Abrir el menú principal

Vanessa Redgrave, CBE (n. Greenwich, Inglaterra; 30 de xineru de 1937) ye una actriz británica de teatru, cine y televisión. Ye llargamente considerada una de «les actrices más grandes de la so xeneración».[1]

Vanessa Redgrave35mm film frames.svg
Vanessa Redgrave (2011).jpg
embajadora de buena voluntad de UNICEF Traducir

Vida
Nacimientu

Blackheath Traducir30  de xineru de 1937

(82 años)
Nacionalidá Bandera del Reinu Xuníu Reinu Xuníu
Familia
Padre Michael Redgrave
Madre Rachel Kempson
Casáu/ada con Tony Richardson  (1962 -  1967)
Franco Nero  (2006 -
Pareyes Timothy Dalton
Fíos/es
Hermanos/es
Estudios
Estudios Central School of Speech and Drama
Llingües inglés
Oficiu
Oficiu guionista, actriz de teatru y actriz de cine
Premios
Nominaciones
Creencies
Partíu políticu Partido Laborista Traducir
IMDb nm0000603
Cambiar los datos en Wikidata

Saltó a la fama en 1961 interpretando a Rosalinda na obra Como gustéis de la Compañía Real de Shakespeare y de magar, apaeció en más de 35 producciones teatrales tantu en West End como en Broadway. Les sos interpretaciones nes obres Los papeles de Aspern de 1984 y Llargu viaxe escontra la nueche de 2003 premiar con un premiu Olivier y un Tony respeutivamente.

El so destacáu trabayu nel séptimu arte costó-y seis candidatures al premiu Óscar, ganándolo pol so rol secundariu na cinta Julia en 1977. Tamién foi considerada poles cintes: Morgan, un casu clínicu de 1966, Isadora de 1968, María, reina d'Escocia de 1971, Les bostonianas de 1984 y Howards End de 1992. Cuenta amás con un premiu BAFTA, dos premios Emmy, un premiu del Sindicatu d'Actores y dos Globos d'Oru, siendo 13 vegaes candidata.[2] Tamién, ye una de los cuatro actrices de la hestoria en ser doblemente reconocida como meyor intérprete nel Festival de Cine de Cannes, esto en 1966 y 1969.[2]

Foi proclamada polos autores Arthur Miller y Tennessee Williams como la «meyor actriz viva de los nuesos tiempos», cuntando amás con trés de los cuatro máximos galardones de la industria del entretenimientu.[3] Otres cintes importantes de la so filmografía son: A Man for All Seasons de 1966, Blow-Up de 1966, Camelot de 1967, Murder on the Orient Express de 1974, Abrir d'oreyes de 1987, Mission: Impossible de 1996, Atonement de 2007, Coriolanus de 2011 y El mayordomu de 2013.

Ye miembru d'una prestixosa dinastía d'actores. El so padre foi l'actor y direutor Sir Michael Redgrave y la so madre foi la tamién actriz Rachel Kempson. Ye hermana de Lynn Redgrave y Corin Redgrave, madre de Joely Richardson y Natasha Richardson, tía de Jemma Redgrave y suegra de Liam Neeson.

Biografía y carreraEditar

Vanessa Redgrave nació'l 30 de xineru de 1937 en Londres frutu del matrimoniu ente los actores Michael Redgrave (1908-1985) y Rachel Kempson (1910-2002). D'ellos, al igual qu'el so hermanu Corin Redgrave (1939-2010) y la so hermana Lynn Redgrave (1943-2010), heredó ciertu gustu pel mundu de la interpretación según una afinidá a les idees progresistes. El primeru enriar ingresando nel Central School of Speech and Drama en Londres y na Royal Shakespeary Company, estrenando obres como La dama del mar y La gavilueta. Lo segundo materializar nuna llarga trayeutoria de militancia política y filiación con organizaciones marxistes.

Por eses feches Vanessa casar col direutor Tony Richardson (1928-1991), quien-y convertiría en madre de les tamién actrices Joely (1965- ) y Natasha Richardson (1963-2009).

