Evaristo Fernández de San Miguel

noble, militar, políticu ya historiador asturianu (1785-1862)

Evaristo Fernández de San Miguel y Valledor (26 d'ochobre de 1785Xixón – 29 de mayu de 1862Madrid) foi un noble, militar, políticu ya historiador asturianu, duque de San Miguel.

Evaristo Fernández de San Miguel
Diputáu nel Congresu de los Diputaos d'España

14 payares 1854 - 2 setiembre 1856
Distritu: Uviéu
miembru del Senáu español

20 ochobre 1851 - 29 mayu 1862
Distritu: senador vitalicio (es) Traducir
Ministru de la Guerra

2 mayu 1841 - 17 xunu 1842
Pedro Chacón y Chacón (es) Traducir - José Ramón Rodil y Gayoso (es) Traducir
Diputáu nel Congresu de los Diputaos d'España

7 payares 1837 - 3 xineru 1843
Distritu: Zaragoza
Ministru de la Guerra

30 agostu 1837 - 1r ochobre 1837
Baldomero Espartero - Ignacio Balanzat de Orvay y Briones (es) Traducir
Ministru de Marina d'España

18 agostu 1837 - 1r ochobre 1837
Ramón Gil de la Cuadra - Francisco Javier de Ulloa (es) Traducir
Diputáu nel Congresu de los Diputaos d'España

19 avientu 1836 - 4 payares 1837
Distritu: Oviedo (es) Traducir
capitán general de Aragón (es) Traducir

xunetu 1836 - agostu 1837
Felipe Montes
presidente de la Diputación Provincial de Zaragoza (es) Traducir

16 xunu 1836 - 21 agostu 1836
Joaquín Pérez Arrieta - Luis María de Cistué y Martínez de Ximénez Pere
secretario de Estado de España (es) Traducir

5 agostu 1822 - 25 abril 1823
Francisco Martínez de la Rosa - José Manuel de Vadillo
Vida
Nacimientu Xixón26 d'ochobre de 1785[1]
Nacionalidá España
Muerte Madrid29 de mayu de 1862[1] (76 años)
Estudios
Estudios Universidá d'Uviéu
Llingües falaes castellanu
Oficiu historiador, militarpolíticu
Llugares de trabayu Madrid
Premios
Miembru de Real Academia de la Historia
Real Academia de Nobles y Bellas Artes de San Luis (es) Traducir
Seudónimos Ángel de la Paz
Serviciu militar
Graduación Capitán General del Ejército (es) Traducir
Lluchó en Guerra de la Independencia Española
Primer Guerra Carlista
Creencies
Partíu políticu Partíu Progresista
Cambiar los datos en Wikidata

Biografía

editar

El so padre, José Benito Fernández San Miguel, treslladóse a Xixón como emplegáu de la Real Renta de Salinas. Tuvo un hermanu llamáu Santos Fernández de San Miguel.[2]

Estudiante d'Humanidaes na Universidá d'Uviéu, integrar nes unidaes de voluntarios col españíu de la guerra de la Independencia integrándose nel Batallón de Voluntarios del Estáu en Madrid en 1807. Fuxó de la capital al empecipiase la guerra dirixiéndose a Asturies onde ingresó nel Batallón Cuadonga integráu nel Reximientu L'Infiestu. Les sos aiciones militares na zona van ser decisives nel intentu de lliberación de Santander. Amosóse como home fuerte, lleal y, n'ocasiones, duru col enemigu. Sicasí nes aiciones pal aproximamientu a la capital cántabra, los franceses esbarataron les columnes españoles, siendo fechu prisioneru y treslladáu a Francia. Ellí tomó contautu con munchos de los militares lliberales que seríen decisivos nel aportar de la historia d'España años más tarde.

Tres la so lliberación y regresu a España en 1814 cola firma de la paz, participó nos movimientos opuestos a la restauración absolutista de Fernando VII, polo que foi arrestáu cuando formaba parte del Regimiento Asturies que, cerca de Cádiz, se aprestaba a viaxar a América en defensa de les colonies. Sicasí, lleváu a la isla de Lleón, les circunstancies dexen la so lliberación y ye nomáu segundu xefe d'Estáu Mayor, siendo unu de los primeros homes que se xune'l 1 de xineru de 1820 al alzamientu de Rafael del Riego, dirixiéndose con él dende San Fernando escontra la capital d'España. Nesti momentu ye xubíu a coronel. Anque ye aldericáu, paez ser l'autor de la lletra del Himnu de Riego.[ensin referencies]

En xurando Fernando VII la Constitución lliberal de Cádiz, treslladar a Madrid, onde foi nomáu pa ocupar diversos puestos en redol al Ministeriu de la Guerra. Los movimientos contrarrevolucionarios de Fernando VII fáense más patentes en Madrid que n'otros llugares. San Miguel tien, ente les sos obligaciones, tar a cargu del Batallón de Patriotes y, poro, de la Milicia Nacional na ciudá. En xunetu de 1822 vese obligáu a usar la fuercia contra les unidaes de la Guardia Real qu'intentaben tomar la capital. Nesti tiempu foi miembru del Gabinete como Secretariu del Despachu d'Estáu, con rangu equivalente a ministru d'Asuntos Esteriores dende'l 5 d'agostu de 1822 al 2 de marzu de 1823 en que lo sustitúi Álvaro Flórez Estrada, teniendo d'enfrentase mientres el so ministeriu a les aiciones de les potencies estranxeres xuníes na Santa Alianza en favor del absolutismu. Cola llegada de los Cien Mil Fíos de San Luis, xunto con Espoz y Mina, combate en Cataluña pero ye gravemente mancáu, fechu prisioneru y treslladáu al país galu.

