Abrir el menú principal
Ver tamién: Monarques d'Escocia

Nesti artículu inclúyese la llista de reis d'Inglaterra dende 871 hasta 1603; según la de reis d'Inglaterra, Escocia ya Irlanda dende 1603 hasta 1707; finalmente, tamién s'inclúi la llista de reis de Gran Bretaña dende 1707 hasta la fecha.


Tratamientu
    • La so Maxestá *La so
    Graciosa Maxestá *Señora
  • Residencia Palaciu de Buckingham
    Sede Bandera del Reinu Xuníu Londres
    Duración Ad vitam
    Primer titular Alfredo'l Grande
    Creación 871
    Sitiu web www.royal.uk
    [editar datos en Wikidata]

    Índiz

    Evolución de los títulos reales británicosEditar

    Alredor del sieglu IX surdieron nes islles britániques los reinos d'Inglaterra y d'Escocia. Esta situación caltener hasta'l sieglu XII, cuando al conquistar parte d'Irlanda el rei Enrique II formó la provincia d'Irlanda, que pasó al so fíu menor Xuan I, tamién conocíu Juan ensin Tierra, ente que la corona inglesa recayía nel so fíu segundu Ricardu I, corazón de Lleón; al morrer ésti, Juan convertir en rei d'Inglaterra y señor d'Irlanda.

    La monarquía caltener hasta qu'Enrique VIII convirtió como señor pasando a denominase rei d'Inglaterra ya Irlanda. Precisamente al morrer ensin descendencia la postrera de les sos fíes, Sabela I, les corones inglesa, escocesa ya irlandesa axuntar na persona de Xacobu VI d'Escocia entós I d'Inglaterra, ensin dexar de ser por eso tres monarquíes distintos.

    En 1707, al roblar la reina Ana l'acta d'Unión ente Inglaterra y Escocia, pasó a ser reina de Gran Bretaña ya Irlanda. El rei Xurde I, eleutor de Hanóver, socesor de la reina Ana, pero ésti nun se xunió a la corona británica y caltúvose como una unidá política distinta. Darréu, el rei Xurde III robló'l acta d'Unión de 1800 y pasó a titulase rei del Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda. Anque esti monarca consiguió del congresu de Viena la elevación del eleutoráu de Hanóver al rangu de reinu, la so nieta Victoria non pudo caltener por cuenta de la llei Sálica imperante en Hanóver. Nel so llugar, foi coronada darréu emperatriz de la India.

    La independencia d'Irlanda en 1922 y de la India en 1947, amenorgó'l títulu a rei o reina del Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda del Norte, que ye usáu, ente otros títulos, pola actual monarca Sabela II.

    Poderes actualesEditar

    El Reinu Xuníu ye una monarquía parllamentaria, que'l so poder llexislativu ta formáu por dos cámares: la de Lores, que la reina noma por conseyu del primer ministru; y la de Comunes, que s'escueyen por sufraxu universal. La reina (o'l rei nel so defectu), namái puede escoyer como primer ministru (xefe de Gobiernu) al líder del partíu que tenga mayoría nel Parllamentu.

    Los siguientes poderes de la reina nun tienen aplicación práutica, yá que namái puede refrendar lo aprobao pol Parllamentu. La reina ye la xefa d'Estáu, pero nun gobierna.

    • La Corona. Representa al Estáu británicu, y apúrrese al rei o reina, pero les sos funciones son exercíes polos ministros que respuenden ante'l Parllamentu. El Reinu Xuníu ta rexíu pol Gobiernu de La so Maxestá, esto ye, el primer ministru y el so Gabinete. Sicasí, ríquese la participación de la reina en munchos actos importantes del gobiernu.
    • El Parllamentu. La reina convoca, prorroga (suspende hasta la próxima sesión ensin eslleilo) y podría eslleir el Parllamentu, pero namái a pidíu del primer ministru y si ésti tien un votu d'enfotu parllamentariu. De normal cada añu inaugura'l periodu de sesiones parllamentaries pronunciando un discursu dende'l tronu y describe el programa del gobiernu. Primero que un proyeutu convertir en llei, la reina tien de dar el so consentimientu real, que ye anunciáu a dambes Cámares del Parllamentu.
    • La Xusticia. La reina puede perdonar, col conseyu ministerial, o amosar clemencia a los condergaos por dalgún delitu. Según la llei, el monarca, como persona individual nun puede faer nada malu: tien inmunidá contra los procesos civiles o penales y nun puede ser demandáu ante los tribunales de xusticia. D'esta inmunidá nun participen los otros miembros de la familia real.
     