Primeros añosEditar

En 1966 realizó un papel na mini serie de televisión Adiós a les armes del direutor Rex Tucker, que-y dexaría llograr más roles en películes como Un home pa la eternidá. Michelangelo Antonioni afitar nella pa interpretar a Jane, la muyer que David Hemmings fotografió en Blow up (1966). Nella Vanessa posaba espuesta a los sos asemeyaos, desafiándolos colos sos poderosos brazos y una melena indomable, y que de la mesma caltenía la so independencia sirviéndose del so cuerpu pa despintar los sos senos: Vanessa Redgrave convertiríase gracies a esa secuencia nel prototipu de muyer qu'abrazaba la causa de la revolución sexual, dispuesta a taramellar toles instituciones que fixeren falta. L'añu remató col llogru del premiu a la meyor actriz nel Festival de Cannes por Morgan, un casu clínicu, na qu'interpretó a una muyer burguesa qu'afayaba'l vacíu del so mundu según el potencial de la so propia sexualidá. En xineru l'academia de Hollywood anunció que Vanessa optaba al Óscar a la meyor actriz y que compartiría terna con...Lynn Redgrave. Finalmente Elizabeth Taylor alzar na ganadora. Aquel día, en pallabres del críticu Mirito Torreiro, Vanessa Redgrave pasó a encarnar a un prototipu de muyer "responsable del so propiu destín", comprometida en toa causa social, lluchadora y descomanadamente activa.

Non tou seríen mieles. Neses feches Vanessa divorcióse de Tony Richardson, debíu al affaire qu'ésti caltenía cola actriz Jeanne Moreau. De dichu fracasu sentimental se rehízo en 1967 cuando conoció nel rodaxe de Camelot (Joshua Logan) a Franco Nero, padre del so fíu, Carlo Nero (nacíu en 1969, ye guionista y direutor de cine) pero la rellación nun espolletó. Nel filme intentóse faer una metáfora sobre la necesidá d'establecer estaos xustos y democráticos. Agora bien la cinta foi masacrada, anque les crítiques nun afectaron a Vanessa habida cuenta del so trunfu d'una nueva versión de La gavilueta, obra que tamién representó l'añu siguiente so les órdenes de Sidney Lumet, na qu'encarnó a Nina, la fía d'un terrateniente que se casa con un home mayor pa desgracia del so namoráu Kostia.

Por eses feches Vanessa poner na piel de la baillarina Isadora Duncan en Isadora (1968), na que se consideraba la danza una oportunidá de transgresión, y que-y valió otra candidatura al Óscar y otru premiu del Festival de Cannes. Como protagonista de los movimientos contraculturales de los años sesenta, Vanessa Redgrave foi absorbida pola cultura oficial, participando n'obres de teatru y en películes con visos académicos: María, reina d'Escocia –onde compartía plantel con Glenda Jackson– según Les troyanes –xuntu a Katharine Hepburn y Irene Papes– son sintomátiques al respeutu. En teatru representó La ópera de tres peniques, de Bertolt Brecht, dirixida por Tony Richardson; y Nueche de reis, na qu'encarnó a Viola, una nueva aficionada al travestismu.

Premiu Óscar por JuliaEditar

En plenu ésitu profesional presentar ente 1974 y 1979 a les eleiciones xenerales pol Partíu Revolucionariu Trotskista. La so fía Joely Richardson dixo en públicu: «La mio madre dio enforma dineru y mientres años nun trabayó. siempres tábamos camudándonos de casa porque nun podía pagar l'arriendu. Asina ye como crecimos cola mio madre, cola sensación de qu'a'l nuesu alredor escosábase». Compaxinó dicha actividá política cola so participación en filmes como Asesinatu nel Orient Express (1974).

