Emilio Alarcos Llorach

Emilio Alarcos Llorach (Salamanca, 1922- Uviéu, 1998) foi un llingüista asturianu (non de ñacencia), caderalgu eméritu de la Universidá d'Uviéu, miembru de la Real Academia Española y tamién de l'Academia de la Llingua Asturiana.

BiografíaEditar

Entamó los sos estudios universitarios na ciudá de Valladolid, au'l so pá yera caderalgu; continuolos en Madrid, au tuvo comu mayestru a Dámaso Alonso y por esta universidá foi doctor en Filoloxía Románica en 1947. Caderalgu d'institutu n'Avilés dende 1944, la so estancia comu lleutor d'español nes ciudaes de Suiza, de Berna y Basilea (1946-1947) foi decisiva pa la so formación comu llingüista, lo que-y dexó entrar en contautu direutu coles corrientes científiques que naquella dómina nun hebía n'España. Tres otru breve tiempu comu caderalgu d'institutu en Cabra (Córdoba) y Logroño, obtién nel añu 1950 la cátedra de Gramática Hestórica de la Llingua Española na Universidá d'Uviéu. De la so llabor nesa universidá apurre testimoniu los sos numberosos discípulos, asina comu unos cartafueyos, Archivum, perimportantes pa la conocencia de los estudios hispánicos.


Elleutu pal sillón B de la Real Academia Española en 1972. Arriendes foi tamién miembru fundaor y d'honor de l'Academia de la Llingua Asturiana, magar que l'institución asturiana declarolu el 23 de mayu persona non grata [1], pola so posición contraria a la Normalización del Asturianu. Yera, nel momentu del so fenecimientu, Presidente de l'Asociación de Hestoria de la Llingua Española.

Ver tamiénEditar

ReferenciesEditar