    Monumentu a la reina Sabela II na ciudá de Ottawa (Canadá).
    • Honores y nomamientos. La reina tien poder pa conceder el rangu de par, de caballeru y otros honores. Xeneralmente facer por encamientu del primer ministru, anque la soberana confier personalmente dellos honores. La reina efectúa los nomamientos pa munchos cargos estatales siguiendo'l conseyu del primer ministru o del ministru de Gabinete pertinente.
    • Política Esterior. Los representantes diplomáticos estranxeros delegaos en Londres son acreditaos ante la reina. Amás, ella tien de refrendar los trataos, declaraciones de guerra y paz, la reconocencia d'Estaos y gobiernos estranxeros, anexones y cesiones de territoriu.
    • El Conseyu Real (Privy Council). La reina preside les xuntes del Conseyu Real. Nestes xuntes apruébense, ente otres coses, les Ordes del Conseyu que s'ellaboren so la Prerrogativa Real o baxu estatutos. La Prerrogativa Real entiende principalmente'l poder executivo: los poderes controlaos poles convenciones constitucionales (regles que nun son parte de la llei, pero que se consideren indispensables pa la maquinaria del gobiernu). En casi tolos casos, los actos qu'arreyen la Prerrogativa Real son realizaos polos Ministros, quien son responsables ante'l Parllamentu y pueden ser cuestionaos sobre les sos polítiques.

    El Parllamentu tien el poder d'abolir o acutar un derechu prerrogativo.

    Amás de tar informada y ser consultada sobre tolos aspeutos de la vida nacional, la reina puede manifestar llibremente les sos propies opiniones en priváu por que sían consideraes polos Ministros.

    Reyes d'InglaterraEditar

    Artículu principal: Casa de Wessex
    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Alfredo
    el Grande
    849 871 26 d'ochobre
    de 899
    Ethelswitha Mucel
      Eduardo
    el Viejo
    874-877 26 d'ochobre
    de 899
    17 de xunetu
    de 924
    1) Egwina
    2) Elfleda de Wessex
    3) Edgiva de Kent

    Esiste dalguna evidencia de que Ethelweard de Wessex puede ser rei mientres cuatro semana en 924, ente'l reináu del so padre Eduardo'l Viejo y el so hermanu Æthelstan, a pesar de que nun foi coronáu. Sicasí, non toos el historiadores acepten tal evidencia. Amás, nun ye claru si declarar a Ethelweard rei de toa Inglaterra o namái de Wessex: hai evidencia de que cuando Eduardo morrió, Ethelweard foi declaráu rei en Wessex y Æthelstan en Mercia.

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
    Ethelweard
    (puestu
    en dulda)
    c. 901 17 de xunetu
    de 924
    3 d'agostu
    de 924
      Æthelstan 895 17 de xunetu
    de 924
    27 d'ochobre
    de 939
      Edmundo I
    el Magníficu
    c. 921 28 d'ochobre
    de 939
    26 de mayu
    de 946
    (muertu en
    una engarradiella)
    1) Elgiva de Shaftesbury
    2) Ethelfleda de Wilsaetas
      Edred c. 923 27 de mayu
    de 946
    23 de payares
    de 955
      Edwy
    el Bellu
    c. 940 24 de payares
    de 955
    1 d'ochobre
    de 959
    Elgiva de Wessex
      Edgar
    el Pacíficu
    7 d'agostu
    de 943
    2 d'ochobre
    de 959
    8 de xunetu
    de 975
    1) Ethelfleda la Bella
    2) Elfrida
      Eduardo
    el Mártir
    c. 962 9 de xunetu
    de 975
    18 de marzu
    de 978
    (asesináu por
    la so madrasca)
      Etelredo
    l'Indecisu

    (1ª vegada)
    c. 968 19 de marzu
    de 978
    1013
    23 d'abril
    de 1016
    1) Elgiva de York
    2) Emma de Normandía