En 1977 Fred Zinnemann dio-y un papel que s'afaía al so propiu ideariu personal: Julia, la meyor amiga de Lillian Hellman, una revolucionaria asesinada que pretendía qu'el so compañeru fixera cargu del so fíu, foi'l papel pol cual Vanessa llogró'l Premiu Óscar al quedar dafechu fundíu'l perfil del personaxe cola so imaxe pública. Selmanes previes a la ceremonia l'actriz proclamárase simpatizante de la causa palestina y miembros de la comunidá xudía quemaren una efixe so. Cuando aceptó'l so premiu, Vanessa, vistida con una túnica vaporosa inspirada en modelos medievales, ufiertó un discursu que solmenó'l patiu de butaques: «Queríos colegues: quería davos les gracies. Piensu que Jane Fonda y yo fiximos el meyor trabayu de la nuesa vida. Dende equí salúdovos y rindo tributu por non dexavos amedranar ante les amenaces d'un grupu de sionistes matones, que'l so comportamientu ye un insultu a la verdadera talla de los xudíos de too el mundu. Y prométovos que voi siguir lluchando contra l'antisemitismu, la opresión y el fascismu». Parte del públicu la vitoreó y Paddy Chayefsky la amonestó nel intre de la ceremonia. Rematada la mesma, Marsha Mason –Nomada esi añu por La moza del adiós– dixo que Vanessa yera «bien valiente».

Años 80 y 90Editar

A pesar del escándalu'l so ritmu de trabayu nun escayó. En 1979 rodó Yankis so les órdenes d'unu de los protagonistes del Free Cinema, John Schlesinger. Nella Vanessa incorporó a una enfermera que'l so home atopar combatiendo a los nazis, que'l so fíu ye maltratáu na escuela privada a la qu'allega, y sobrolleva les sos desgracies calteniendo un romance con un militar americanu (William Enduvielle) asitiáu en tierra británica pa entamar l'asaltu a Normandía. Esi mesmu añu encarnó a Agatha Christie nel filme Agatha, nel que presentaba una imaxe de la escritora pocu conocida: la d'una muyer que los sos valores victorianos queden esmarranaos ante'l so inminente procesu de divorciu del Coronel Christie (Timothy Dalton: actor col que compartía la so vida personal) y qu'abraza la idea del suicidiu. La panorámica qu'amuesa les sos medies rotes ufierta la visión d'una muyer madura que'l so mundu esmorecer.

En 1983 participó na teleserie Wagner, protagonizada por Richard Burton.

Asina mesmu James Ivory contratar pa encabezar el plantel de Les bostonianas (1984). Nella Vanessa interpretó a Olive Chancellor, una sufraxista namorada d'una de les sos protexíes y que nun puede lluchar contra los valores y modales del so primu Basil (Christopher Reeve). Anque l'actriz consiguió la so quinta candidatura, l'Academia tenía mieu de premiala, a pesar de qu'aquel día yá pertenecía siquier radical Partíu Llaborista. Repitió con Reeve na obra teatral Los papeles de Arspen.

En 1985 Michael Redgrave finó mientres ella representaba sobre les tables La gavilueta y protagonizaba The Wetherby xunto a Ian Holm y Judi Dench. Los años siguientes centró la so actividá nel teatru, escoyendo les sos intervenciones pal cine. Ente éstes atopábase Regresu a Howards End, na qu'interpretó a un personaxe nes antípodes de la so imaxe: el so Ruth Wilcocks yera una muyer apegada al so home, feliz col so xardín y declaraba tar en contra de toa actividá sufraxista. Llegó la so sesta candidatura y anque ella nun recoyó una segunda estauína, aplaudió fervientemente a la so compañera oscarizada, Emma Thompson.