Lliberáu en 1824, mientres la Década Ominosa nun pudo volver a España y se exilió en Londres. Tornó en 1834 cola amnistía xeneral, xuniéndose darréu a la causa de María Cristina de Borbón en defensa de la llexitimidá de Sabela II nel enfrentamientu col infante don Carlos pola Corona española. Xunióse asina al exércitu cristino mientres la primer guerra Carlista onde llegó a xubir hasta mariscal de campu, destacando la so participación na batalla de Mendigorría —pola que llogró la Cruz Gallardoniada de San Fernando—. Aportó a nomáu xeneral en xefe de los Exércitos del Centru.

Al rematar la guerra carlista foi nomáu capitán xeneral provisional d'Aragón y sofitó de forma esplícita los movimientos revolucionarios de 1836 que desencadenó'l motín de la Granxa de San Ildefonso pal reestablecimientu de la Constitución gaditana de 1812 en perxuiciu del Estatutu Real de 1834.

Foi escoyíu diputáu nes Cortes qu'aprobaron la Constitución de 1837. Foi ministru de la Guerra mientres la rexencia de Baldomero Espartero, siendo Presidente del Conseyu de Ministros Eusebio Bardají Azara.

Del 16 de xunu de 1836 al 21 d'agostu de 1836 foi presidente de la Diputación Provincial de Zaragoza. Foi presidente de la Xunta Cimera de Gobiernu d'Aragón.[3]

De 1836 a 1850 foi escoyíu diputáu socesivamente per Uviéu, Zaragoza y Madrid. En 1851 foi escoyíu senador vitaliciu anque nun tornó a l'actividá política efectiva hasta la llegada del Bieniu Progresista en 1854, de nuevu con Espartero y O'Donnell, siendo parte activu de los movimientos revolucionarios de la Xunta de Madrid, capitán xeneral de Castiella La Nueva y comandante xeneral del Real Cuerpu de Alabarderos. L'alcordanza de la so actuación al mandu de la Milicia Nacional en 1822 en defensa de Madrid lleváronlu a ser moteyáu polos sos conciudadanos Ángel de la Paz.

Amás de la Gallardoniada de San Fernando, foi caballeru gran cruz de la Orde de Carlos III y caballeru de la Orde de San Hermenegildo

Foi tamién académicu d'honor dende 1836 de la Real Academia de Nobles y Belles Artes de San Luis.

Referencies

editar
  1. 1,0 1,1 Afirmao en: Gran Enciclopèdia Catalana. Identificador de la Gran Enciclopedia Catalana: 0058788. Apaez como: Evaristo San Miguel y Valledor. Editorial: Grup Enciclopèdia. Llingua de la obra o nome: catalán.
  2. Álvarez-Valdés y Valdés, Manuel (204). El xeneral Evaristo Fernández san Miguel y Valledor, 1ª 1, Uviéu: Real Institutu d'Estudios Asturianos, páx. 69-89. ISBN 84-89645-93-0.
  3. Sánchez Lecha, Alicia (1999). Los presidentes de la Diputación Provincial de Zaragoza (1813-1999). Diputación Provincial de Zaragoza, páx. 216. ISBN 84-89721-58-0.

Bibliografía

editar
  • Álvarez-Valdés y Valdés, Manuel, El xeneral Evaristo Fernández San Miguel y Valledor, en Girón, José (ed.) "Historia militar d'Asturies", vol. 1, páxs. 69-89, Real Institutu d'Estudios Asturianos, Uviéu, 2004, ISBN 84-89645-93-0.
  • Feito, Honorio, Evaristo San Miguel. La moderación d'un aponderáu, 1995, ISBN 84-605-4422-2
  • Sánchez Lecha, Alicia, 175 años d'historia de les Diputaciones Provinciales, Diputación Provincial de Zaragoza, 2008, 57 pp.

Enllaces esternos

editar


Predecesor:
Francisco Martínez de la Rosa
Secretariu d'Estáu d'España
1822-1823
Socesor:
José Manuel Vadillo
(interín)
Predecesor:
Ramón Gil de la Corte
Ministru de Marina
1836 - 1837
Socesor:
Francisco Javier Ulloa
Predecesor:
Joaquín Pérez Arrieta
 
Presidente de la Diputación Provincial de Zaragoza

16 de xunu de 1836-21 d'agostu de 1836
Socesor:
Luis María de Cistué, barón de la Menglana


Predecesor:
Miguel Cortés y López
 
Real Academia de la Historia
Medaya 22

1852-1862
Socesor:
José Moreno Nieto