    Casa de DinamarcaEditar

    Inglaterra cayó so control de Svend «Barba de Forqueta», un rei danés, dempués d'una invasión en 1013, mientres la que Etelredo abandonó'l tronu y se exilió en Normandía

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Svend
    Barba de Forqueta
    c. 960 25 d'avientu de 1013 3 de febreru de 1014 Sigrid l'Altiva

    Casa de WessexEditar

    Artículu principal: Casa de Wessex

    Tres la muerte de Svend, Etelredo tornó del esiliu y de nuevu proclamar rei'l 3 de febreru de 1014. El so fíu asoceder depués de ser escoyíu polos ciudadanos de Londres y una parte del Witan, a pesar de que siguíen los esfuercios daneses por quitar la corona a los saxonos del oeste.

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Etelredo
    l'Indecisu

    (2ª vegada)
    c. 968 3 de febreru de 1014 23 d'abril
    de 1016
    Emma de Normandía
      Edmundo Costiella de Fierro c. 990 24 d'abril de 1016 30 de payares
    de 1016
    (muertu de les feríes
    recibíes en batalla)
    Edith de Estanglia

    Casa de DinamarcaEditar

    Tres la decisiva batalla de Assandun (18 d'ochobre de 1016), el rei Edmundo y Canutu roblaron un tratáu pol cual toa Inglaterra sacante Wessex pasaba a control danés. A la muerte de Edmundo, Canutu convertir en rei de toa Inglaterra.

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Canutu
    el Grande
    c. 995 18 d'ochobre de 1016 12 de payares
    de 1035
    1) Elgiva de Northampton
    2) Emma de Normandía
      Haroldo
    Pie de Llebre
    c. 1016 13 de payares de 1035 17 de marzu
    de 1040
    ¿Elgiva?
      Hardicanuto '1018 17 de marzu de 1040 8 de xunu
    de 1042

    Casa de WessexEditar

    Artículu principal: Casa de Wessex

    Dempués de morrer Hardicanuto, hubo una curtia restauración saxona ente 1042 y 1066.

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Eduardo
    el Confesor
    c. 1003 9 de xunu de 1042 5 de xineru
    de 1066
    Edith de Wessex

    Casa de GodwinEditar

    Artículu principal: Godwin de Wessex

    En 1066, surdieron dellos pretendientes al tronu. Ente ellos Haroldo Godwinson, escoyíu pol Witan tres la muerte d'Eduardo'l Confesor, según Harald Hardrada, rei de Noruega que reclamó ser l'herederu lexítimu de Hardicanuto, y Guillermu II de Normandía, fundador de la casa real de Normandía y primu d'Eduardo'l Confesor.

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Haroldo
    Godwinson
    c. 1022 6 de xineru de 1066 14 d'ochobre
    de 1066
    (muertu en batalla)
    Edith de Mercia

    Casa de WessexEditar

    Artículu principal: Casa de Wessex

    Hardrada y Guillermo invadieron Inglaterra por separáu en 1066. El rei Haroldo refugó la invasión del noruegu, pero a la fin perdió la corona d'Inglaterra na batalla de Hastings. El Witan escoyó rei a Edgar Atheling, nietu de Edmundo Costiella de Fierro, pero'l nuevu monarca foi incapaz d'aguantar a los invasores y enxamás foi coronáu.

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Edgar
    Atheling

    (puestu en dulda)
    c. 1053 15 d'ochobre de 1066 17 d'avientu
    de 1066
    (nunca foi rei de fechu)
    c. 1126

    Casa de NormandíaEditar

    Artículu principal: Casa de Normandía

    Guillermo'l Conquistador foi coronáu rei na abadía de Westminster, el día de Navidá de 1066

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Guillermu I
    el Conquistador
    c. 1028 25 d'avientu de 1066 9 de setiembre
    de 1087
    Matilde de Flandes
      Guillermu II
    Rufus
    c. 1058 26 de setiembre de 1087 2 d'agostu
    de 1100
    (accidente de caza)
      Enrique I
    Beauclerc
    setiembre de 1068 5 d'agostu de 1100 1 d'avientu
    de 1135
    1) Matilde d'Escocia
    2) Adela de Lovaina

