Abrir el menú principal

Charles François Lebrun, duque de Plasencia, príncipe del Imperiu (19 de marzu de 1739- 16 de xunu de 1824) home d'Estáu francés.

Charles-François Lebrun
Charles François Lebrun prince architrésorier de l'Empire.jpg
Logo de l'Assemblée nationale française.svg
miembru de la Asamblea Nacional francesa


member of the Sénat conservateur Traducir


par de Francia Traducir


miembro del Concejo de ancianos Traducir


Par de Francia Traducir

Vida
Nacimientu Saint-Sauveur-Lendelin19  de marzu de 1739
Nacionalidá Bandera de Francia Francia
Llingua materna francés
Fallecimientu

Sainte-Mesme14  de xunu de 1824

(85 años)
Sepultura Cementerio del Père-Lachaise Traducir
Familia
Pareyes Ana Pieri Brignole Sale Traducir
Fíos/es
Hermanos/es
Estudios
Estudios collège des Grassins Traducir
Colegio de Navarra de París Traducir
Universidá de París
Llingües francés
Oficiu
Oficiu políticu, llingüista, traductor y xurista
Llugares de trabayu París
Premios
Miembru de Academia de les inscripciones y llingües antigües
Cambiar los datos en Wikidata

Nació en Saint-Sauveur-Lendelin. En 1762 fai la so primer apaición como abogáu en París. Enlleno socesivamente los cargos de censeur du Roi (1766) y de inspector xeneral de los dominios de la corona (1768); yera tamién unu de los principales conseyeros del canciller Maupeou, participó na so llucha contra'l parlemento, y compartió na so cayida en 1774.

Dedicóse entós a la lliteratura, y tradució Xerusalén lliberada de Tasso (1774) y la Ilíada (1776).

A empiezos de la Revolución francesa, previo la importancia del acontecimientu, y nel Voix du citoyen, qu'él publicó en 1789, predixo'l cursu que los acontecimientos tomaríen. Na Asamblea constituyente, onde foi electu como diputáu para Dourdan, él profesó opiniones lliberales, y propunxo delles lleis financieres. Convertir nel presidente del direutoriu de Sena-Oise, y en 1795 foi escoyíu como representante al Conseyu de Vieyos. Dempués del golpe d'estáu del 18 de Brumario nel añu VIII (9-10 de payares de 1799), Lebrun foi designáu como'l tercer cónsul. Nesti cargu tomó parte activa na reorganización de les finances y l'alministración de los departamentos de Francia. En 1804 foi designáu tesoreru de les arques del Imperiu, y en 1805-1806 como gobernador xeneral de Liguria tres la so anexón a Francia.

Oponer a la restauración de Napoleón de la nobleza, y en 1808 namái de mala gana aceptó'l títulu de duque de Plasencia. Dempués foi emplegáu na organización del departamentu que foi formáu n'Holanda, de la cual seria'l gobernador xeneral de 1811 hasta 1813. Anque hasta ciertu puntu opuestu al despotismu del emperador, nun tuvo a favor del so deposición anque aceptara la restauración borbónica. Luis XVIII convertir nun par de Francia; pero mientres los Cien Díes aceptó de Napoleón el puestu de Gran maestru de la universidá. Tres la vuelta de los borbones en 1815 foi suspendíu de la Casa de Pares, pero foi reincorporáu en 1819. Morrió en Saint-Mesmes en 1824.

Precedíu por:
3 Cónsules Provisionales
Napoleón Bonaparte
Roger Ducos
Joseph Sieyès
Xefe d'Estáu de Francia
(Tercer Cónsul xuntu con:)
Xuntu con:
Napoleón Bonaparte
(Primer Cónsul)
Jean Jacques Régis de Cambacérès
(Segundu Cónsul)
(12 d'avientu de 1799 - 18 de mayu de 1804)
Asocedíu por:
Napoleón I
(Emperador de Francia)