Suiriri suiriri

especie de páxaru
Map marker icon – Nicolas Mollet – Birds – Nature – white.png Les especies d'aves con nome común en llingua asturiana márquense como NOA. En casu contrariu, conséñase'l nome científicu.

Suiriri suiriri, tamién denomináu suirirí (n'Uruguái y Paraguái), suirirí común (n'Arxentina, Bolivia y Uruguái) o suirirí-cinzento (en portugués, en Brasil),[3] ye una especie d'ave paseriforme, una de los dos pertenecientes al xéneru Suiriri qu'integra la familia Tyrannidae. Habita n'América del Sur.

Commons-emblem-notice.svg
 
Infobox animalia.pngSuiriri suiriri
Suiriri suiriri - Suiriri flycatcher Argentina.jpg
Estáu de caltenimientu
Esmolición menor (LC)
Esmolición menor (IUCN 3.1)[1]
Clasificación científica
Reinu: Animalia
Filu: Chordata
Clas: Aves
Orde: Passeriformes
Familia: Tyrannidae
Xéneru: Suiriri
Especie: S. suiriri
(Vieillot, 1818)
Subespecies[1]
Ver testu.
Sinonimia
Pachyramphus albescens
Muscicapa suiriri[2]
Suiriri affinis[3]
Consultes
[editar datos en Wikidata]
Suiriri suiriri; ilustración de John Gould, 1839.

DescripciónEditar

Mide 16  cm. Ye olivaceu penriba, cabeza más abuxada, rabadilla pardu amarellentada; nala negra con dos faxes y filetes amarellentaos, plumes de la cola corites con cantos amarellentaos. Gargüelu y pechu gris escamplaes, abdome amarellentáu en S. s affinis y blancuciu en S. s. suiriri. Recuerda una Elaenia pero tien el picu tou negru.[4] La subespecie S. s. affinis paezse enforma col suiriri de la Chapada (Suiriri islerorum).[5]

Distribución y hábitatEditar

Esta especie alcuéntrase n'Arxentina, Bolivia, Brasil, Paraguái, Surinam, y Uruguái. L'hábitat natural son espacios semiabiertos subtropicales o tropicales, como'l Chaco, el zarráu o la catinga[1] y pandos lluviosos.
Ta ausente en gran parte de l'Amazonia, evitando selves continues, a pesar de ser frecuente nes árees más abiertes del baxu Amazones.[5]

Estáu de caltenimientuEditar

Ta calificada como “poco esmolecedor” pol IUCN. Sicasí, l'amplia conversión del so hábitat a plantíos d'Eucalyptus y Pinus y pa colleches de soya y arroz, como tamién llimpieza pa ganadería, representa una amenaza pa esta especie.(del Fuexu et al. 2004).[1]

ComportamientuEditar

Vive xeneralmente en pareya, a baxu altor, dacuando baxando hasta'l suelu. Acostuma parar en vuelu, abriendo la cola y esponiendo la rabadilla más clara.[4]

ReproducciónEditar

El nial ye en forma de cesta rasa, construyíu con fibres vexetales y forráu de pelusa, toes eses camaes firmemente xuníes por gran cantidá de tela d'araña. L'esterior ye afatáu con liquen y fragmentos de fueyes seques. El nial sofitar pola base y les llaterales en dos o más cañes diverxentes. La construcción ye de responsabilidá esclusiva de la fema. Los güevos son de color blancu perlla, midiendo en promediu 20,8  x 15,1  mm y pesando 2,5  g. Les críes presenten la cabeza, l'envés y les cobertoras de les nales marcaes por abondoses y diminutos llurdios blancos. La incubación ye realizada puramente pola fema, envalorada en 15,2  díes. Los pitucos permanecen nel nial por 18,9  díes. Delles evidencies suxuren qu'esta especie presenta dalguna forma de reproducción cooperativa.[6] Guara em promediu 2 a 3 güevos. Dacuando guara los güevos del tordu renegrido (Molothrus bonariensis).[5]

VocalizaciónEditar

La pareya fai un dúu ruidosu y solmenáu, una serie rápida de notes alborozadas que muncha vegaes inclúi la frase “pi-chiu”; mientres canten, dambos ximelgando les nales con puxanza.[4]