    Casa de BloisEditar

    Artículu principal: Casa de Blois

    Enrique I nun dexó herederos varones lexítimos, yá que'l so fíu Guillermo Adelin morriera nel desastre del Barco Blanco. Enrique designó como heredera a la so fía mayor, la emperatriz Matilde. Cuando'l rei morrió, el so sobrín Esteban —nietu del Conquistador— invadió Inglaterra y tomó la corona en llugar de Matilde. El periodu que siguió conozse como la anarquía inglesa, pos se formaron dos partíos que llucharon nes islles britániques y nel continente a lo llargo de dos décades.

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Esteban c. 1096 22 d'avientu de 1135 25 d'ochobre
    de 1154
    Matilde de Boulogne

    Casa de NormandíaEditar

    Artículu principal: Casa de Normandía

    En 1141, mientres el periodu d'anarquía, Matilde, que fuera reconocida con antelación polos barones, consiguió convertise na gobernante de facto mientres unos meses -la primer muyer na hestoria d'Inglaterra- sol títulu de «señora de los ingleses», pero nun aportar# a reina coronada. Ella foi la postrera de la dinastía normanda.

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Matilde
    la Emperatriz

    (puesta en
    en dulda)
    7 de febreru de 1102 7 d'abril de 1141 1 de payares de 1141
    (debió exiliarse)
    10 de setiembre de 1167 Godofredo V d'Anjou

    Dinastía PlantagenetEditar

    Artículu principal: Dinastía Plantagenet
    tamién conocida como casa d'Anjou

    En 1153, en morriendo n'agostu Eustaquio, fíu d'Esteban, ésti y Matilde llegaron a un alcuerdu (Tratáu de Wallingford), pol que'l rei reconoció como herederu al fíu de la emperatriz, Enrique Plantagenet. Él y los sos primeros descendientes gobernaron el llamáu Imperiu angevino (sieglos XII y XIII), que s'estendía dende los Pirineos hasta Irlanda. Nun consideraron a Inglaterra como'l so llar hasta que'l rei Juan perdió tolos sos dominios continentales.

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Enrique II
    Curtmantle
    5 de marzu de 1133 19 d'avientu de 1154 6 de xunetu
    de 1189
    Leonor d'Aquitania
      Enrique
    el Mozu

    (rei asociáu)
    28 de febreru de 1155 14 de xunu de 1170 11 de xunu
    de 1183
    Margarita de Francia
      Ricardu I
    Corazón de Lleón
    8 de setiembre de 1157 3 de setiembre de 1189 6 d'abril
    de 1199
    (muertu por una
    mancada de flecha)
    Berenguela de Navarra

    Reyes d'Inglaterra y señores d'IrlandaEditar

    Dinastía PlantagenetEditar

    Artículu principal: Dinastía Plantagenet
    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Juan
    Ensin Tierra
    24 d'avientu de 1166 27 de mayu de 1199 19 d'ochobre
    de 1216
    1) Isabel de Gloucester
    2) Isabel de Angulema

    Dinastía CapetoEditar

    Artículu principal: Dinastía Capeto

    Lluis VIII de Francia gobernó sobre la metá d'Inglaterra en 1216-1217, dempués de que la muerte de Juan diera fin a la primer Guerra de los Barones. En colando escontra Londres, los barones y ciudadanos de la ciudá recibir y proclamaron na catedral de St Paul (anque nun foi coronáu). Munchos nobles averar pa brinda-y homenaxe. Sicasí, al roblase'l Tratáu de Lambeth (1217), Luis concedió qu'enxamás fuera lexítimu rei d'Inglaterra.

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Lluis VIII
    el Lleón

    (puestu en dulda)
    5 de setiembre de 1187 1216 22 de setiembre de 1217
    (arrenunció al so reclamu)
    8 de payares de 1226 Blanca de Castiella

    Dinastía PlantagenetEditar

    Artículu principal: Dinastía Plantagenet

    Ye a partir del tiempu d'Enrique III, tres la perda de les posesiones familiares nel continente, que los Plantagenet convertir en verdaderos reis d'Inglaterra. Les cases de Lancaster y York son cañes menores d'esta dinastía.