A estos títulos sumaríase Un mes nel campu (1995), onde demostraba ser una muyer mayor rebosante de vitalidá y con capacidá pa seducir tantu a iguales como mozos (Alessandro Gassman) como a miembros de la so propia xeneración (Edward Fox); y Mrs. Dallaway, na que se punxo na piel d'una muyer qu'optaba pola vida en cavilgando sobre'l so propiu vacíu y frustración vital. Estos dos títulos llograron que la prensa destacara la so guapura serondiega, convirtiéndose nuna secundaria de luxu en filmes como La casa de los espíritos, Lulú na ponte, Girl, Interrupted, Mission: Impossible o Wilde. Na primera encarnaba a una matriarca chilena que finaba'l día que nacía la so nieta. Na tercera a la direutora firme d'un psiquiátricu. Na cuarta a una villana que lluchaba contra l'axente Ethan Hunt. Na postrera a la madre del escritor Oscar Wilde y que sufría l'escándalu públicu y linchamiento lleváu a cabu contra este.

En 1998 abandonó la so militancia nel Partíu Llaborista, indignada ante los abusos policiales nes manifestaciones. D'ende que siguiera interviniendo en películes de corte progresista como Embaxo'l telón, na qu'interpretó a la muyer de William Randolph Hearst, una millonaria enfastiada de la so esistencia y qu'ayudaba entusiasmaes a la izquierda acusada mientres la Caza de Bruxes.

Mentanto siguía llogrando reconocencies. Nel Festival de Cine de San Sebastián recibió de manes de Núria Espert el Premiu Donostia en 1998, obligando a cantar a la platea la lletra de John Lennon, Imaxine. En 1999 refugó'l títulu honoríficu de dame (equivalente femenín de sir). En 2000 recibió'l Globu d'Oru pol so papel nel telefilme If These Walls Could Talk 2.

Dómina reciénEditar

El cambéu de sieglu significó'l regresu a una intensa actividá política. En 2002 declaró que Guantánamo yera un «campu de concentración». Al añu siguiente, enoxada pola Guerra d'Iraq, refugó dir a la Ceremonia de los Óscar pa recibir un homenaxe conxuntu a tolos intérpretes galardonaos y quedóse en Reinu Xuníu fundando The Peace and Progress Party col so hermanu Corin Redgrave.

Compaxinó tal actividá cola representación d'obres de teatru como L'abanicu de Lady Windermere na qu'interpretó a la madre de Joely Richardson. Ante tanto trabayu, refugó delles ufiertes cinematográficos como Té con Mussolini, La vida secreta de las palabras y The Hours, que viéno-y dada arriendes del so protagonismu en Mrs. Dallaway como na obra teatral Vita and Virginia, na qu'encarnó a Virginia Woolf.

No personal fueron años dramáticos. En 2002 finó la so madre, Rachel Kempson en casa de Liam Neeson, home de la so fía Natasha; tamién en 2002 diagnosticaron un cáncer de mama a la so hermana Lynn, a la qu'acoyó na so casa mientres el periodu que duró la quimioterapía; y en 2005 el so hermanu Corin sufrió un infartu del cual recuperóse.

En 2005 llogró otru rol importante nel cine na película La condesa blanca, de nuevu so la batuta de Ivory, y na que compartió protagonismu con Natasha, Lynn y Ralph Fiennes. Nella interpretó a una Princesa desterrada pola Revolución rusa qu'usaba los sos contactos na embaxada pa poder abandonar Shanghái. A esti títulu sumaríalu 039;'Evening, onde encarnaba a una enferma terminal, y Atonement.

35 años dempués de la so rotura, Franco Nero y Vanessa Redgrave realcontráronse y casáronse en 2006.

La so fía, Natasha Richardson, finó nel mes de marzu de 2009 en sufriendo un grave accidente cuando recibía una clase d'esquí nun centru vacacional de Canadá. Richardson yera la fía mayor de Vanessa y de Tony Richardson. Distinguida en 1998 col premiu Tony pol so papel nel musical Cabaré, l'actriz participó en numberoses producciones teatrales y de televisión, y de cine, como los films The Parent Trap, Maid in Manhattan, Evening y Nell, onde conoció al so home Liam Neeson. L'actriz morrió nun hospital de Nueva York, el 19 de marzu de 2009, poles remortines neurolóxiques causaes pol accidente.

En 2010 finen el so hermanu Corin y la so hermana Lynn.

