerca.[19] Ovadia Yosef, antiguu gran rabín sefardín d'Israel, prohibió tamién enarboliar la bandera israelina nes sinagogues, denomándolo como "un recordatoriu de los actos de los malvaos". [20] El rabín Joel Teitelbaum refirióse a la bandera como la "bandera de la herexía" y consideróla como un oxetu d'idolatría.[21] Los xudíos ultraortodoxos n'Israel nunca nun usen la bandera israelina [22] y hai grupos marxinales que la quemen nel día de la independencia d'Israel.[23]

Conxura "del Nilu al Éufrates"Editar

 
Un talit tradicional coles franxes azules.

Ye una conxura popular nel mundu árabe la idea de que les franxes azules na bandera israelina representen de fechu los ríos Nilu y Éufrates como llendes del Eretz Yisra'el, la tierra prometida a los xudíos por Dios según la Biblia. [24] Los que sofiten esta idea insisten en que la bandera "secretamente" representa'l deséu de los xudíos de conquistar tola tierra ente'l Nilu y l'Éufrates, lo qu'implicaría conquistar y dominar sobre gran parte d'Exiptu y Siria, toa Xordania, y parte d'Iraq. Yasser Arafat, Irán y Hamas tamién lo xustificaron, [25] y repetidamente rellacionaron esta idea coles franxes de la bandera israelina. [26][27]

Tanto autores sionistes como antisionistes ridiculizaron l'afirmación de que les franxes na bandera representen aspiraciones territoriales. Daniel Pipes menta que "de fechu, les llinies azules deriven del diseñu del mantón tradicional de rezos xudíu", [28] y Danny Rubinstein puntualiza qu'"Arafat... añadió, n'entrevistes que diera nel pasáu, que les dos franxes azules de la bandera israelina representen el Nilu y l'Éufrates... Israelín dalu, mesmo los qu'amuesen comprensión pol sufrimientu palestín, nun aceptará la... idea ensin sentíu sobre les franxes azules na bandera, que foron diseñaes según los colores del talit tradicional (mantón de rezos)". [27] Israel Shakal, críticu constante con Israel y el sionismu, ye igualmente esplícitu. Nel so trabayu The Zionist Plan for the Middle East declara:

...les declaraciones constantes, y dafechu falses, feches por dalgunos de los líderes árabes más importantes, de que les dos franxes azules de la bandera israelina smbolicen el Nilu y l'Éufrates, cuando de fechu tán tomaes de les franxes del mantón xudíu de rezos (talit).

Saqr Abu Fakhr, un escritor árabe, tamién faló contra esta idea. Escribió que l'afirmación "del Nilu al Éufrates" en rellación cola bandera ye ún de los siete idees equivocaes y/o mitos populares sobre los xudíos que, anque seya infundao y heba abondes evidencies desmintiéndolo, continúen circulando nel mundu árabe. [29] Sicasí, la Carta fundacional de Hamas declara que "llueu de Palestina, los sionistes aspiren a espardese del Nilu al Éufrates", y el 29 de xineru de 2006, el líder de Hamas, Mahmoud al-Zahar, emitió una demanda a Israel pa que cambiara la bandera, mentando l'argumentu "del Nilu al Éufrates". [30]


Referencia nes Lleis de NurembergEditar

El párrafu 4 de les Lleis pa la proteición de la sangre y honor alemanes, parte de les perverses lleis nazis de Nuremberg de 1935, declaren que 1. "Nun ta permitío a los xudíos usar la bandera nacional del Reich o los colores nacionales alemanes. 2. Per otru llau, permítese-yos usar los colores xudíos. L'exerciciu d'esti drechu ta protexíu pol Estáu". El párrafu 5.3 describe la pena por incumplir el puntu "1": hasta un añu de prisión amás de multa, o una d'entrambes.[31] Los colores xudíos a los que se refier esti artículu yeren l'azul y el blancu.[32]

Banderes israelines famosesEditar

 
L'alzamientu de la Bandera de Tinta (1949).
  • La "Bandera de Tinta" de 1949, que foi alzada na Guera d'Independencia cerca de l'actual Eilat. L'alzamientu d'esta bandera casera nun mástil por dellos soldaos israelinos inmortalizóse nuna semeya que se compara cola famosa semeya de la bandera d'Estaos Xuníos alzada enriba de Suribachi na islla d'Iwo Jima en 1944. Como l'avandicha semeya, l'alzamientu de la Bandera de Tinta reproducióse como monumentu.
  • La bandera israelina que se caltuvo enarboliada a lo llargo l'asediu del Fort Budapest na Guerra del Yom Kippur, anguaño conservada nel memorial de les Fuercies Armaes Israelines en Latrun. Fort Budapest foi l'únicu fuerte a lo llargo la Llinia Bar-Lev que permaneció en manes israelines pela guerra.
  • La bandera de récor mundial de 2007, que foi puesta nun aeródromu cerca de la fortaleza histórica de Masada. La bandera, manufacturada nes Filipines, midía 660 por 100 metro y pesaba 5,2 tonelaes, rompiendo l'anterior récor, midida y verificada por representantes del Guinness Book of Records. Fíxola l'empresariu cristianoevanxélicu filipín Grace Galindez-Gupana a mou de señal relixosa y xestu diplomáticu de sofitu a Israel.[3]