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Enrique III
    de Winchester
    1 d'ochobre de 1207 28 d'ochobre de 1216 16 de payares de 1272 Leonor de Provenza
      Eduardu I
    Longshanks
    17 de xunu de 1239 20 de payares de 1272 7 de xunetu de 1307 1) Leonor de Castiella
    2) Margarita de Francia
      Eduardu II
    de Caernarfon
    25 d'abril de 1284 7 de xunetu de 1307 25 de xineru de 1327
    (obligáu a abdicar)
    21 de setiembre de 1327
    (asesináu en prisión)
    Isabel de Francia
      Eduardu III 13 de payares de 1312 25 de xineru de 1327 21 de xunu
    de 1377
    Felipa de Henao
      Ricardu II 6 de xineru de 1367 21 de xunu de 1377 29 de setiembre de 1399
    (obligáu a abdicar)
    14 de febreru de 1400
    (muertu por fame en prisión)
    1) Ana de Bohemia
    2) Isabel de Valois

    Casa de LancasterEditar

    Artículu principal: Casa de Lancaster

    Enrique IV destronó a Ricardu II (y tamién movió al segundu na socesión, Edmundo Mortimer (qu'entós tenía siete años).

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Enrique IV
    Bolingbroke
    3 d'abril de 1367 30 de setiembre de 1399 20 de marzu
    de 1413
    1) María de Bohun
    2) Juana de Navarra
      Enrique V 16 de setiembre de 1386 20 de marzu de 1413 31 d'agostu
    de 1422
    Catalina de Valois
      Enrique VI
    (1ª vegada)
    6 d'avientu de 1421 31 d'agostu de 1422 4 de marzu de 1461
    (derrocáu)
    21 de mayu
    de 1471
    (asesináu na Torre de Londres)
    Margarita d'Anjou

    Casa de YorkEditar

    Artículu principal: Casa de York

    Esta casa heredó'l so nome del cuartu fíu sobreviviente d'Eduardu III, Edmundo, 1er duque de York. La guerra de les Roses (1455-1485) fixo que la corona pasara una y otra vez ente les cases rivales de Lancaster y York.

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Eduardu IV
    (1ª vegada)
    28 d'abril de 1442 4 de marzu de 1461 2 d'ochobre de 1470
    (derrocáu)
    9 d'abril de 1483 Isabel Woodville

    Casa de LancasterEditar

    Artículu principal: Casa de Lancaster
    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Enrique VI
    (2ª vegada)
    6 d'avientu de 1421 30 d'ochobre de 1470 11 d'abril de 1471
    (derrocáu)
    21 de mayu de 1471
    (asesináu na Torre de Londres)
    Margarita d'Anjou

    Casa de YorkEditar

    Artículu principal: Casa de York
    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Eduardu IV
    (2ª vegada)
    28 d'abril de 1442 11 d'abril de 1471 9 d'abril
    de 1483
    Isabel Woodville
      Eduardu V
    (nun foi
    coronáu)
    2 de payares de 1470 9 d'abril de 1483 25 de xunu de 1483
    (sacáu de la socesión)
    c. 1483
    (asesináu na Torre de Londres)
      Ricardu III 2 d'ochobre de 1452 26 de xunu de 1483 22 d'agostu de 1485
    (muertu en batalla)
    Ana Neville

    Dinastía TudorEditar

    Artículu principal: Dinastía Tudor

    Esta familia d'orixe galés baxaba per llinia materna d'Eduardu III, y pa fines del sieglu XV convirtiérase na última esperanza de la casa de Lancaster. Enrique VII tomó la corona en ganando y matar a Ricardu III na batalla de Bosworth, que dio fin a la guerra de les Roses. De siguío casóse con Isabel de York (la lexítima heredera de la corona dempués de la muerte del so hermanu Eduardu V), xuniéndose dambos llinaxes.

