Universidá Carolina de Praga

(Redirixío dende Universidá Carolina)

La Universidá Carolina (en checu Univerzita Karlova y en llatín Universitas Carolina) fundada en 1348 en Praga (Bohemia), anguaño na República Checa, ye la universidá más antigua y una de les universidaes más prestixoses na Europa Central y del Este.

Universidá Carolina de Praga
Univerzita Karlova v Praze
Charles-University-symbol-4.svg
KTF UK.jpg
Facultá de Teoloxía católica
Situación
Datos
Tipu universidá pública
Fundación 7 abril 1348 y 1 xineru 1972
Fundador Carlos IV de Luxemburgu
Rector Tomáš Zima, Eduard Petr, Václav Hampl, Ivan Wilhelm, Karel Malý, Radim Palouš y Zdeněk Češka
Alumnos 50 000
Miembru de Grupo Coimbra (es) Traducir, Asociación d'Universidaes Europees y CESNET (es) Traducir
Propietaria de Karolinum (en) Traducir, Zahrádky Castle (en) Traducir, Buquoyský palác (Celetná) (en) Traducir, Hollar building (en) Traducir, Millesimovský palác, Celetná (en) Traducir, Building of Faculty of Law, Charles University (en) Traducir, Main building of the Faculty of Arts of Charles University (en) Traducir, Q46633195 Traducir, Ke Karlovu 3 (en) Traducir y Marathon House (en) Traducir
Web oficial
Cambiar los datos en Wikidata

Fundada a finales de los años de 1340, cuntar ente les universidaes más antigües d'Europa y ye la primer universidá na Europa Central. El so sellu amuesa a Carlos IV, Emperador (colos sos escudos d'armes como Santu Emperador Romanu Xermánicu y Rei de Bohemia) arrodillándose delantre de San Wenceslao (al llau del bohemiu), arrodiáu pola inscripción Sigillum Universitatis Scolarium Studii Pragensis (en castellán: Sellu de l'academia de Praga, en checu: Pečyť studentské obce pražského očení).

La sede histórica y la cortil ceremonial ye'l Carolinum, un palaciu ocupáu pola universidá dende 1383, qu'antes perteneció al banqueru aristócrata Johlin Rotlev.

Información académicaEditar

OrganizaciónEditar

La universidá entiende 17 facultaes:

3ª Facultá de Medicina * Facultá de Medicina de Plzeň

PublicacionesEditar

La Facultá de Filosofía de la Universidá Carolina, al traviés del so Centru d'Estudios Ibero-Americanos, publica la revista científica Ibero-Americana Pragensia, que recueye investigaciones sobre la hestoria y la lliteratura d'Iberoamérica. La revista fundar nel añu 1967 y tien una periodicidad añal. La mayor parte de los artículos publicar en llingua española, pero tamién recueye artículos n'inglés, portugués y checu. La revista ye d'esta miente la más antigua revista científica en llingua española publicada n'Europa Oriental.[1]

Alumnos y académicos destacaosEditar

Ente los alumnos destacaos de la Universidá Carolina atópense: Nikola Tesla, Max Brod, Franz Kafka, Rainer Maria Rilke, Vincenc Strouhal y Milan Kundera, amás de los Premiu Nobel de Química Carl Ferdinand Cori, Gerty Cori y Jaroslav Heyrovský.

Ente munchos académicos de sonadía pueden mentase: Jan Hus, Jan Jesenius, Johannes Kepler, Tycho Brahe, Christian Andreas Doppler y Albert Einstein.

HistoriaEditar

Fundación y Edá MediaEditar

La Universidá de Praga foi fundada pola bulda del papa Clemente VI y pol acta de fundación del rei checu Carlos IV de Luxemburgu. Pa la so organización utilizáronse como modelos les universidaes de Bolonia, Nápoles y París. Los estudios empecipiar na Facultá d'Artes y podíen siguir nes facultaes de Derechu, Medicina o Teoloxía. Pa tomar decisiones avera del destín de la universidá, los estudiantes y profesores fueron estremaos en cuatro “pueblo”: checu, bávaru, polacu y saxón. El pueblu checu incluyía los habitantes de Bohemia y Moravia, los eslavos del sur y los habitantes del Reinu d'Hungría. El bávaru incluyía a los austriacos, los polacos, los rusos y los habitantes de Franconia, Renania y Suabia; el saxón incluyía a los habitantes de Turingia, Margraviato de Meissen, Saxonia, Suecia y Dinamarca. Los estudiantes de nacionalidá checa formaben ente'l 16 y el 20% del total de los estudiantes. En 1409 el rei checu Wenceslao de Luxemburgu reformuló los derechos de la universidá en favor de los checos, razón pola cual la mayoría de los profesores y estudiantes estranxeros treslladar a la Universidá de Leipzig y a otres. Esto tuvo como resultáu un descensu na importancia de la universidá praguense.

Despotismu ilustráuEditar

L'alemán sustituyó al llatín como nueva llingua d'estudiu, lo cual fixo que la tensión ente checos y alemanes aumentara na segunda metá del sieglu XIX. Nel añu 1882 la universidá foi estremada en dos: checa y alemana. Na alemana impartíen clases los científicos Ernst Mach, Christian Doppler y Albert Einstein; na checa, el presidente posterior de Checoslovaquia, Tomáš Masaryk.

ChecoslovaquiaEditar

Mientres la esistencia de Checoslovaquia construyéronse dellos edificios nuevos y estendióse la enseñanza pa muyeres. Dempués de la ocupación militar alemana y les manifestaciones estudiantiles, la universidá checa foi cerrada y les propiedaes de la Universidá Carolina fueron adquiríes pola universidá alemana.

Dempués del añu 1945Editar

A la fin de la Segunda Guerra Mundial, la universidá alemana foi suprimida y les sos propiedaes fueron nuevamente adquiríes pola Universidá Carolina. En 1948, los comunistes llegaron al poder ya introducieron delles reformes escolares según l'exemplu soviéticu. Asina mesmu, munchu profesores y estudiantes fueron espulsaos por razones polítiques. Dempués de la Revolución de Terciopelu en 1989, introduciéronse la llibertá académica y les eleiciones de funcionarios públicos.

Situación actualEditar

Nel añu 2009 taben matriculaos na Universidá Carolina 52 842 estudiantes en 625 carreres, de los cualos 7972 realizaben el grau de doctor y más de 7000 estudiantes yeren estranxeros. Mientres esi mesmu añu la universidá recibió 61 621 solicitúes d'inscripción, de les cualos aceptó a 18 020 nuevos estudiantes. El desempléu de los sos graduaos ye d'un 1,6%, al igual que la Universidá d'Economía de Praga.

Ver tamiénEditar

ReferenciesEditar

  1. Opatrný, 2001, p. 378.

BibliografíaEditar

na República Checa nos años 1990]». Jahrbuch für Geschichte Lateinamerikas – Anuariu d'Hestoria de America Llatina 38 (1):  pp. 377-390. ISSN 2194-3680. http://dx.doi.org/10.7767/jbla.2001.38.1.377. Consultáu 'l 29 de mayu de 2016. 

Enllaces esternosEditar