Referencies y fontesEditar

  1. 1,0 1,1 Israel Ministry of Foreign Affairs publication The Flag and the Emblem by art historian Alec Mishory, wherein he quotes "The Provisional Council of State Proclamation of the Flag of the State of Israel" made on October 28, 1948 by Joseph Sprinzak, Speaker.
  2. Varied examples; Flag ~75% toward cyan from pure blue full article:The Flag and the Emblem Accessed July 28, 2006.
  3. 3,0 3,1 «Giant Israeli flag breaks world record for largest in world». Haaretz. 25 November 2007. http://www.haaretz.com/hasen/spages/927830.html. Consultáu 'l 2014-08-02. 
  4. Navon, Mois. «Historical Review of Tekhelet & the Hillazon». Ptil Tekhelet Organization. Consultáu'l 2015-09-18.
  5. Simmons, Rabbi Shraga. Tallit stripes, About.com's "Ask the Rabbi". Accessed April 3, 2006.
  6. Frankl, A. L. "Juda's Farben", in Ahnenbilder (Leipzig, 1864), p. 127
  7. The first families, Jerusalem Post
  8. Der Judenstaat nel orixinal n'alemán.
  9. Der Judenstaat n'inglés.
  10. «The Curious History of the Six Pointed Star; How the 'Magen David' Became the Jewish Symbol». Commentary:  pp. 243–251. September 1949. http://www.commentarymagazine.com/article/the-curious-history-of-the-six-pointed-starhow-the-%e2%80%9cmagen-david%e2%80%9d-became-the-jewish-symbol/. Consultáu 'l 2013-11-19. 
  11. http://history.state.gov/milestones/1945-1952/arab-israeli-war
  12. Zionism article (section Wide Spread of Zionism) by Richard Gottheil in the Jewish Encyclopedia, 1911
  13. «Why the Tallit Barcode?». Chabad. Consultáu'l 13 November 2014.
  14. Numbers Rabbah 14:3; Hullin 89a.
  15. Éxodu 24:10; Ezequiel 1:26; Hullin 89a.
  16. The National Committee for the Heads of the Arab Local Authorities in Israel (December 2006). «The Future Vision of Palestinian Arabs in Israel» (PDF). Archiváu dende l'orixinal, el March 27, 2009. Consultáu'l 2009-10-08.[ensin referencies]
  17. (31 August 2012) Diaspora Nationalism and Jewish Identity in Habsburg Galicia. Cambridge University Press, 172–173. Consultáu lo 9 May 2013.
  18. Yakov M. Rabkin (2006). A threat from within: a century of Jewish opposition to Zionism. Fernwood Pub.. Consultáu lo 16 August 2011.
  19. Yakov Rabkin. Judaism vs Zionism in the Holy Land, A Threat from Within: A Century of Jewish Opposition to Zionism, Fernwood/Zed Books, 2006.
  20. (31 August 2012) Diaspora Nationalism and Jewish Identity in Habsburg Galicia. Cambridge University Press, 172–173. Consultáu lo 9 May 2013. “Perhaps, the most prominent Sephardic legal authority, Rabbi Ovadia Yosef of Jerusalem, upholds Rabbi Feinstein's verdict and, in his comment, specifies that "those who chose this flag as a symbol of the State were evil-doers." Emphasizing that removing the flag, "a vain and useless object," from the synagogue should be done in harmony and peace, he recommends "uprooting all related to the flag so that it should not constitute a reminder of the acts of the evil-doers."”
  21. (22 August 2014) Shimy Dvar HaShem.
  22. Meir Litvak (2006). “Haredim and Western Culture: A View from Both Sides of the Ocean”, Middle Eastern Societies and the West: Accommodation Or Clash of Civilizations?. The Moshe Dayan Center. “Note 31: This display of flags stands in sharp contrast with the negative attitude of Israeli Haredim toward the Israeli flag, which consequently is never displayed on Israeli Haredi homes or businesses.”
  23. (19 January 2010) Moral Panics: The Social Construction of Deviance. John Wiley & Sons. “Many haredim or ultra-orthodox Jews believe that the state of Israel should not be considered legitimate until the messiah manifests himself. Hence, some anti-Zionist haredi factions practice the burning of the Israeli flag on Independence Day”
  24. Genesis 15.18: "The Lord made a covenant with Abram, saying unto thy seed have I given this land from the river of Egypt unto the great river, the River Euphrates."
  25. Playboy Interview: Yasir Arafat, Playboy, September 1988.
    ARAFAT: Yes, because they don't want it. Look at the slogans they use: that the land of Israel is from the Euphrates to the Nile. This was written for many years over the entrance to the Knesset, the parliament. It shows their national ambition—they want to advance to the Jordan River. One Israel for them, what's left for us... Do you know what the meaning of the Israeli flag is?
    PLAYBOY: No.
    ARAFAT: It is white with two blue lines. The two lines represent two rivers, and in between is Israel. The rivers are the Nile and the Euphrates.
  26. Rubin, Barry. The PLO between Anti-Zionism and Antisemitism, Background and Recent Developments, The Vidal Sassoon International Center for the Study of Antisemitism, The Hebrew University of Jerusalem, 1993. Accessed April 3, 2006.
  27. 27,0 27,1 Rubinstein, Danny. Inflammatory legends, Haaretz, November 15, 2004. Accessed April 3, 2006.
  28. Pipes, Daniel. Imperial Israel: The Nile-to-Euphrates Calumny, Middle East Quarterly, March, 1994. Accessed April 3, 2006.
  29. Abu Fakhr, Saqr. "Seven Prejudices about the Jews", Al-Hayat, November 12–14, 1997.
  30. Shiloh, Scott. Mofaz: Hamas Acting Responsibly; Hamas: Israel Must Change Flag, Arutz Sheva, January 30, 2006. Accessed April 3, 2006.
  31. https://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/Holocaust/nurmlaw2.html
  32. J. Boas: German–Jewish Internal Politics under Hitler 1933–1938, in: Leo Baeck Institute Yearbook, 1984, pp3–25

Enllaces esternosEditar