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Enrique VII 28 de xineru de 1457 22 d'agostu de 1485 21 d'abril
    de 1509
    Isabel de York
    (dexó'l so derechos al so home)
      Enrique VIII 28 de xunu de 1491 21 d'abril de 1509 28 de xineru
    de 1547
    1) Catalina d'Aragón
    (refugada)
    2) Ana Bolena
    (executada na Torre de Londres)
    3) Juana Seymour
    (muerta nel partu)
    4) Ana de Kleve
    (refugada)
    5) Catalina Howard
    (executada na Torre de Londres)
    6) Catalina Parr
      Eduardu VI 12 d'ochobre de 1537 28 de xineru de 1547 6 de xunetu
    de 1553

    Eduardu VI nomó heredera a lady Juana Grey, derogando l'orde de socesión establecíu na tercer Acta de Socesión. Cuatro díes antes de la muerte del rei, proclamóse reina a Juana. Pasaos nueve díes de la proclamación, el Conseyu priváu quitó-y el so alianza y proclamó a la hermanasca católica d'Eduardo, María I Tudor. Juana nun aportar# a coronada y executar en 1554 a la edá de 16 años.

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Juana Grey
    (puesta
    en dulda)
    ochobre de 1537 10 de xunetu de 1553 19 de xunetu de 1553
    (el Parllamentu considerar usurpadora)
    12 de febreru de 1554
    (executada na Torre de Londres)
    Guilford Dudley
      María I
    Bloody Mary
    18 de febreru de 1516 19 de xunetu de 1553 17 de payares
    de 1558
    Felipe II d'España
      Felipe II d'España
    (iure uxoris)
    21 de mayu de 1527 25 de xunetu de 1554 17 de payares de 1558 13 de setiembre de 1598 María I d'Inglaterra
      Sabela I
    The Virgin Queen
    7 de setiembre de 1533 17 de payares de 1558 24 de marzu de 1603

    Reyes d'Inglaterra, Escocia ya IrlandaEditar

    Dinastía EstuardoEditar

    Artículu principal: Dinastía Estuardo

    Al morrer Sabela I ensin fíos, el so sobrín nietu segundu Xacobu VI d'Escocia heredó'l tronu como Xacobu I arriendes de la unión de les Corones. Jacobo baxaba de los Tudor al traviés de la so bisagüela Margarita Tudor. En 1604 adoptó'l títulu de «rei de Gran Bretaña», sicasí, dambos parllamentos permanecieron dixebraos hasta'l Acta d'Unión (1707).

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Xacobu I 19 de xunu de 1566 24 de marzu de 1603 27 de marzu
    de 1625
    Ana de Dinamarca
      Carlos I 19 de payares de 1600 27 de marzu de 1625 30 de xineru
    de 1649
    (executáu)
    Enriqueta María de Francia

    El ProtectoráuEditar

    Artículu principal: El Protectoráu

    Nengún monarca reinó dende la execución de Carlos I y la Restauración de Carlos II en 1660. Ente 1649 y 1653 Inglaterra gobernar pol parllamentu Rabadilla, mientres un periodu conocíu como Mancomunidá d'Inglaterra, Escocia ya Irlanda. En dando un golpe d'Estáu en 1653, Oliver Cromwell tomó'l poder. Eslleió'l parllamentu ya instaló el Protectoráu sol títulu de Lord Protector. L'oficiu fíxose hereditariu de facto cuando pasó a Richard Cromwell tres la muerte del so padre. Sicasí, el Comité de Salvaguarda» destituyir.

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Oliver
    Cromwell

    (Lord protector)
    25 d'abril de 1599 16 d'avientu de 1653 3 de setiembre
    de 1658
    el títulu de reina consorte
    tamién resultó abolíu
      Richard
    Cromwell

    (Lord protector)
    4 d'ochobre de 1626 3 de setiembre de 1658 7 de mayu de 1659
    (destituyíu)
    12 de xunetu de 1712 el títulu de reina consorte
    tamién resultó abolíu

    Dinastía EstuardoEditar

    Artículu principal: Dinastía Estuardo

    La monarquía restauróse formalmente dempués d'un añu d'anarquía, cuando Carlos II retornó de Francia a cuenta de aceptar la corona. Tres año dempués de xubir al tronu'l so hermanu católicu Xacobu II, el Parllamentu destituyir y ufiertó la corona a la fía del destronáu, María II, y al maríu d'ésta, Guillermo d'Orange (la Revolución gloriosa). Tolos católicos fueron estremaos de cualquier socesión futura (pol Acta d'Establecimientu) de 1701. Ana Estuardo foi la última reina d'Inglaterra y d'Escocia, una y bones esos títulos dexaron d'esistir xuntu colos reinos d'Inglaterra y d'Escocia, qu'en 1707 (Acta d'Unión) fundir nel nuevu reinu de Gran Bretaña.