Filmografía parcialEditar

Cine (Seleición)Editar

Añu Película Direutor
1966 Un home pa la eternidá Fred Zinnemann
1966 Blow-Up Michelangelo Antonioni
1966 Morgan, un casu clínicu Karol Reid
1967 Camelot Joshua Logan
1968 Isadora Karel Reisz
1968 La última carga Tony Richardson
1968 La gavilueta Sidney Lumet
1969 ¡Oh, qué guerra tan guapa! Richard Attenborough
1971 María, reina d'Escocia Charles Jarrott
1971 Los demonios Ken Russell
1971 Les troyanes Michael Cacoyannis
1974 Asesinatu nel Orient Express Sidney Lumet
1976 Elemental, Dr. Freud (The Seven-Per-Cent Solution) Herbert Ross
1977 Julia Fred Zinnemann
1979 Agatha Michael Apted
1979 Yankis John Schlesinger
1980 Música pa sobrevivir (Playing for time) Daniel Mann
1984 Les bostonianas James Ivory
1984 Blancanieves y los siete naninos Peter Medak
1985 Un pasáu en solombres (Wetherby) David Hare
1968 Segundu serviciu (Second Serve) Anthony Page
1987 Abrir d'oreyes Stephen Frears
1991 La balada del Sad Café Simon Callow
1991 ¿Qué foi de Baby Jane? David Greene
1992 Torno a Howards End James Ivory
1993 La casa de los espíritos Bille August
1993 La novicia Franco Zeffirelli
1993 Un muriu de silenciu Lita Stantic
1994 Regresu inesperáu (Mother's Boys) Yves Simoneau
1995 Un mes nel llagu John Irvin
1996 Little Odessa James Gray
1996 Mission: Impossible Brian De Palma
1996 Dos mamaes pa Zachary Peter Werner
1997 Mrs. Dalloway, de Virginia Woolf Marleen Gorris
1997 Déjà Vu Henry Jaglom
1997 Smila: Misteriu na nieve Billy August
1998 Lulú na ponte Paul Auster
1998 Impautu fondu Mimi Leder
1999 Girl, Interrupted James Malgond
1999 Embaxo'l telón Tim Robbins
2000 Voces d'ánxeles (A Rumor of Angels) Peter O'Fallon
2000 Mirka Rachid Benhadj
2001 El xuramentu Sean Penn
2001 jack y los frijoles máxicos Brian Henson
2004 The Fever Carlo Gabriel Nero
2005 La condesa rusa (The White Countess) James Ivory
2005 Running with Scissors Ryan Murphy
2007 Expiación. Más allá de la pasión Joe Wright
2007 L'atapecer Lajos Koltai
2010 Cartes a Julieta Gary Winick
2010 La verdá oculta (The Whistleblower) Larysa Kondracki
2012 Un cantar pa Marion (Song for Marion) Paul Andrew Williams
2013 El mayordomu Lee Daniels
2014 Cazador de foinos (Foxcatcher) Bennett Miller

TelevisiónEditar

  • Adiós a les armes (1954)
  • Wagner (1983)
  • Un home pa la eternidá (1988)
  • Bella Maffia (1997)
  • If These Walls Could Talk 2 (2000)
  • The Gathering Storm (2002)
  • Nip/Tuck (2005), con Joely Richardson

TeatruEditar

PremiosEditar

ReferenciesEditar

  1. Dan Callahan (3 de xunu de 2014). «The Greatest Living Actress: Vanessa Redgrave by Dan Callahan» (inglés). rogerebert.com. Consultáu'l 15 de xunu de 2017.
  2. 2,0 2,1 «Vanesa Redgrave - Awards» (inglés). IMDb. Consultáu'l 15 de xunu de 2017.
  3. Simon Hattenstone (13 de xunu de 2016). «Vanessa Redgrave on why she was ready to die: ‘Trying to live was getting too tiring’» (inglés). The Guardian. Consultáu'l 15 de xunu de 2017.

Enllaces esternosEditar