SistemáticaEditar

Descripción orixinalEditar

La especie S. suiriri describióse per primer vegada pol ornitólogu francés Louis Jean Pierre Vieillot en 1818 sol nome científicu Muscicapa suiriri; llocalidá tipo «Puerto Pinasco, Paraguái»[2]

TaxonomíaEditar

Tradicionalmente fuera estremáu en dos especies, el suiriri del Chaco (S. suiriri) col banduyu blancu y el suiriri del campu (S. affinis), más al norte, col banduyu mariellu y grupa con contrastantes pálidos, pero en realidá ambes crúciense llargamente al entrar en contautu, y polo tanto la mayoría de les autoridaes agora consideren que son parte d'una sola especie (Hayes, 2001).[7] Foi tamién comprobáu que los sos les sos vocalizaciones son similares (Zimmer et al, 2001).[8] Considerar al taxón S. bahiae como una subespecie de S. affinis, pero en realidá puede ser la resultancia de la hibridación ente S. s. suiriri y S. s. affinis. Nel so mayor parte paecer a esta postrera, pero escarez del contraste pálida na grupa. Sicasí Suiriri islerorum ye una especie del zarráu, distintu, y que foi apocayá descrita en 2001.[8]
Suiriri suiriri y S. affinis (Sibley and Monroe 1990, 1993) fueron xuníos en S. suiriri siguiendo al South American Classification Committee (SACC) (2005).[1]
Esti xéneru yera tradicionalmente asitiáu próximu a Elaenia y aliaos con base na morfoloxía esterna, sicasí datos científicos suxuren que ta más próximu de Ornithion y aliaos.[2]

SubespeciesEditar

Reconócense 3  subespecies[9] cola so correspondiente distribución xeográfica:[2]

ReferenciesEditar

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 BirdLife International (2012) Suiriri suiriri; Llista Colorada d'especies amenaciaes de la UICN, versión 2013.2. Consultáu en 10 de mayu 2014.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 (Suiriri suiriri) en IBC - The Internet Bird Collection. Consultada en 10 de mayu de 2014.
  3. 3,0 3,1 Suirirí común (Suiriri suiriri) (Vieillot, 1818) en Avibase.
  4. 4,0 4,1 4,2 Ridgely, Robert, Gwyne, John, Tudor, Guy & Arxel, Martha. 2010. Suiriri affinis, p. 208, n'Aves do Brasil Vol.1 Pantanal y Cerrado. Editora Horizonte. ISBN 978-85-88031-29-6
  5. 5,0 5,1 5,2 Sigrist, Tomas. Guia de Campu Avis Brasilis – Avifauna brasileira – São Paulo: Avis Brasilis, 2013; p. 388. ISBN 978-85-60120-25-3
  6. Leonardo Esteves Lopes; Miguel Ângelo Marini; Papeis Avulsos Zoologia. (São Paulo) vol.45 non.12 São Paulo 2005Biologia reprodutiva de Suiriri affinis y S. islerorum (Aves: Tyrannidae) non zarráu do Brasil central. en SciELO Brasil.
  7. Hayes, F. Y. 2001. Geographic variation, hybridization, and the leapfrog pattern of evolution in the Suiriri Flycatcher (Suiriri suiriri) complex. Auk 118: 457–471.
  8. 8,0 8,1 Zimmer K. J., A. Whittaker, and D. C. Oren. 2001. A cryptic new species of flycatcher (Tyrannidae: Suiriri) from the zarráu region of central South America. Auk 118: 56-78.
  9. Clements, J. F., T. S. Schulenberg, M. J. Iliff, B.L. Sullivan, C. L. Wood, and D. Roberson. 2013. The eBird/Clements checklist of birds of the world: Version 6.8. Downloaded from http://www.birds.cornell.edu/clementschecklist/download/

BibliografíaEditar

  • del Hoyo, J.; Elliott, A.; Christie, D. 2004. Handbook of the Birds of the World, vol. 9: Cotingas to Pipits and Wagtails. Lynx Edicions, Barcelona, Spain.

Enllaces esternosEditar