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Carlos II 29 de mayu de 1630 29 de mayu de 1660 6 de febreru
    de 1685
    Catalina de Braganza
      Xacobu II 14 d'ochobre de 1633 6 de febreru de 1685 23 d'avientu de 1688
    (derrocáu)
    16 de setiembre de 1701 María de Módena
      María II 30 d'abril de 1662 13 de febreru de 1689 28 d'avientu
    de 1694
    Guillermu III
      Guillermu III
    d'Orange
    4 de payares de 1650 13 de febreru de 1689 8 de marzu
    de 1702
    María II
      Ana
    Estuardo
    6 de febreru de 1665 8 de marzu de 1702 1 de mayu de 1707
    (fin del Reinu d'Inglaterra independiente)
    1 d'agostu de 1714 Jorge de Dinamarca

    Reis de Gran Bretaña ya IrlandaEditar

    de Gran Bretaña ya Irlanda del Norte dende 1922

    Dinastía EstuardoEditar

    Artículu principal: Dinastía Estuardo
    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Ana
    Estuardo
    6 de febreru de 1665 1 de mayu de 1707 1 d'agostu
    de 1714
    Jorge de Dinamarca

    Casa de HannoverEditar

    Artículu principal: Casa de Hannover

    Muerta la reina Ana ensin fíos vivos, y dexándose fuera de toa socesión a los «papistes» (católicos), Jorge de Hanover, descendiente de Xacobu I per llinia materna, convertir en rei de Gran Bretaña.

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Xurde I 28 de mayu de 1660 1 d'agostu de 1714 11 de xunu
    de 1727
    Sofía Dorotea de Brunswick-Luneburgu
      Xurde II 30 d'ochobre de 1683 11 de xunu de 1727 25 d'ochobre
    de 1760
    Carolina de Brandeburgu-Ansbach
      Xurde III 4 de xunu de 1738 25 d'ochobre de 1760 29 de xineru
    de 1820
    Carlota de Mecklemburgu-Strelitz
      Xurde IV
    (príncipe rexente
    dende 1811)
    12 d'agostu de 1762 29 de xineru de 1820 26 de xunu
    de 1830
    Carolina de Brunswick-Wolfenbüttel
      Guillermu IV 21 d'agostu de 1765 26 de xunu de 1830 20 de xunu
    de 1837
    Adelaida de Saxonia-Meiningen
      Victoria 24 de mayu de 1819 20 de xunu de 1837 22 de xineru
    de 1901
    Alberto de Saxonia-Coburgu

    Casa de Saxonia-Coburgu y GothaEditar

    Artículu principal: Casa de Saxonia-Coburgu y Gotha
    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Eduardu VII 9 de payares de 1841 22 de xineru de 1901 6 de mayu
    de 1910
    Alejandra de Dinamarca

    Casa de WindsorEditar

    Artículu principal: Casa de Windsor

    La monarquía adoptó esti nome inglés en 1917, mientres la I Guerra Mundial, debíu al sentimientu anti-xermanu qu'había nel Reinu Xuníu.

    Imaxe !width=10%|Nome !width=10%|Nacencia !width=10%|Entamu !width=10%|Fin



    Muerte !width=10%|Consorte
      Jorge V 3 de xunu de 1865 6 de mayu de 1910 20 de xineru
    de 1936
    María de Teck
      Eduardu VIII
    (nun aportar# a
    coronáu)
    23 de xunu de 1894 20 de xineru de 1936 11 d'avientu de 1936
    (abdicación)
    28 de mayu de 1972 Wallis Simpson
    (post-abdicación)
      Jorge VI 14 d'avientu de 1895 11 d'avientu de 1936 6 de febreru
    de 1952
    Isabel Bowes-Lyon
    Sabela II 21 d'abril de 1926 6 de febreru de 1952 reinando |align="center"|Felipe de Edimburgu

    Ver tamiénEditar